Het verhaal van: Nienke

Nienke doet haar best voor de toekomst

NienkeNienke is 17 jaar. Na het praktijkonderwijs volgt zij nu MBO niveau 1. Nienke moet hard werken om mee te komen, maar ze droomt ervan om ooit bij de douane te kunnen werken en wil dus graag. Al snel botst Nienke met haar mentor. Nienke zou zich misdragen, een grote mond hebben en klieren. Nienke vindt op haar beurt dat haar mentor haar altijd de schuld geeft en haar niet begrijpt. Er is veel wederzijds onbegrip en er is duidelijk geen klik tussen de twee.  Als de mentor aangeeft niet verder te kunnen of willen met Nienke en ook de leerplichtambtenaar in beeld komt, wordt er een groot overleg georganiseerd. Hierbij zijn de ouders van Nienke, haar mentor, iemand van leerplicht, de zorgcoördinator en ook de schoolmaatschappelijk werker van MEE aanwezig.  Er worden afspraken gemaakt en samen stellen ze regels op waar Nienke zich aan moet houden. Ook zal er vanaf dat moment elke week een gesprek plaatsvinden tussen Nienke en de schoolmaatschappelijk werker. Al snel blijkt het contact met haar mentor toch slechter te worden. Luisterend naar Nienke’s kant van het verhaal, lijkt het alsof haar mentor haar geen kans meer wil geven, ondanks dat ze tijdens het overleg had aangegeven hier wel toe bereid te zijn. De mentor weet precies hoe ze Nienke op de kast kan krijgen en lijkt daar soms haast op uit te zijn.

Samen met Nienke gaat de schoolmaatschappelijk werker het gesprek aan met de mentor. Een oplossing om het contact tussen de mentor en Nienke te verbeteren lijkt er niet te zijn. Een tweede overleg wordt georganiseerd en er wordt besloten dat Nienke een andere mentor krijgt. Dit lijkt voor iedereen de beste oplossing.

Enkele maanden later zit Nienke nog steeds op school. Ze loopt stage en maakt haar opdrachten voldoende. Zoals het er nu naar uitziet gaat zij niveau 1 behalen en zelfs door met niveau 2 richting beveiliging. Haar nieuwe mentor heeft geïnvesteerd in de positieve kanten van Nienke en met haar eerst een vertrouwensrelatie opgebouwd. Hierdoor kan zij nu op een aangename manier met Nienke praten over haar verbeterpunten. Dankzij de goede relatie neemt Nienke veel meer aan van haar nieuwe mentor, waardoor er een positieve verandering is ontstaan in haar houding en gedrag.

Ook de schoolmaatschappelijk werker heeft op deze manier geïnvesteerd in Nienke: door de positieve kanten te benadrukken en haar de toekomstdromen die zij heeft voor te blijven houden, laat Nienke nu een betere houding, acceptabeler gedrag en een betere motivatie zien.

Een schoolmaatschappelijk werker van MEE

 

De naam in dit verhaal is om privacy-redenen aangepast. De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene(n)

Lees meer...
Het verhaal van:

Nikki en Miranda krijgen de hulp die ze nodig hebben

NikkiNikki is tien jaar, heeft twee broers en volgt speciaal basisonderwijs. Ze heeft een heftig verleden met huiselijk geweld. Haar vader is sinds een jaar uit haar leven en mag zijn kinderen niet meer zien. Nikki’s moeder Miranda heeft grote schulden. Er gaat van alles mis thuis en ze is het overzicht volledig kwijt. Daarnaast vertoont Nikki moeilijk gedrag. Ze kan enorme woedeaanvallen hebben waarbij ze agressief gedrag vertoont en dingen vernielt. Op school is er eigenlijk niets aan de hand, deze woedeaanvallen heeft ze vooral binnenshuis.

