Het verhaal van: Almaz

De eerste stap is gezet

almazAlmaz is afkomstig uit Eritrea. Almaz is 18 jaar, woont samen met haar zussen bij haar ouders en spreekt geen woord Nederlands. Ook haar niveau is laag (LVB). De zorgcoördinator verwijst haar door naar het wijkteam omdat zij vastloopt op school.

Ik werk vanuit MEE als cliëntondersteuner in het wijkteam en gaat met Almaz naar het Jongerenloket  om te kijken wat er voor haar gedaan kan worden. Almaz kan geen kant op zolang ze geen Nederlands spreekt en heeft tot die tijd zinvolle dagbesteding nodig. Bij het Jongerenloket krijgt zij een jobcoach en al snel krijgt ze de kans te starten in een vrijwillige functie bij het project Kookclub-catering. Hier bereidt zij maaltijden voor dak- en thuislozen. Ze werkt hier met Nederlandse collega’s dus oefent gedwongen haar Nederlandse taal.

Daarnaast vraag ik een Wmo arrangement aan voor individuele begeleiding. Almaz is een kwetsbaar meisje en ik schat in dat zij gevoelig kan zijn voor loverboys. Daarnaast heeft zij hulp nodig bij het leren van de Nederlandse taal, haar administratie en andere regelzaken waar zij tegenaan loopt in Nederland. Deze begeleiding krijgt Almaz vanuit Pameijer.

Almaz krijgt twee ochtenden per week Nederlandse les van vrijwilligers. Daarnaast werkt ze drie volle dagen en twee middagen als vrijwilliger op de Kookclub. Almaz geniet van haar werk en gaat met plezier. Ze heeft vijf dagen per week dagbesteding en haar kennis van de Nederlandse taal gaat met sprongen vooruit. Op de Kookclub zijn ze blij me Almaz: ze is een betrouwbare kracht die altijd komt opdagen en met plezier haar werkzaamheden uitvoert. In de toekomst kan ze ook in de lunchsalon gaan meedraaien. Wanneer Almaz de Nederlandse taal voldoende beheerst, gaan haar begeleider vanuit Pameijer, het Jongerenloket en haar begeleider bij de Kookclub bekijken wat de beste vervolgstap is voor Almaz.

Isabel, cliëntondersteuner van MEE

 

Lees meer...
Het verhaal van: Sophia

Eén vraag, meerdere problemen

sophia-mee-verhalenSophia is op zoek naar een school voor speciaal onderwijs voor haar oudste zoon Milo (8). Hij heeft ADHD en autisme en is op zijn huidige school niet op zijn plek. Hij vindt er geen aansluiting bij zijn klasgenoten, hij wordt gepest, loopt didactisch achter en is snel in paniek. In een aangepaste omgeving zou Milo beter tot zijn recht komen, zo is besloten op zijn huidige (reguliere) school. Sophia is het hier mee eens. De vraag voor een passende onderwijsplek komt terecht bij Marlise, cliëntondersteuner van MEE in een wijkteam.

Marlise: ‘Sophia is een enthousiaste jonge moeder en doet alles voor haar twee zoons. Milo’s broertje Joost is bijna drie en heeft Downsyndroom. Als casusregisseur kijk ik niet alleen naar de vraag over de onderwijsplek voor Milo, maar ook naar andere vragen of problemen die spelen binnen een gezin. Om te beginnen gaan we op zoek naar een geschikte school. Die is al snel gevonden en Milo wordt hier ingeschreven. Ik geef Sophia wat opvoedondersteuning om haar te helpen nog beter om te gaan met haar zoon met autisme. Dan gaan we aan de slag met de financiële problemen van het gezin.

Sophia en haar twee zoons komen rond van een bijstandsuitkering. De intensieve zorg die haar twee kinderen nodig hebben heeft zij nog niet kunnen combineren met een baan. Ik breng Sophia in contact met een schuldhulpmaatje, een vrijwilliger die samen met haar gaat kijken hoe zij van haar schulden afkomt. Ook laat ik het gezin kennis maken met de voedsel- en kledingbank. Omdat Joost bijna drie jaar wordt en Downsyndroom heeft, heeft Sophia binnenkort recht op dubbele kinderbijslag voor hem. Ik leg Sophia uit hoe ze dit kan aanvragen, en ze gaat hiermee zelf aan de slag.

Joost gaat sinds kort twee dagdelen naar een peuterspeelzaal om in contact te komen met andere kinderen. Sophia wil voor Joost het liefst een reguliere speelzaal, maar al snel blijkt dat dit geen geschikte plek is voor hem. Hij praat er niet, zit stil in een hoekje en loopt achter in zijn ontwikkeling. Ik praat hierover met Sophia, zij vindt het een grote stap om Joost naar een speciaal kinderdagverblijf te brengen. Het liefst wil ze dat hij zo gewoon mogelijk mee kan doen en ook in aanraking komt met kinderen zonder beperking. Er blijkt in de buurt een perfecte oplossing voor Joost te zijn. Een groep, speciaal voor kinderen met meervoudige beperkingen, die samenwerkt met regulier basisonderwijs en een reguliere peuterspeelzaal. Zij zorgen voor dagelijks contact tussen kinderen met en zonder (ernstig) meervoudige beperkingen. Binnen deze groep krijgt Joost ontwikkelingsgerichte activiteiten aangeboden en gespecialiseerde begeleiding om zich optimaal te ontwikkelen. Joost heeft zijn draai hier al snel gevonden. Er valt een enorme last van Sophia’s schouders. Haar beide zoons zitten op een goede plek. Aan haar financiële problemen wordt gewerkt. Met een goed gevoel gaat zij de toekomst tegemoet.

