Het verhaal van: Sophia

Sophia onderweg met MEE

MEE zittend meisje (2)Sophia werd bij MEE aangemeld. Sophia, een 21-jarig meisje die na het beëindigen van de ZMLK school al drie jaar thuis zat. (ZMLK is een onderwijsvorm gericht op zeer moeilijk lerende kinderen, kinderen met een verstandelijke handicap of ernstige leerproblemen.)

Sophia zorgde voor haar zusjes en had verder geen contacten of bezigheden buitenshuis.  Een erg lief, kwetsbaar meisje, dat erg onzeker was. Sophia had het gevoel dat zij niets kon.

De MEE consulent regelde dat Sophia op korte termijn geplaatst werd bij de ‘Zelfstandigheid Academie’ van Ipse de Bruggen: Een programma gericht op het vergroten van zelfstandigheid en zelfvertrouwen. Sophia zelf stond hier voor open en wilde dit programma graag volgen. Er bleek alleen een probleem met vervoer te zijn. Sophia durfde namelijk niet alleen te reizen. Als zij af en toe met het openbaar vervoer reisde, deed zij dat altijd met een van haar jongere zusjes die cognitief hoger functioneren.

MEE Op Weg werd ingeschakeld. Na een goede informatie uitwisseling tussen de consulent en de coördinator van MEE Op Weg, regelde de coördinator met spoed een trainster. Deze jonge studente, 2e jaar HBO Sociaal Pedagogische Hulpverlening) en Sophia hadden meteen een klik met elkaar.

Na hun kennismaking werd snel gestart met de basistraining. Al snel werd duidelijk dat Sophia de basis vaardigheden om te reizen met het openbaar snel oppikte. Omdat Sophia  sociaal emotioneel kwetsbaar is, werd in de training veel aandacht besteed aan het gebruik van de telefoon: welke hulplijnen zijn er, wat moet je doen bij een aanpassing van tijden in het openbaar vervoer, wat is de beste manier om hulp te vragen aan een vreemde in een moeilijke situatie en hoe ga je om met negatieve opmerkingen van vreemden.

Tijdens de training werd ook geleerd om de app ‘9292’ te gebruiken. Ook dit onderdeel pakte Sophia boven verwachting goed en snel op. Zij sloot de training goed af en ontving een diploma. Daar was Sophia erg trots op!

Sophia volgde een korte periode de ‘Zelfstandigheid Academie’. Zij liep tijdens dit programma tegen veel situaties aan die ze niet prettig vond. Sophia nam zelf contact op met de consulent en gaf aan dat zij zich niet op haar plek voelde. Ze vertelde dat zij graag zelf de volgende stappen in haar leven wilde gaan regelen. Ze vroeg of zij contact kon opnemen met de consulent als zij ergens tegenaan zou lopen.

Zowel de consulent als de coördinator van MEE Op Weg waren stomverbaasd dat dit onzekere en kwetsbare meisje na deelname aan de training blijkbaar zoveel meer zelfvertrouwen had gekregen. En dat zij zelf beslissingen kon en wilde nemen.

MEE Op Weg: Een weg naar persoonlijk succes!

Nb: het verhaal is waar gebeurd. In het kader van de privacy is de naam  gefingeerd. Het beeld hoort niet bij de reële situatie. 

 

 

opweg

Wat is MEE op Weg?

Veel mensen met een beperking reizen al vanaf jonge leeftijd met het ‘speciaal’ vervoer naar school, een vrijetijdsbesteding of naar andere voorzieningen. Het reizen met ‘het busje’ of met de taxi is vaak vanzelfsprekend geworden. De deelnemers die via MEE op Weg zelfstandig hebben leren reizen, zijn minder afhankelijk van de hulp van anderen en van de taxibus. Zij kunnen zelf reizen naar de plek waar ze naar toe willen en hun bereik is groter geworden.

 

Voor wie is MEE op Weg bedoeld?

Het project is voor iedereen vanaf 12 jaar met een beperking die zelfstandig wil leren reizen. Het kan iemand zijn met een lichamelijke of verstandelijke beperking, autisme, chronische ziekte of niet-aangeboren hersenletsel.

Bent u geïnspireerd door MEE op Weg en wilt u meer informatie? Neem dan contact op via 088 775 2000.

Lees meer...
Het verhaal van: Gregory

Het grote verschil: expertise op het gebied van mensen met een beperking

Volwassen man lacht

Ik werk als cliëntondersteuner voor volwassenen in een wijkteam. Mijn wijkteamcollega was al maanden bezig met Gregory (48), toen ze enigszins gefrustreerd bij me kwam voor advies. Ze snapte Gregory niet. Als ze afspraken maakten, kwam hij ze niet na. Hij zei wel ja, maar deed nee. En het leek of alles wat ze zei niet bij hem aankwam. Ik stelde voor mee te gaan op huisbezoek, om beter te kunnen inschatten of mijn vermoeden klopte.