Schoolmaatschappelijk werk wordt betrokken vanwege Nikki’s gedrag thuis en de opvoedvragen die Miranda hierdoor heeft. Er wordt contact gelegd met de gezinscoach die ook betrokken is bij het gezin. De gezinscoach staat op het punt om af te sluiten: er is een gesprek geweest met Miranda over de financiën en sindsdien wil Miranda niets meer met de gezinscoach of welke vorm van hulpverlening dan ook te maken hebben. De schoolmaatschappelijk werker stelt voor om met Miranda in gesprek te gaan om te kijken of zij kan bemiddelen. Miranda accepteert namelijk nog wel hulp via de school vanwege de moeilijkheden met de opvoeding van Nikki.

Er volgt een afspraak met Miranda. De gezinscoach heeft er weinig vertrouwen in dat Miranda hem nog binnen zal laten, maar wil haar toch nog een kans geven en gaat er dus mee akkoord om halverwege het gesprek aan te schuiven. Al snel blijkt dat de aanpak van de gezinscoach bij Miranda niet in goede aarde is gevallen. Hij had er niet omheen gedraaid en haar duidelijk verteld wat er mis was met haar financiën en hoe zij haar problemen moest oplossen. Deze duidelijkheid was bij Miranda in het verkeerde keelgat geschoten.

Rustig bespreekt de schoolmaatschappelijk werker met Miranda de situatie. Miranda kan haar verhaal doen. Ze voelt zich begrepen en ontdooit zichtbaar. Daardoor ontstaat de mogelijkheid om Miranda wat dingen uit te leggen. Langzaam begint ze weer open te staan voor de hulp die ze hard nodig heeft. Tot grote verrassing van de gezinscoach laat Miranda hem even later binnen en kan de hulpverlening weer worden opgepakt. Er wordt afgesproken dat Miranda hulp krijgt bij de opvoeding van haar kinderen.

Gezien het enorme trauma van Nikki gaat de gezinscoach onder andere zorgen voor hulp van een psycholoog.

Lees meer...
Het verhaal van: Ilias

Een waardevol resultaat

een waardevol resultaatIlias is zestien jaar en heeft sinds een paar maanden een vriendinnetje op school. Ze heet Rochelle. Rochelle heeft ernstige psychische problemen. Om die reden is ze opgenomen. Ze belt Ilias constant. Met al haar problemen kan ze bij hem terecht. Ze vertelt hem regelmatig dat ze zelfmoord wil plegen. De moeder van Ilias maakt zich zorgen over haar zoon: hij slaapt slecht waardoor zijn lichamelijke klachten toenemen, hij maakt zijn huiswerk niet meer, is humeurig en heel bezorgd over Rochelle, trekt zich terug en heeft nauwelijks nog sociale contacten. Aan een normaal gesprek komen moeder en Ilias haast niet meer toe, ze hebben thuis voornamelijk ruzie.

Ilias heeft, na een periode van lang thuis zitten vanwege een chronische aandoening, eindelijk weer een plek op school. Het duurde even voordat hij zijn draai gevonden had, maar het was hem wel gelukt. Het ging juist zo goed met hem, maar nu lijkt hij door Rochelle in een andere negatieve spiraal terecht te zijn gekomen.

De schoolmaatschappelijk werker van MEE heeft samen met Ilias en zijn moeder een gesprek over de situatie. Ilias voelt zich niet begrepen door zijn moeder. Hij heeft de indruk dat ze alleen maar wil dat hij het uitmaakt met Rochelle. Het lukt hem thuis niet meer om naar de zorgen van zijn moeder te luisteren. In dit eerste gesprek zijn Ilias en zijn moeder sinds lange tijd open en eerlijk tegen elkaar. Ze spreken hun frustraties uit, maar ook hun zorgen en dingen die ze in elkaar waarderen. Samen maken ze een plan en afspraken over wanneer Ilias wel en niet bereikbaar is. ’s Nachts kan zijn telefoon beter uit, dan komt hij in ieder geval aan zijn nachtrust toe. Ook bespreken ze hoe hij zijn grenzen naar Rochelle kan aangeven. Er wordt contact opgenomen met de instelling waar Rochelle verblijft, zodat er ook met hen afspraken gemaakt kunnen worden en zij op de hoogte zijn van de inhoud van haar telefoontjes. Ilias begint weer wat plannen te maken met vrienden en familieleden.

