Het verhaal van: Vincent

Na hersenletsel dankzij casemanager op het juiste spoor

RositaVincentVoor mensen met niet-aangeboren hersenletsel is een goed zorgtraject essentieel voor een zo goed mogelijk functioneren in het dagelijks leven. Begeleiding van een casemanager kan voor de nodige structuur zorgen, waarbij naast medische ook psychische en maatschappelijke hulp kan worden georganiseerd.

Consulent Rose werkt bij MEE Zuid-Holland, een organisatie die mensen met een beperking en hun netwerk ondersteunt, waardoor zij naar vermogen kunnen meedoen in de samenleving. Binnen haar regio kan zij daarvoor een beroep doen op de expertise van een keur aan zorginstellingen en -professionals. Zo ook in het geval van de 37-jarige Vincent de Boer. Hij kwam in 2010 met onder meer klachten over geheugenverlies via de huisarts op haar spreekuur. Al snel kreeg zij het vermoeden dat hij bij een skiongeluk in 2007 meer had opgelopen dan schaafwonden en een ribfractuur.

“Vincent had chronische klachten nadat hij tijdens het snowboarden vanaf zeventig à tachtig meter hoogte was gevallen op een piste in Oostenrijk”, vertelt Rose. “Nadat zijn verwondingen waren hersteld en sommige klachten aanhielden, had hij al heel veel labels toegewezen gekregen. Bijvoorbeeld dat hij depressief was. Door vraagverduidelijking heb ik geprobeerd boven tafel te krijgen wat er precies aan de hand was, wat deze patiënt nodig had. Dat leidde er toe dat ik de huisarts heb geadviseerd om hem door te verwijzen naar de neuroloog. Na een PET-scan bleek dat hij frontaal hersenletsel had.”

Omdat er al enkele jaren waren verstreken, had bijvoorbeeld de cognitieve training nauwelijks resultaat. Wat wel hielp, waren individuele gesprekken met zijn casemanager bij MEE, onder meer over de doelen die Vincent wilde stellen in zijn leven. “Wat het lastig maakt, is dat mensen aan de buitenkant niet aan hem zien dat hij hersenletsel heeft. Mijn ervaring is dat je maatwerk moet bieden. Het verschilt echt enorm wat iemand vraagt en wat je vervolgens hem of haar het best kunt aanbieden.”

Die zoektocht naar goede zorg kan voor de patiënten een enorme belemmering zijn. Daarom heeft de Hersenstichting het initiatief genomen om die zorg samen met hulpverleners en patiënten te beschrijven in een zorgstandaard. Daarin wordt het hele zorgproces voor mensen met hersenletsel beschreven. Door de zorgstandaard kunnen landelijk werkafspraken worden gemaakt en kan iedereen dezelfde kwalitatief goede zorgverlening krijgen.

Het ergste voor Vincent, legt hij desgevraagd uit, is dat hij sinds het ongeluk veel vergeet. “Ook liefdevolle momenten. En ik raak dingen kwijt, dan vind ik uiteindelijk mijn portemonnee in het vriesvak.” Voordat hij bij Rose kwam, is nooit goed onderzocht wat de oorzaak was van zijn klachten. “Bij een revalidatiecentrum werd gezegd dat ik een whiplash had, en dat het wel weer goed zou komen.”

Vincent is enorm blij met zijn casemanager. “Je kunt bij haar altijd jezelf zijn en als ik het moeilijk heb, spreekt ze gewoon een paar dagen later opnieuw af. Om de chaos in mijn hoofd onder controle te krijgen, slik ik medicijnen. Ik hoor vaak alle geluiden door elkaar. En waar ik het meest enthousiast over ben, zijn de golftrainingen via de Hersenstichting die ik op advies van Rose ben gaan doen. Het was nooit echt mijn sport en aanvankelijk was ik best sceptisch. Maar ik ben er nu aan verslingerd. Ik merk sinds ik ben gaan golfen dat sommige dingen terugkomen. Dan bedenk ik me opeens dat ik iets vergeten ben, dat besef had ik vroeger nooit.”

Er is zelfs al zicht op werk voor Vincent. Na enthousiaste reacties over een tafel van sloophout die hij samen met een vriend had gemaakt, heeft Rose hem op het spoor gebracht van een werkplek bij een ambachtelijk meubelmaker. “Het UWV is akkoord, hopelijk kan ik snel aan de slag en is het iets blijvends.”

Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Mediaplanet Nederland onder redactie van Emile Hilgers

Lees meer...