Consulent: ‘Gregory is een ontzettend aardige, beleefde en knappe man. Hij heeft een baan en drie kinderen. Zo op het eerste gezicht geen vuiltje aan de lucht. Als je verder kijkt, is het tegendeel waar: Gregory’s leven is een puinhoop. Op zijn werk gaat het niet goed. Hij heeft met iedereen, zowel op zijn werk als privé, miscommunicaties – met alle gevolgen van dien. Zijn collega’s zeggen regelmatig dat hij dom is en zo voelt hij zich ook. Dit maakt hem verdrietig en depressief. Hij werkt hard, maar zonder resultaat. Hij blijft fouten maken. Zijn drie kinderen heeft hij bij drie verschillende vrouwen. Twee van zijn drie kinderen mag hij niet zien. Alimentatie betalen moet hij wel. Zijn huidige vrouw, waarmee hij ook een kind heeft, is van plan om naar Suriname te vertrekken. Gregory heeft paniekaanvallen en grote schulden. Vrouwen hebben misbruik van hem gemaakt en hebben hem financieel uitgekleed. Soms is hij zo wanhopig dat hij agressief wordt. Ik vermoed een verstandelijke beperking en neem contact op met een gedragsdeskundige van MEE. Met haar overleg ik over een IQ-onderzoek. Als ik dit met Gregory bespreek, wordt hij in eerste instantie boos. Hij is toch niet gek? Het grote verschil tussen mij en mijn wijkteamcollega is mijn expertise op het gebied van mensen met een (verstandelijke) beperking. Ik weet hoe ik met Gregory moet omgaan, ik spreek zijn taal. We krijgen een band en ik neem Gregory van mijn wijkteamcollega over.Al snel ontdek ik dat Gregory analfabeet is. Ik confronteer hem hiermee. Hij schaamt zich niet alleen, er komt ook veel verdriet naar boven. Verdriet, onmacht, frustratie en wanhoop, na meer dan veertig jaar hard werken, ontzettend je best doen en alleen maar verder in de problemen raken. Al die tijd heeft hij nooit aan de verwachtingen van zijn omgeving kunnen voldoen. Gregory stemt in met het IQ onderzoek. Ik stel voor met hem mee te gaan, want Gregory kan het kantoor van MEE, waar de IQ test plaatsvindt, niet vinden zonder hulp. Hij kan immers de borden op straat ook niet lezen.

Als hij de uitslag van het onderzoek krijgt, ben ik er ook bij. Ik schrik van de uitslag en begrijp niet hoe Gregory’s verstandelijke beperking zo lang onopgemerkt is gebleven. Het is verbazingwekkend wat Gregory allemaal heeft kunnen doen met zijn IQ. Met deze uitslag kan ik een indicatie aanvragen voor woonbegeleiding, iets wat Gregory zeker nodig heeft om aan de slag te kunnen met alle problemen die spelen in zijn leven.

In de tussentijd ontmoet ik Gregory twee keer per week en hij belt mij iedere dag. Ik geef hem tips en advies, en bied hem ook een luisterend oor. Ik leg contact met de instanties waarmee Gregory te maken heeft, zoals een kredietbank, om de situatie uit te leggen. Zijn contactpersoon van de kredietbank zag Gregory als een rare klant, iemand die nooit doet wat je met hem afspreekt. Ik blijf in contact met Gregory tot hij woonbegeleiding krijgt. De indicatie is er inmiddels. Ik zal zorgen voor een warme overdracht en blijf Gregory nog even in de gaten houden. Pas als ik zeker weet dat hij in goede handen is, laat ik Gregory los.

Ik ben blij met de ruimte die we in het wijkteam hebben om de tijd en aandacht te nemen en te kijken naar wat er bij iemand past en hoe iemand het beste geholpen kan worden, maar vooral met de mogelijkheid die we nu hebben om eenvoudig gebruik te maken van elkaars specialisme en kennis. Het is een positieve manier van werken en erg effectief. Teamwork, dat is de kracht van het wijkteam.’