In een tweede gesprek met Ilias blijkt het al veel beter te gaan met hem. Het zat moeder en zoon verschrikkelijk hoog en ze kwamen er samen niet meer uit. Toch lukt het hen om op een positieve manier weer samen verder te kunnen. Met minimale inzet is een waardevol resultaat bereikt.

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van: Marlon

Eindelijk een eigen kamer

eindelijk een eigen kamerVanuit mijn rol als schoolmaatschappelijk werker ging ik op huisbezoek bij Marlon, een nieuwe leerling. Omdat zijn vader in het buitenland verbleef, had ik afgesproken met Soraya, de oudere zus van Marlon. De woning is gelegen in een wijk die op de schop gaat en was grotendeels dichtgetimmerd, de wijk zo goed als verlaten. Een armoedige en troosteloze vertoning. De deurbel ontbreekt, de voordeur is met planken verstevigd. Wat ik binnen aantref is echter nog veel erger. Als consulent heb ik in de loop der jaren veel gezien, maar zoiets had ik nog niet eerder meegemaakt. Geen meubels, maar zakken en dozen, stapels kleding en troep. Matrassen op de grond zonder beddengoed. Soraya legde me uit dat haar vader vast zat en haar moeder was een jaar of acht geleden bij het gezin weggegaan en zat vast in het buitenland. De vrouw die voor Marlon en Soraya zou zorgen was ook vertrokken. Soraya had haar opleiding moeten opgeven omdat er geen geld was voor het vervoer en omdat ze voor haar broertje moest zorgen. Ja, er zou iemand van Jeugdzorg langskomen, dat was haar zes weken eerder beloofd. Tot op die dag had ze niemand gezien.

Er kwam geen ondertoezichtstelling, want, zo werd geredeneerd, een ouder in hechtenis kan nog steeds gezag uitoefenen. Marlon kon uiteindelijk gelukkig terecht bij een tante, waar hij een jaar woonde tot zijn vader vrij kwam. Hij kon weer op zijn oude school terecht. Marlon had zich goed ontwikkeld en bleek een voorbeeldige leerling, dus verdere ondersteuning was niet nodig. Tot een paar jaar later..

Marlon zat inmiddels in het vierde jaar. Hij was altijd vrolijk, beleefd en goed verzorgd, maar ineens begon het op te vallen dat hij wat magerder werd. Na enige tijd vertrouwde Marlon één van de docenten toe dat zijn vader weer vast zat in het buitenland. Hij woonde nu bij zijn broer. Ze hadden het niet breed. Op school hielden we hem in de gaten, zagen er op toe dat hij tussen de middag wat at en gaven hem af en toe een ov-kaartje om naar zijn voetbalclub te kunnen gaan. Marlon is een trotse jongen en vertelde echter niet alles. Een paar maanden later werd hij bij het Acute Team van MEE aangemeld door iemand van het sociale wijkteam. Via de woningbouwvereniging waren zij met Marlon en zijn broer in contact gekomen. Er was een huurachterstand ontstaan en de woningbouwvereniging was erachter gekomen dat de hoofdhuurder zich niet in de woning bevond. Vader was voor een vakantie naar de Dominicaanse Republiek vertrokken en een half jaar later ontdekten de kinderen via een kennis dat hij weer vast zat.

Met man en macht probeer ik een beschermingsonderzoek aan te vragen. Ondertussen bepaalde de rechter dat de woning half mei verlaten moet worden, omdat er geen geld is. Het sociale wijkteam heeft geregeld dat de jongens bij de Voedselbank terecht kunnen, school geeft wekelijks een tas met eten mee en zorgt voor OV-kaartjes. Op de voetbalclub mag Marlon tijdelijk meedoen zonder contributie te hoeven betalen. Er komt steeds meer boven water: er is al jaren geen kinderbijslag ontvangen, Marlon heeft geen huisarts, geen paspoort, geen beltegoed en geen geschikte kleding. Gelukkig valt de kleding van mijn zoon bij hem in de smaak.

