Het verhaal van: Nadia

Zorgenkinderen en zilveren druppels

nadiaDe tranen lopen als zilveren druppels langs haar wangen. Ik ontmoet Nadia in haar kleine, maar zonnige, portiekwoning. Het is schoon en opgeruimd. ‘Let niet op de troep’, zegt ze. ‘Welke troep’, zeg ik. Ik mag op de bank zitten. Nadia’s jongste kind ligt in de box te slapen. Ze begint te vertellen zonder dat ik vragen stel. Als een waterval stort ze haar zorgen en frustraties voor me neer. ‘Ik ben verslaafd geweest. Ik heb domme dingen gedaan toen.’ Ze vertelt over vroeger. Over nu. Over de toekomst die ze zorgelijk vindt. Ze heeft vier kinderen. Ze staat er alleen voor. De oudste heeft een andere vader dan de jongste drie. Heb ik niets aan zegt ze. ‘Wat bedoel je, heb ik niets aan’, vraag ik. Ze helpen niet en willen geen contact met de kinderen. Schulden heeft ze ook. De grootste bij de belastingdienst.’ Ze willen dat ik € 1500,- per maand betaal. Als aflossing. Dat kan toch niet? Dan kan ik geen eten meer kopen.’ Ze wil een goede moeder zijn. Er zijn voor haar kinderen.

Nadia is op zegt ze. Gelukkig kan ze af en toe steunen op haar tante. Die woont in de buurt. Voor als ze naar de huisarts of het ziekenhuis moet. Zelf moet ze geopereerd worden. Aan haar voeten. Dat stelt ze uit anders lukt het niet meer. Haar zieke moeder woont ook in de buurt. Daar zorgt ze voor. Ze vertelt over haar kinderen. De jongste heeft chronische oorontstekingen. De oudste sleept met zijn been. Hij woont bij tante. Hij wil rust. ‘Snap ik wel’, zegt ze. Nadia maakt zich de meeste zorgen over haar derde kind: Slechthorend en een leerachterstand.

Aan bijna alle wanden in de woonkamer hangen de foto’s van haar kinderen, van haar overleden vader en van haar overleden oma. Ze heeft geen afscheid kunnen nemen. Het doet haar nog steeds verdriet. Ook 15 jaar later. Ze heeft ook last van de buren. Deze hadden een melding gedaan bij Veilig Thuis toen ze kwam klagen. Sindsdien is ze voorzichtig met hulpverlening. Bang dat mensen vinden dat ze het niet goed doet. Dat haar kinderen worden weggenomen. De tranen stromen. ‘Ok’, zeg ik. ‘Je bent afgekickt van je verslaving, zorgt er voor dat je kinderen schoon, met een volle buik en op tijd op school aankomen. Je zorgt voor je zieke moeder. Je schakelt de hulp in van je tante. Je maakt afspraken met schuldeisers. Je maakt afspraken met school, huisarts, ziekenhuizen, logopedie, sportclubjes. Je zorgt dat je huis schoon en opgeruimd is én je zorgt voor een voedzame maaltijd elke avond. Hoe krijg je dat voor elkaar?’ Het is stil. Ik hoor de wandklok tikken in de keuken. ‘Weet ik niet’, zegt ze. ‘Gewoon. Ik wil een goede moeder zijn. Mijn kinderen moeten het goed hebben. Beter dan ik het had vroeger.’ ‘Deze kinderen kunnen zich geen betere moeder wensen’, zeg ik. Nadia kijkt me aan. Haar ogen nat van de tranen. De zon breekt door op haar gezicht. Ze lacht. ‘Dank je’, zegt ze.