Een consulent van MEE

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

 

Lees meer...
Het verhaal van: Dania

Dania heeft straks de touwtjes weer zelf in handen

vrouw middelbare leeftijdSandy is cliëntondersteuner bij MEE en maakt deel uit van een wijkteam. Samen met haar collega’s uit het wijkteam is zij betrokken bij een gezin. Moeder Dania heeft financiële problemen en heeft hiervoor om hulp gevraagd. Dania heeft drie kinderen, waarvan de jongste twee, Anthony (19) en David (10), nog thuis wonen.

Anthony heeft een verstandelijke beperking en brengt zijn dagen slapend door. ’s Nachts speelt hij games en houdt daarbij geen rekening met zijn moeder en broertje. De enorme herrie die hij maakt zorgt ervoor dat Dania en David regelmatig wakker liggen. De slapeloze nachten hebben ruzie tot gevolg. In huis is de sfeer gespannen en dat Anthony schulden maakt en zich niet aan de regels houdt, is niet bevorderlijk voor de situatie. Ook Dania heeft schulden en geen dagbesteding. Vanwege openstaande parkeerboetes heeft zij al eens tien dagen in de gevangenis gezeten. David gaat naar school maar heeft hier regelmatig woedeaanvallen.

Sandy: ‘De situatie binnen dit gezin was best complex. Ik heb de rol van casusregisseur op me genomen, want er was natuurlijk veel meer hulp nodig dan alleen ondersteuning bij de financiën. Zeker toen er een ruzie flink uit de hand liep en er sprake was van huiselijk geweld. Dania had in haar wanhoop zelfs met een mes gedreigd en David had alles gezien.’

Als casusregisseur houdt Sandy overzicht over de gehele situatie binnen het gezin. Ze bekijkt wat er nodig is en hoe ze dit voor elkaar kunnen krijgen. Ook zorgt ze ervoor dat iedereen op de hoogte is van het gezamenlijke doel en dat de gezinsleden gemotiveerd blijven om mee te werken. Sandy: ‘Vooral Dania kwam haar afspraken soms niet na. Het blijft voor haar lastig om zich over te geven aan hulp. Maar uiteindelijk zijn we, door goed samen te werken, toch ver gekomen. Voor Dania hebben we dagbesteding gevonden. Zij heeft nu naailes in het buurtcentrum. Wie weet kan ze daar ooit nog meer mee gaan doen. Daarnaast is er bewindvoering en budgetbeheer voor Dania geregeld. Ook krijgt zij hulp bij het omgaan met haar emoties, om ervoor te zorgen dat het nooit meer zo uit de hand loopt thuis.’

De relatie tussen Anthony en Dania was slecht en de irritaties waren in de loop der jaren enorm opgelopen. Volgens cliëntondersteuner Sandy was het beter voor hen om wat meer afstand te hebben. Begeleid wonen voor Anthony bleek de beste oplossing. Sandy: ‘Anthony heeft inmiddels een leuke woonplek en dagbesteding. Hij doet mee aan Feyenoord Jobscorer, een project van voetbalclub Feyenoord waarbij jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt werkervaring kunnen opdoen. MEE is één van de partners in dit project. Met Anthony gaat het veel beter nu hij weer een gezond ritme en een doel in zijn leven heeft. In de weekenden logeert hij thuis en dat gaat ontzettend goed.’

David krijgt ondersteuning van de gedragsdeskundige. Hij heeft op jonge leeftijd al veel gezien en meegemaakt. Met zijn woedeaanvallen kan hij beter omgaan en hij voelt zich prettiger nu het er thuis een stuk rustiger aan toe gaat. Sandy: ‘Het is nu een kwestie van het verder stabiliseren van de financiële situatie van Dania. Als dit op de rit is heeft zij de ondersteuning van het wijkteam niet meer nodig en heeft zij als moeder de touwtjes weer zelf in handen.’

Een consulent van MEE

 

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

Lees meer...
Het verhaal van: Morena

De lach op het gezicht van Morena is weer terug

MorenaAchter elke voordeur schuilt een verhaal. Voor Morena geldt dat zeker ook. Een tijd lang kwam nauwelijks nog buiten. Ze voelde zich somber, had nauwelijks sociale contacten en kampte met een onverwerkt verleden. Met hulp van een cliëntondersteuner zette ze grote stappen in de richting van een nieuwe, blije toekomst.

Goed luisteren is altijd het eerste wat ik doe bij een nieuwe ontmoeting”, vertelt cliëntondersteuner José van MEE. “Daar nemen we ook ruim de tijd voor, want zo leg je de basis voor een geschikte ondersteuning. Bij de eerste ontmoeting met Morena zag ik een vriendelijke vrouw. Maar al gauw bleek dat ze helemaal niet goed in haar vel zat.” Voor Morena voelde dat eerste gesprek met José als een opluchting. “Ik had eindelijk het gevoel dat ik op het juiste adres was: voor het eerst in twintig jaar werd ik gehoord! Al tijden kwam ik bij verschillende instellingen waar ik de opdracht kreeg om mijn probleem van me af te schrijven. Dat vond ik heel moeilijk. Ik kan mijn verdriet en boosheid niet goed op papier kwijt. Ik wilde echt met iemand in gesprek en een klik hebben. Bij José had ik dat vanaf het begin.”