Dan is daar Eva, een ex-vriendin van vader met wie Marlon al vele jaren een goede band heeft. Samen hebben we weer contact met haar gezocht en zij wil hem wel in huis nemen. Er komt meer goed nieuws: voorlopige ondertoezichtstelling. Vandaag heb ik hem geholpen om zijn spullen, het beetje wat hij heeft, naar Eva te brengen. Daar heeft hij nu een eigen kamer. Ik hoop dat zij in aanmerking komt voor een pleegzorgvergoeding, want ook zij moet de eindjes aan elkaar knopen. ‘Nu mag je me mammie noemen, zegt ze lachend als ze Marlon de huissleutel overhandigd.’ Ik heb hem in maanden niet zo gelukkig zien lachen.

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

MEE over de grens

joshuaJoshua is een jongen van 9 jaar. Hij is geboren in Sudan bij een Afrikaanse moeder. Zijn vader komt uit Nederland.

Toen hij geboren werd was de oorlog nog niet afgelopen in Sudan. Er was grote armoede en het was duidelijk dat het nog jaren zou gaan duren om het land weer op te bouwen. En er waren veel kindsoldaten.

Toen hij 5 jaar was, heeft zijn vader hem naar Nederland gehaald waar hij bij zijn vader en oma ging wonen.

Na aankomst in Nederland is Joshua vrijwel direct naar school gegaan, omdat hij leerplichtig was. Dit was niet makkelijk voor hem omdat hij de taal niet sprak. De enige taal die hij kende was Arabisch. Het regulier onderwijs bleek te ingewikkeld voor Joshua en dus ging hij vanaf groep 3 naar het Speciaal Basis Onderwijs.

Vanaf groep 5 kwamen er zorgen rondom Joshua. Hij kon plots in huilen uitbarsten op school. Als de juf dan vroeg wat er aan de hand was vertelde hij dat hij zijn moeder miste.

Hij moest steeds vaker huilen en hij kon zich moeilijk concentreren op school. Hij was erg snel afgeleid en de juf vond dat hij niet lekker in zijn vel zat. Hij leek soms met zijn gedachten mijlenver weg. Op een dag vertelde Joshua tijdens het kringgesprek op school dat zijn moeder was vermoord.

De school heeft toen in samenspraak met vader en oma Joshua aangemeld bij MEE.

Toen ik bij oma en vader op huisbezoek kwam, hadden zij niet het idee dat er veel met hem aan de hand was. Hij was vrolijk en speelde veel met buurtgenootjes. Soms klaagde hij wel dat hij zijn moeder miste maar dit was ook niet helemaal vreemd. Hij was thuis niet extreem aan het huilen. Volgens vader was hij niet aanwezig toen zijn moeder gevonden was. Mensen uit het dorp hadden moeder aan de kant van de weg dood aangetroffen. Niemand kon precies zeggen wat er was gebeurd.

Toen ik met Joshua had gepraat kwam ik ook niet veel verder. Ik kreeg niet duidelijk wat werkelijkheid was of fantasie in wat hij vertelde. Ik ben consulent en geen therapeut dus ik wilde ook niet te diep gaan graven in zijn korte verleden.

De juffen en de schoolmaatschappelijk werkster maakten zich in ieder geval ernstig zorgen om hem. Daarom heb ik Joshua uiteindelijk doorverwezen naar de kinderpsychiatrie voor verder onderzoek.

Mij werd duidelijk dat de hulpvraagverduidelijking bij MEE soms verder gaat dan de Nederlandse grenzen. Het was belangrijk dat ik ook opeens wat wist over de Afrikaanse geschiedenis en de cultuur in Sudan.

Een consulent van MEE

Lees meer...