Het verhaal van: Dominique en Hannie

Al bijna twintig jaar maatjes!

Dominique en Hannie in het atelier

Dominique en Hannie in het atelier

De 63-jarige Hannie en 23-jarige Dominique zijn al bijna twintig jaar maatjes. In oktober 1998 reageerde Hannie op een advertentie in de krant, waarin werd gevraagd om vrijwillig maatje te worden van een kleuter met Down. Wat begon als ondersteuning om het betreffende gezin te ontlasten, groeide in de loop der jaren uit tot een hechte vertrouwensband.

‘Ik vond het een goed idee’, herinnert moeder José zich, ‘toen ik destijds door een MEE-consulent werd gewezen op de mogelijkheden van een ‘vrijwillige thuishulp’. Het was voor mij écht een uitkomst. Doordat Hannie op de vrijdagmiddag bij ons thuis kwam en met Dominique aan het spelen was, kon ik bijvoorbeeld even boodschappen doen. Daardoor had ik in het weekend meer tijd voor mijn gezin.’

Hannie ging met Dominique puzzelen, ze knutselden samen en vaak nam Hannie Dominique mee naar de bibliotheek. Dat doen ze inmiddels al lang niet meer. Tegenwoordig gaat Hannie wekelijks mee naar Dominiques zwemles.

Voor ieder kledingstuk een apart hangertje
Iedere dinsdagavond om 10 over 6 ’s avonds staat Hannie bij Dominique voor de deur. Vaak heeft Dominique haar eten dan nog net niet op. Ze eet de laatste hapjes, ruimt de tafel af en gaat dan met Hannie mee. Alles volgens vaste patronen, want daar hecht Dominique aan. In de auto ligt altijd een pakje Sultana’s klaar. Volgens het ritueel krijgt Dominique daar één van. De andere twee zijn voor Hannie en haar man, voor bij de koffie ’s avonds, als Hannie weer thuis is. In het zwembad helpt Hannie Dominique met uitkleden, de kleding netjes op een hangertje hangen  – ‘voor ieder kledingstuk één hangertje, toch, Do?’ – en de haren netjes in twee vlechten doen. ‘Dominique kan het ook allemaal zelf, maar als ik er ben, is het zo fijn dat ik haar help.’ Dominique knikt, en lacht als Hannie zichzelf de persoonlijke assistent noemt. Het zwemmen is leuk, het spel dat ze aan het einde spelen nog leuker. Dan wordt er altijd even ‘de jongens tegen de meiden’ gespeeld. ‘En wat zeggen jullie altijd als jullie winnen?’, vraagt Hannie aan Dominique. Het is een vraag waarop Hannie het antwoord al weet. ‘Jongens zijn losers!’ zegt Dominique met weer een grote lach. Als het zwemmen is afgelopen, helpt Hannie met douchen en aankleden. ‘Ik mag zes keer op de doucheknop duwen’, glundert Dominique. Alles rustig aan, geen haast.

Moeder José geeft aan dat daar ook echt de meerwaarde zit: ‘Hannie neemt alle tijd voor Dominique, bij een moeder is dat soms toch anders. Ik zit vaker te haasten, en zeg ‘schiet nou op’. Daarom is het voor Dominique zo fijn om met Hannie naar zwemmen te gaan.

Extra aandacht
Twee dagen in de week, op maandag en dinsdag, is Dominique bij een dagbesteding. Bij de dagbesteding hebben deelnemers verschillende mogelijkheden. Ze werken in de horeca, repareren fietsen of zijn bezig in het naai-atelier. Hannie komt er regelmatig om lege jampotjes te brengen die worden hergebruikt. Dominique zit het liefste in het atelier. Daar haalt ze met uiterste concentratie de achterzakken van spijkerbroeken. Die worden gebruikt om kussens van te maken, of om op tassen te naaien. Hannie, (die voor dit interview ook bij de dagbesteding is), laat tijdens deze gelegenheid aan Dominique zien hoe ze met haar tornmesje iets meer kracht kan zetten. ‘Als je ‘m zo vasthoudt wordt het gemakkelijker’, zegt ze liefdevol. ‘Wat een spierballen heb je van het zwemmen!’ Dominique glundert en geniet zichtbaar van de extra aandacht die ze krijgt doordat haar maatje er is.

Niet voor niets is moeder José zo enthousiast over de vrijwillige thuishulp van VTV (Vrijetijdsbesteding, Thuishulp en Vormingsactiviteiten) : ‘Hannie zet zich met hart en ziel in. Ze hebben zo’n klik! Ik heb volledig vertrouwen in haar.’ Hannie wil geen complimenten voor haar inzet. Die wuift ze weg: ‘Het is doodnormaal wat ik doe. Ik vind het leuk, en kan er ook nog eens iemand anders mee helpen. Mooi toch?’