Het verhaal van Morena liegt er niet om. Ze trouwde op 22-jarige leeftijd met een Nederlandse man, waarna ze de Dominicaanse Republiek verliet. Een gelukkig huwelijk werd het niet. Uiteindelijk scheidden ze vijf jaar geleden. Haar echtgenoot stond haar niet toe dat ze sociale contacten aanging of zich ontwikkelde waardoor ze veroordeeld was tot huiselijke taken en het verzorgen van haar inmiddels achttienjarige zoon. Het verdriet om een al eerder doodgeboren kind was groot, maar dat kon ze met niemand delen. Door een bedrijfsongeval in de catering lag ze twaalf jaar geleden lang in het ziekenhuis. Nog steeds heeft ze veel last van haar heupen en knieën. Mede daarom is ze volledig afgekeurd om te werken. Bovendien werd ze anderhalf jaar geleden geopereerd aan baarmoederkanker, waarvan ze nu herstellende is. “Ja, het is veel”, zegt Morena, die geen familie heeft waarbij ze terecht kan. “Ik heb één goede vriendin, maar zij woont in Rotterdam. Zo gauw ik buiten mijn vertrouwde omgeving kom, schiet ik in de stress. Even met de trein naar Rotterdam lukt me gewoon niet.”

Uit de tas van José komt een grote witte tekening tevoorschijn met daarop een tienpuntenschaal van tevredenheid. Morena gaf haar leven eind vorig jaar een vijf. Ze had last van paniekaanvallen, was erg eenzaam en had weinig vertrouwen in zichzelf en in anderen. Uit een IQ-test bleek ook dat ze moeilijk lerend is en een taalachterstand heeft. José: “Tegelijk had ik vrij snel door dat Morena heel praktisch en creatief is en haar leven graag een positieve wending wilde geven. Dat zijn goede aanknopingspunten om iemand in zijn kracht te zetten. Maar we moesten ook iets met haar opgekropte verleden, want dat knaagde zichtbaar aan haar.”

Samen met stagiaire Lisa ging José voor Morena aan de slag, op twee fronten tegelijk. Het ene spoor leidde naar psychiatrische dagbehandeling, een instelling die gespecialiseerd is in therapie voor mensen met een verstandelijke beperking en moeilijk lerende mensen. Morena wordt daar binnenkort gedurende twaalf weken bijna dagelijks begeleid om haar levensverhaal een plek te geven. “Ze heeft veel meegemaakt, er is intensieve begeleiding nodig om dat te verwerken. Intensiever dan MEE kan bieden. Voor therapie is de deskundigheid van psychologen en een psychiater nodig”, aldus José. “Ik heb kunnen helpen Morena snel door de intakes te leiden. Haar probleem is voor mij urgent omdat verwerking van het verleden een grote stap is om verder te kunnen.” Morena: “José was een fijne steun bij de intakes. Zij kende mijn verhaal inmiddels. Er werd me gevraagd of ik nog zin in het leven heb. Dat vond ik zo raar: natuurlijk heb ik er zin in. Ik heb alleen een probleem waar ik zo snel mogelijk van af wil. Ik zie overal blijdschap en dat wil ik ook!”

Met Lisa volgde Morena het tweede spoor, dat zich richtte op het verbeteren van haar taalvaardigheid en het vinden van passend vrijwilligerswerk. José keek op de achtergrond mee naar de vorderingen. “Ik zag een heel gemotiveerde Morena die initiatieven nam, zelf de telefoon pakte en overal informeerde. Ze kwam letterlijk in beweging en ging vaker het huis weer uit. Je zag haar elke week verder opfleuren en zelfs weer lachen. Toen ze voor het eerst bij ons kwam, vertelde ze ook dat er conflicten met haar zoon waren. Ik wilde nog voorstellen om hem ook eens uit te nodigen, maar voor ik het wist had ze thuis zelf al een goed gesprek met hem gehad. Daarin zag ik de vooruitgang. Ze is een aanpakker, maar had onze begeleiding nodig om de ban te breken.”