Peter, cliëntondersteuner MEE

Lees meer...
Het verhaal van: Robert

Robert krijgt eindelijk de juiste hulp

man middelbare leeftijdRobert is 43 jaar. Vier jaar geleden werd er pas geconstateerd dat Robert autisme heeft. Doordat hij dit niet wist en nooit begeleiding kreeg, heeft hij zijn leven lang al problemen. Hij was getrouwd, kreeg twee kinderen, maar is ook weer gescheiden. Hij is erg verslavingsgevoelig. Als het hem te veel wordt, vlucht hij in drank. Zijn toch al korte lontje wordt dan nog korter. Dit heeft er toe geleid dat Robert meerdere malen in detentie heeft gezeten. Hij heeft schulden gehad, inmiddels is hij daar dankzij schuldsanering vanaf. Voor het eerst in lange tijd is Robert schuldenvrij en zit hij niet in de gevangenis. Hij is gemotiveerd om zijn leven te beteren. Voor hulp bij zijn administratie klopt hij aan bij het wijkteam. Daar wordt hij geholpen door Angélique, cliëntondersteuner van MEE.

Angélique: ‘Robert is verbaal heel sterk. Hij wordt enorm overschat, ook door mij in het begin. Ik wilde met hem aan de slag met zijn administratie, daarvoor kwam hij tenslotte, maar dit lukte maar niet. In gesprek met hem ontdekte ik gaandeweg dat er veel meer speelt. Hij kan zich goed uiten, lijkt een enorm zelfinzicht te hebben, maar hij kan wat hij zegt niet uitvoeren.’

‘Robert en ik hebben echt een klik. Hij is erg gemotiveerd en we kunnen goed met elkaar praten. Dan ontdek ik dat Robert een terugval heeft: hij is weer gaan drinken. Een moeilijke brief kan voor Robert al genoeg zijn. Hij werd dan zo zenuwachtig omdat hij het niet kan overzien, dat hij geneigd was naar de winkel te gaan om bier te halen. Onze band wordt beter en steeds vaker belt hij mij in zulke situaties. Als het kan ga ik bij hem langs. Samen bekijken we dan waar hij tegenaan is gelopen en we maken een plan om het op te lossen.

Eind 2015 komt Robert zelf met een plan: hij wil naar de AA om van zijn alcoholverslaving af te komen. Op 1 januari 2016 is Robert resoluut gestopt en heeft sindsdien geen slok meer gedronken. Angélique: ‘Samen met Robert bereid ik gesprekken, bijvoorbeeld die met AA, voor zodat hij in staat is die zonder hulp te voeren. We oefenen samen en maken een plan. Met een plan in zijn hoofd is Robert veel minder zenuwachtig en kan hij gesprekken beter voeren. Ik heb regelmatig coachende gesprekken met Robert en die helpen hem enorm. Inmiddels heb ik in kaart kunnen brengen dat Robert meer hulp nodig heeft dan het wijkteam hem kan bieden. Hij heeft langere tijd een hulpverlener nodig die hem coacht en op wie hij kan terugvallen. Iemand die hem helpt te relativeren en met hem overzicht houdt, zodat hij rust blijft houden in zijn hoofd. De aanvraag voor een indicatie om dit voor elkaar te krijgen loopt. Ik heb er vertrouwen in dat het lukt. Ik heb ook vertrouwen in Robert. Met de juiste ondersteuning krijgt zijn leven eindelijke een positieve draai.’

Een consulent van MEE

 

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

Lees meer...
Het verhaal van: Hans

Wie is het slachtoffer?

wie is het slachtoffer?In het najaar wordt Hans aangemeld door de GGZ. Hans is daar behandeld voor zijn alcoholverslaving. Na onderzoek blijkt dat hij een IQ van 65 heeft. Ook wordt duidelijk dat het gezin in financiële problemen zit en moeite heeft met de opvoeding van de kinderen. Voor ondersteuning bij de opvoeding was Bureau jeugdzorg al ingeschakeld.