Lees meer...
Het verhaal van: Fatima

Engelen zonder vleugels, ze bestaan echt!

Mother and son (13-15) at swimming pool, mother using laptop.

De Vrijwillige Thuishulp (VT) heeft de afgelopen jaren vrijwilligers ingezet voor een jong Marokkaans gezin, waarvan de man 7 jaar geleden een zwaar herseninfarct heeft gehad. Als gevolg hiervan heeft hij zeer ernstige hersenbeschadiging (afasie, verlamming, gedragsverandering). Het leven van alle gezinsleden (man, vrouw en zoon van 13 jaar) is ingrijpend veranderd.

Het laatste jaar was erg moeilijk voor Fatima en haar zoon. De zorg voor de echtgenoot en spanningen rondom zijn gedrag begonnen steeds moeilijker te worden.

Bij de VT is al jaren een vrijwilligster actief die in het verleden voor een cliënt een geldbedrag bij elkaar heeft verzameld, zodat dit gezin kon genieten van een weekje verzorgde gezinsvakantie georganiseerd door het Rode Kruis. We bedachten dat het erg fijn zou zijn als dit gezin ook iets dergelijks zou kunnen ervaren..De vrijwilligster vond dit ook een goed idee en begon enthousiast geld in te zamelen. Binnen de kortste keren was er een groot bedrag beschikbaar. Het gezin werd ingelicht en hoewel zij heel erg blij waren met het idee, gaf de zoon aan dat hij het niet zag zitten om met allerlei gezinnen die ook een gehandicapte vader of moeder hebben, op vakantie te gaan. Hij wilde wel graag met vakantie, maar dan naar een warm land samen met zijn moeder. Zijn moeder gaf aan hem hierin te willen respecteren en zij besloten niet in te gaan op het aanbod van de groepsvakantie.

We besloten toen dat de moeder en haar zoon zelf hun vakantiebestemming mochten kiezen. Geregeld werd dat de echtgenoot een weekje in een woonvoorziening kon logeren. Ze kozen voor een weekje in een resort in Turkije. Hoe deze week is geweest, is te lezen in onderstaande brief, die Fatima naar de vrijwilligster heeft gestuurd.

 

Beste M.,

Het is alweer enige tijd geleden dat u bij ons op huisbezoek kwam. U was er om ons een onvergetelijk aanbod te doen die voor ons niet te geloven was.

Een vakantie waarbij we even konden genieten van mooie momenten. Ondanks dat het niet ging zoals u verwachtte heeft u toch een uitzondering gemaakt. Ook dat nog. Dit zal ik nooit kunnen vergeten wat u voor ons hebt gedaan.

Op vakantie gaan was heerlijk. Het was ontspannend, leuk en we hadden meer tijd dan anders om eens heerlijk van elkaar te genieten. Het begon al met de voorpret tijdens het plannen van de vakantie. We hebben genoten van al het inclusieve, zon, strand, activiteiten, eten en vrije tijd.

Mijn zoontje heeft het vaak over de geweldige reis die u voor ons mogelijk heeft gemaakt. Mijn zoontje straalde van geluk en heeft het nog dagelijks over de tijd die we samen hebben door gebracht waarbij we even geen zorgen hadden. Zelfs mijn man was super blij hoe we de vakantie door hebben gebracht.

Zonder u was dit niet haalbaar geweest. De dag dat je bij ons langs kwam was al voor mij een mooi gebaar, een persoon die in je leven komt en een onvergetelijke vakantie wil bezorgen voor de ander. Wanneer je leven veranderd is en je hebt alle hoop opgegeven, zijn er mensen die je opfleuren. Je leven krijgt weer kleur en je wordt opgeheven. Die personen worden je dierbaar. Of je deze persoon nou kent of ver af zou zijn, het maakt allemaal niet uit, het is hoe hun harten zijn. Voor degene die het nog niet weten, zo`n persoon heeft een speciale naam, het zijn engelen zonder vleugels en zullen je nooit zomaar laten staan!!

Hierbij willen ik en mijn zoontje u vanuit het diepste van ons hart bedanken!!!

Bedankt voor alle hulp die u heeft geschonken. Een onvergetelijke vakantie die het hart deed vonken. Voor je begrip en steun in deze vakantietijd. Die ons van veel taken even  heeft bevrijd. Dit cadeau zullen wij nooit vergeten, dit wilde ik jou op deze manier even laten weten!!!

 

Vrijwillige thuishulp is altijd op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Bekijk de mogelijkheden op de website: www.vrijwilligethuishulp.nl

 

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

Lees meer...