“Ik ben er nog niet, mijn verdriet en paniekaanvallen zijn er nog”, erkent Morena. “Daar ga ik hard aan werken bij dagbehandeling. Mijn zelfverzekerdheid is in elk geval al erg gegroeid. Ik ga de deur weer vaker uit en mijn Latijns-Amerikaans temperament begint terug te komen”, zegt ze met een grote lach. “Ik heb ook al even vrijwilligerswerk gedaan bij een ouderensoos, alleen dat stopte helaas door te weinig animo. Mogelijk kan ik aan de slag als vrijwilliger in een snoezelruimte van een verzorgingshuis voor dementerende ouderen. Het hangt nog even af van het aantal dagen dat de dagtherapie in beslag neemt, want dat is de belangrijkste vervolgstap. Daarna kan ik verder plannen maken.”

José: “Ik hoop dat Morena haar leven weer helemaal op de rit krijgt. De therapie gaat daar zeker bij helpen. Maar het is ook belangrijk dat ze zich daarna goed blijft voelen. Vrijwilligerswerk speelt daarin een grote rol , want daardoor komt ze buiten en doet ze sociale contacten op. In de aanpak van MEE krijgt dat aspect veel nadruk. Een netwerk van vrienden en kennissen maakt je leven mooi.” En Morena zelf? Die heeft alvast een doel gesteld: “Als ik weer in de trein durf en naar mijn vriendin durf te reizen, dan gaat het echt weer helemaal goed met me.”

 

Dit verhaal is tot stand gekomen in samenwerking met magazine Doe mee!

Lees meer...
Het verhaal van: Daniëlle

Het belang van samen spelen

National Assembly for Wales https://www.flickr.com/photos/nationalassemblyforwales/5201569732/in/photolist-8VDpsL-e6W8DF-8eAwVu-ayGnaa-4TLEMC-6z9S5x-5NtDo6-hmaLwL-5BAwp3-fv4A8d-i46Zf1-3h9Av-9iRQkM-okcLWp-oCZvj8-6sY8F9-8VDohQ-oSYyx-8kKjSL-iux3Tc-oJGLwB-iyKPjk-gV3Emv-qyRTQC-6kTX8X-7pz6uP-gBKYfq-nz3Giy-6emWTd-8GnH22-9K6vcg-e9cWh4-2vn8ov-4GSWRn-ae643d-mbLVfH-mzBD4p-cDRh1u-6wnx18-dSVvy6-7vZjfG-pexr4H-878n6f-78LZAy-6N6nvd-47wvuw-oCYxe-cnywhW-aoMvSX-7uGycgDaniëlle heeft haar kinderen Jessie (6 jaar) en Mila (7 jaar) bij MEE aangemeld omdat zij op zoek is naar naschoolse dagbehandeling. Jessie heeft een verstandelijke beperking en Mila een gehoorprobleem. Ik vermoed dat moeder zelf ook een licht verstandelijke beperking heeft.

Daniëlle wil graag dat haar kinderen na schooltijd iets te doen hebben, omdat ze eigenlijk alleen maar thuis zitten. Mila en Jessie mogen van Daniëlle niet buiten spelen. Dit vindt zij onveilig. Eigenlijk zijn alle activiteiten waarbij geen professionele begeleiding is geen optie voor Daniëlle. De school geeft aan dat Daniëlle een zeer beschermende moeder is die door haar bezorgdheid de sociale ontwikkeling van Jessie en Mila belemmert. In de gesprekken die ik heb met Daniëlle, merk ik inderdaad dat zij erg bezorgd is over haar kinderen. Ik zie ook dat Daniëlle eigenlijk niet goed weet wat de mogelijkheden zijn en dat haar onwetendheid ervoor zorgt dat ze alles direct afschrijft. Ik leg aan Daniëlle uit dat naschoolse dagbehandeling dure zorg is die niet bedoeld is voor kinderen die simpelweg op zoek zijn naar een leuke activiteit.

Ik vertel haar over de sportconsulenten van MEE  en leg haar uit dat ze vrijblijvend eens kan praten met één van hen. Er zijn talloze activiteiten denkbaar op het gebied van sport. Ook voor kinderen met een beperking en die zijn altijd onder begeleiding. Het spelen met andere kinderen is belangrijk voor Jessie en Mila, dit probeer ik haar zo goed mogelijk duidelijk te maken.

Elke keer als ik Daniëlle spreek, benadruk ik weer hoe belangrijk het is dat haar kinderen in aanraking komen met andere kinderen en dat ze samen kunnen spelen. Vlak bij de woning van het gezin bevindt zich het buurthuis waar elke woensdagmiddag gespeeld kan worden. Daar was Daniëlle echter nooit enthousiast over, omdat de begeleiding bestaat uit vrijwilligers die geen ervaring hebben met de beperkingen van haar kinderen.