Ik ging op huisbezoek om kennis te maken met het gezin dat bestaat uit vader Hans, moeder Tamara en de tweeling Wesley en Danny van 14 jaar. In 2010 zijn de ouders gescheiden om in 2011 weer bij elkaar te komen. Daarna is er nog een zoontje, Jason geboren. Jason is inmiddels 2 jaar en volgens Hans en Tamara hun liefdesbaby. Hans hield zich afzijdig tijdens mijn eerste huisbezoek en Tamara deed het woord.


Tamara heeft altijd de financiële zaken geregeld. Administratie interesseert Hans niet. Tamara bekende dat ze door alle schulden geen overzicht meer heeft en hier graag hulp bij wil. Daarnaast geeft Hans aan dat hij met Wesley een moeizame verstandhouding heeft. Hij wil best wel hulp maar geen groepstherapieën. Wat er in zijn huis gebeurt gaat niemand iets aan.

Twee weken na het bezoek word ik gebeld door een casemanager huiselijk geweld. Het blijkt dat Hans Tamara en Wesley heeft mishandeld onder invloed van alcohol. Hij krijgt een tijdelijk huisverbod van 28 dagen. Hans logeert die tijd bij zijn moeder en heeft vreselijk veel spijt van de gebeurtenissen. Hij hoopt dat alles weer goed komt met Tamara en Wesley. Na afloop van de 28 dagen krijgt Hans van de casemanager te horen dat Tamara en de kinderen zijn verhuisd naar een vrouwenopvang. Ze willen niet meer met Hans in één huis wonen, omdat ze bang zijn voor herhaling. Toen Hans dat hoorde is hij heel boos geworden en gaf de casemanager er de schuld van dat zijn vrouw en kinderen zijn verhuisd.

De gehele gezinssituatie was totaal veranderd, waardoor het oplossen van de geldproblemen er niet makkelijker op werd. Tijdens de verschillende huisbezoeken die ik bij Hans had bleek dat hij waarschijnlijk NAH heeft. In zijn jeugd heeft hij namelijk een brommerongeluk gehad en een week in coma gelegen. In de gesprekken met Hans heb ik gemerkt dat hij dingen niet snel begrijpt, waardoor ik het vaak meerdere malen uit moet leggen. Ook vergat hij veel dingen. Dat hij geen zin had in de financiële administratie kon ik goed begrijpen. Hans snapt niet wat instanties van hem willen, brieven zijn te ingewikkeld voor hem en het lukt hem gewoonweg niet om overzicht te krijgen. Dat was ook de reden dat Hans de administratie aan Tamara overliet.

Maar nu had hij daar veel spijt van. Hans vertelde dat hij altijd veel vertrouwen in Tamara had gehad en niet wist dat ze zoveel schulden hadden. Hans had het gevoel dat zij hem nu voor alles liet opdraaien. Hij vertelde ook dat als er weer eens geen geld was, Tamara Hans dwong om geld bij zijn moeder te lenen. Als hij dan weer geld had mocht Hans met Tamara naar bed. Volgens hem vrijde hij nooit meer spontaan met Tamara, maar zat er altijd een opdracht aan verbonden.

Tamara is nu een half jaar weg bij Hans. Sindsdien heeft hij Jason niet meer gezien. Nadat Tamara en de kinderen in de vrouwenopvang terecht zijn gekomen zijn Wesley en Danny naar een leefgroep voor jongeren gegaan. Deze jongens zijn op een leeftijd dat ze zelf kunnen beslissen of ze hun vader en moeder willen zien. Wesley en Danny hebben eens in de twee weken contact met hun ouders. Voor Jason is dit anders. Hij kan hier nog niets over zeggen. Het lukt Hans en Tamara niet om zelf een bezoekregeling af te spreken voor Jason. Hans heeft Jason nu zes maanden niet gezien en dat vindt hij vreselijk.

Met de hulp van MEE is Hans inmiddels neurologisch onderzocht. Hij heeft ‘begeleiding individueel’ gekregen en is onder bewind gesteld voor zijn financiën.


Een consulent van MEE

Lees meer...