Met de nadruk op het belang van spelen heb ik Daniëlle, Mila en Jessie uitgenodigd bij mij in het buurthuis, om te laten zien waar ik zit en hoe het eruit ziet. Ik heb ze uitgenodigd op woensdagmiddag  zodat ze op een ongedwongen manier een beeld kunnen krijgen van het spelen. De kinderen zijn, op eigen initiatief, binnen mum van tijd aan het spelen en hebben de grootste lol.

Jessie en Mila mogen sindsdien elke week naar de speelactiviteit op het buurthuis. De eerste keren bleef Daniëlle om te kijken, inmiddels gaat zij tussendoor naar huis. Ook haar oudere dochter krijgt meer vrijheden die passen bij haar leeftijd. Daniëlle lijkt opgelucht en is meer ontspannen. De nieuwe situatie doet ook haar goed.

Onlangs vroeg Daniëlle wanneer zij een afspraak kan maken met een sportconsulent. Ze wil nu ook graag op zoek naar een leuke sport voor haar kinderen.

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van: Een consulent van MEE

Voorlezen

voorlezenVoor deze ouders is het opvoeden van kinderen niet zo makkelijk, moeder zelf is moeilijk lerend en vader dringt er bij mij op aan om hem overal in te betrekken, want ze begrijpt niet alles….

Dus ik heb gesprekken over de jongste zoon die een verstandelijke beperking heeft en op het zml onderwijs zit.

Moeder heeft ondertussen erg veel moeite met de oudere zus, ze wordt opstandig en zegt zelfs: ” ik haat mijn broertje. Jullie houden wel van hem maar niet van mij!” Dat doet moeder echt pijn en ze vraagt: ” Wil u niet eens met haar praten? Wij weten niet zo goed wat we kunnen doen.” Ik geef haar op voor de brusjes groep. Ondertussen ga ik op zoek naar een voorleesboek over een brusje met een handicap.

Boven in de MEE bieb ligt ‘De prins op de praalwagen’ van Ina de Vries-van der Lichte, over een jongen die een gehandicapt zusje heeft en dat helemaal niet leuk vindt. Ik besluit het voor te lezen. Maar de eerste keer is het zusje helemaal van slag. Ze wil niet met een vreemde mevrouw praten en waarom moet dat nou! Ik zeg: ik ga je een verhaal voorlezen, wil je dat wel? En ja hoor, gaandeweg het verhaal vertelt ze steeds meer over haar broertje en waar ze last van heeft. Als het boek uit is, vraagt ze of ze het even mag houden, ze wil er een boekverslag van maken. Dat vind ik prima en als ik het weer op kom halen vertelt ze het volgende:

‘Ik heb uit mijn hoofd een boekverslag gemaakt en de juf heeft gevraagd of ik er een presentatie over wilde houden. Ik vertelde waar het boek over ging en over mijn eigen broertje, de klas was muisstil, niemand praatte! De juf zei dat ze diep onder de indruk was van het verhaal en ik kreeg een 10.’

Heeft het je geholpen om anders met je broertje om te gaan? vroeg ik en dat had het zeker!

‘Ik begrijp nu veel beter dat hij er niets aan kan doen en dat het voor mijn ouders ook moeilijk is om voor hem te zorgen. Ik weet dat ze van mij houden en gewoon hun best doen, dat doe ik nu ook, net als die jongen in het verhaal…’

Een consulent van MEE

 

Lees meer...
Het verhaal van: Souresh

Dat is pas scoren!

scorenSouresh (19 jaar) woont nog niet zo lang in Rotterdam. In zijn vorige woonplaats, buiten Zuid-Holland, voetbalde hij met veel plezier. Souresh heeft een verstandelijke beperking en heeft praktijkonderwijs gevolgd. Sinds een aantal maanden werkt hij bij de supermarkt in de buurt van zijn nieuwe woning en hij heeft het daar erg naar zijn zin.

Souresh kende nog niet veel mensen in de buurt. En hij miste het voetballen. Een leuke voetbalvereniging vinden was dus een goede oplossing. Nadat we elkaar gesproken hadden, was mijn conclusie dat Souresh het best op zijn plek zou zijn op een vereniging zo’n twintig minuten fietsen van zijn woning vandaan. Dit leek mij een goede omgeving om zijn sociale netwerk te vergroten. Maar toen kwam het volgende probleem.. Hij kende de weg niet en hij had geen fiets.

Ik dacht meteen aan MEE op Weg, een project van MEE waarbij deelnemers leren om (vaak met een maatje vanuit MEE) zelfstandig te reizen. Er werd, in overleg met de moeder van Souresh, besloten dat zij zelf met Souresh zou gaan oefenen. Maar hij had nog steeds geen fiets en er was ook geen geld om er één te kopen. De projectmedewerkers van MEE op Weg hebben toen een fiets kunnen regelen.

Souresh is eerst samen met zijn moeder een keertje naar de club gefietst. Daarna is zij nog een keer mee geweest naar een proeftraining. Toen de eerste thuiswedstrijd was ging hij alleen op de fiets om te gaan kijken. Een week later mocht hij voor het eerst een wedstrijd meespelen. Hij kwam natuurlijk zelf op de fiets en scoorde ook nog, vijf keer zelfs!

Souresh is goed op zijn plek bij deze sportvereniging en het is helemaal mooi dat hij hier nu zelf naar toe kan dankzij de hulp van MEE op Weg. Zijn teamgenoten vroegen hem direct mee naar een thuiswedstrijd van Feyenoord en na de training en wedstrijden wordt er met elkaar nog wat gedronken. Souresh is zelfstandiger geworden én hij heeft er een stel vrienden bij. Dat is pas scoren!

Een consulent van MEE

 

Lees meer...
Het verhaal van: Chris

Het netwerk werkt

sociaal netwerkChris (52 jaar) heeft een verstandelijke beperking en autisme. Hij woont al zijn hele leven samen met zijn moeder, die zelf een licht verstandelijke beperking heeft. Sinds een jaar of twintig wonen ze in een kleine 55-pluswoning. Chris is afhankelijk van zijn moeder en moeder is op haar beurt afhankelijk van Chris. Samen redden ze het, maar zonder elkaar zal het waarschijnlijk niet lang goed gaan. Dan overlijdt moeder. Voor Chris is dit een enorme klap. Het overlijden, de begrafenis en alles wat er geregeld moet worden.. Het is voor Chris allemaal te veel.

Ik probeer Chris door deze eerste zware periode te helpen en bespreek dan met hem hoe het verder moet. Koste wat het kost wil hij in zijn vertrouwde omgeving blijven wonen, het huisje waar hij al die jaren samen met zijn moeder heeft geleefd. Deze plek kent hij en hier voelt hij zich fijn.

Omdat ik wil proberen voor elkaar te krijgen dat Chris in de woning kan blijven, zoek ik contact met een aantal mensen uit zijn netwerk. Ik spreek in eerste instantie met een tante en een buurman. We zorgen samen dat er inzicht komt in de financiën en samen met Chris maken we een lijst van de uitgaven die nodig zijn en de posten waarop Chris kan bezuinigen.

Zij helpen Chris ook om te leren hoe hij het huis schoon moet houden. Samen met zijn buurman maakt Chris overzichtelijke schema’s waarin alle taken aan bod komen. Dit helpt hem enorm, hij begint het huishouden zelfs leuk te vinden! Vanwege de beperkingen waarmee Chris te maken heeft is er ook professionele ondersteuning nodig. Toch kan Chris steeds meer zelf doordat hij hulp en steun krijgt van zijn omgeving. Zijn buurman helpt hem in en om het huis, met een vriendin gaat hij geregeld op pad om boodschappen te doen en ook zijn tante helpt hem waar nodig.

Zijn moeder is natuurlijk onvervangbaar, maar dankzij zijn netwerk kan Chris wel in zijn huis blijven wonen en heeft hij zijn leven op orde.

Een consulent van MEE

 

 

Lees meer...
Het verhaal van:

Retourtje Curaçao

WillemstadSinds kort heb ik contact met een jonge moeder van dertig jaar oud, Nuelisa. Zij woont samen met haar twee zoontjes in Rotterdam. Tijdens de zomervakantie ben ik in contact gekomen met haar toen ze van Bureau Jeugdzorg is overgedragen naar de William Schrikker Groep.

Ze heeft een verstandelijke beperking en MEE ondersteunt haar bij het in kaart brengen van haar netwerk zodat ze bij vragen of problemen weet bij wie ze terecht kan.

Nuelisa is geboren op Curaçao. Samen met haar moeder is ze al op jonge leeftijd naar Nederland gekomen. Een aantal familieleden zijn op Curaçao gebleven en wonen daar nog steeds, waaronder haar vader. Nuelisa spreekt haar vader vooral telefonisch. Elkaar regelmatig bezoeken is helaas niet mogelijk omdat ze de dure tickets naar Curaçao niet kan betalen.

Dit jaar is helaas duidelijk geworden dat haar vader ongeneselijk ziek is. Natuurlijk wil Nuelisa graag afscheid nemen van haar vader. Hij heeft haar gevraagd of zij, samen met haar twee zoontjes, naar Curaçao wil komen. Maar Nuelisa is niet in staat om de kosten voor drie tickets naar Curaçao zelf te betalen. Daarom heeft ze mijn hulp gevraagd en samen hebben we haar financiële situatie in kaart gebracht. We hebben een aanvraag gedaan bij Nationaal Fonds Kinderhulp. Binnen één week hebben we een zeer positief bericht van hen terug ontvangen. Nationaal Fonds Kinderhulp heeft besloten dat zij een bedrag beschikbaar stellen voor Nuelisa. Hiermee kan ze één ticket voor haar zoon betalen. Nuelisa is hier heel erg blij mee! De dank aan het Fonds is erg groot.

Zelf krijgt Nuelisa haar ticket door verschillende familieleden aangeboden. Nu moet ze alleen nog het ticket voor haar andere zoontje bij elkaar zien te krijgen. We zoeken nog naar een oplossing, maar Nuelisa is al heel erg blij met wat zij allemaal ontvangen heeft! Zij ziet erg uit naar een weerzien met haar vader.

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Wij redden het samen wel

opvoedondersteuningVanuit een schoolmaatschappelijk werkster komt er een aanmelding binnen voor opvoedingsondersteuning. Het gaat om een jongetje van 7 jaar oud met DCD (stoornis in de ontwikkeling van de coördinatie van bewegingen) en een IQ van 71. De schoolmaatschappelijk werkster laat in het eerste gesprek al weten dat er langdurige opvoedingsondersteuning nodig zal zijn. De ouders zitten absoluut niet op een lijn. Zij heeft meerdere gesprekken met de ouders gevoerd en ziet daarin geen verbetering van de situatie.

Tijdens het kennismakingsgesprek laat moeder weten dat haar zoon Tim slecht luistert, opstandig is, agressief kan worden en soms gaat schreeuwen. Haar man heeft weinig geduld en kan heel boos worden wanneer hun zoon niet luistert. Tim wordt dan bang van hem. Moeder vertelt ook dat Tim graag zijn zin wil hebben en als je die geeft dat het dan echt een heel lieve jongen is. Samen met de ouders wordt besproken dat we vanuit MEE een indicatie kunnen aanvragen voor behandeling/langdurige opvoedingsondersteuning. Maar binnen MEE werken we ook met een methode genaamd Triple P, dat staat voor positief opvoeden. Het mooie aan deze methode is dat er in een zeer korte tijd (d.m.v een aantal vragenlijsten) al heel snel een duidelijk overzicht ontstaat over het gezin, de sterke kanten en de moeilijkheden van het kind, de opvoedingsstijl van de ouders en hun competenties.

Nadat de uitkomst met elkaar besproken is en er een werkdoel is geformuleerd, komt de psycho-educatie voor de ouders. Wat betekent het nu om een kind te hebben met een verstandelijke beperking en een psychiatrische stoornis, waaruit blijkt dit? Wat mag je dan verwachten van je kind? Waarbij er aandacht is voor welke vaardigheden de kinderen van hun ouders moeten leren. Denk daarbij aan sociale vaardigheden, communicatieve vaardigheden, met emoties leren omgaan en probleemoplossend vermogen vergroten.

Voor de ouders van Tim is dit een confronterend moment. Ze worden zich bewust(-er) van de beperkingen van hun zoon en hebben aandacht voor de vaardigheden die Tim aangeleerd moeten worden. Juist om heel helder te bespreken wat het startpunt (leeftijd, verstandelijke vermogens, psychiatrische beeld) is, worden de verwachtingen bijgesteld. Door stap voor stap te werken met de methode zie je de ouders bewuster naar hun ouderschap kijken en naar de behoeften van hun kind. De methode zet ouders ertoe om positieve werkdoelen te formuleren. Vanuit de methode is aandacht voor het handhaven van werkdoelen, niet gehoorzamen heeft consequenties. En doordat de ouders van Tim de doelen samen opstellen, overleggen zij met elkaar en steunen zij elkaar. Ze zijn weer een team. En die langdurige opvoedingsondersteuning……nee hoor, dat is echt niet nodig. Wij redden het samen wel!!

Een consulent van MEE

Vanaf woensdag 20 november start MEE ZHN met een speciaal opvoedspreekuur via de chat. U kunt dan elke woensdag tussen 9.00 en 13.00 uur chatten met een opvoeddeskundige via www.meezhn.nl/chat

Lees meer...