 

 

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

Lees meer...
Het verhaal van: Mats

Mats op Weg

mee op wegSinds een tijdje gaat de 17-jarige Mats van Dijk alleen naar school. Bus 22 brengt hem in minder dan tien minuten naar zijn school.

Voor Mats zijn deze ritjes in zijn eentje best bijzonder: hij heeft het syndroom van Down. De vaardigheden die hij nodig heeft om zelfstandig met het openbaar vervoer te reizen leerde hij van Irene van Harten, zijn MEE op Weg-trainer.

Mats is enthousiast over het reizen met de bus. Voordat hij zelf met de bus ging, werd hij ’s ochtends door een speciaal taxibusje al om kwart voor acht opgehaald, terwijl de school pas om negen uur begon. Bij ieder adres op de route moest er gewacht worden. ‘Dat duurde zo vreselijk lang!’, zucht Mats. Moeder Ardi vult aan: ‘Er is nog een reden waarom Mats het zo fijn vindt om met de bus te gaan en niet meer door het busje opgehaald te worden. Mats zei ook ‘Het busje is voor kleintjes’. Toch Mats?’ Mats beaamt dat: ‘Ik ben al zeventien! En volgend jaar word ik achttien.’

Met trainer Irene oefende hij verschillende dingen die hem helpen om veilig van huis naar school te komen, en weer terug. Mats somt op: ‘Hand opsteken bij de halte. Inchecken. Op stop drukken. En uitchecken.’ Zijn ov-chipkaart hangt in een plastic hoesje aan een touwtje om zijn nek. Zo kan hij die niet kwijtraken als hij de bus instapt met zijn schooltas en soms ook nog een hockeystick in zijn handen. Op een los papier in het plastic hoesje staan de instaphalte en uitstaphalte geschreven. En voor noodgevallen het telefoonnummer van moeder Ardi. Dat heeft hij nog niet hoeven gebruiken. Eén keer ging het bijna mis. Bus 22 rijdt namelijk twee routes: een met de school van Mats als eindbestemming, en een die naar de Waalsdorperweg gaat. Gelukkig zat er een medeleerling in de bus die hem kende en wist dat hij moest uitstappen. Bovendien leerde hij tijdens de training van Irene dat hij om hulp moet vragen als het nodig is. Wat hij moet doen als de bus te laat is, weet Mats heel goed: ‘Wachten natuurlijk!’

Voor moeder Ardi was het een vanzelfsprekende stap dat Mats zelfstandig ging reizen. ‘Ik vond het wel spannend. Maar niet superspannend. Ik wist dat hij het kon.’ Zelf had ze de route ook al met haar zoon geoefend: ‘Mats stapte dan in bij de bushalte, en ik fietste heel hard achter de bus aan. Bij de uitstaphalte wachtte ik hem dan weer op.’ Door de omleidingen en wegopbrekingen bij hen in de wijk was ze daar tijdelijk mee gestopt.

De training van MEE kwam op een goed moment. De school attendeerde haar erop. Ook Mats’ leraren vonden dat hij in aanmerking kwam voor zelfstandig reizen. De trainer van MEE had, als externe deskundige, een duidelijke toegevoegde waarde vindt Ardi: ‘Ik geloof dat vreemde ogen dwingen. Mats luistert bij het oefenen beter naar Irene dan naar mij.’ Als Mats lachend knikt, vervolgt ze: ‘Ook vind ik het fijn dat dit advies van een externe deskundige kwam. Haar beoordeling was een onafhankelijke bevestiging dat hij het kon.’ Ze weet hoe belangrijk het voor Mats is. ‘Hij wil zo graag die zelfstandigheid. Hij gaat alleen naar de bakker en naar de AH, om pannenkoeken te halen als hij daar trek in heeft’- Mats lacht glunderend – ‘en vorige week ging hij alleen naar de kapper. Ik vroeg nog of ik mee moest om te betalen, maar hij zei ‘geef me maar geld mee’ en wilde liever alleen. Ook is hij al alleen thuis gekomen van zijn hockeytraining. Het is niet alleen goed voor Mats, ook voor mijzelf is dat prettig, dat hij meer dingen alleen kan.’

Mats heeft nu al zin in de zomer. Dan kan hij misschien zelf met de tram naar het strand: ‘Als het mooi weer is, met zon en een blauwe lucht. Niet als het waait want dan komt er zand in mijn gezicht en daar houd ik niet van.’ Hij is enthousiast over MEE op Weg en zelfstandig reizen, en deelt dat graag met iedereen die het horen wil: ‘Het is heel leuk. Ga mee!’

Lees meer...
Het verhaal van: Tara

Tara vindt haar eigen weg in het leven

TaraTara (15 jaar) heeft cerebrale parese en fietst van haar woning naar de bushalte om daar de bus naar school te nemen. Op zich niets bijzonders, maar Tara moet op een drukke weg fietsen en ze kende eerst de verkeerstekens niet goed. Dankzij het project MEE op Weg leerde ze zich veilig te bewegen in het verkeer en vergrootte ze zo haar zelfstandigheid.

Tijdens MEE op Weg leren kinderen met een beperking hoe ze zelfstandig en veilig kunnen reizen zonder daarbij gebruik te hoeven maken van aangepast vervoer. Dit vergroot hun zelfstandigheid. Iedere deelnemer krijgt een maatje waarmee op regelmatige tijdstippen wordt geoefend in het verkeer. Hetzij het reizen met tram/bus/metro. hetzij het fietsen van een bepaalde route. Tara fietste gedurende drie maanden samen met haar maatje wekelijks in de omgeving van haar woonplaats op een leenfiets van MEE. Dankzij deze routine durft ze vandaag de dag de weg naar de bushalte helemaal alleen te fietsen. ‘De training zit goed in elkaar. Ik weet nu wat ik moet doen op drukke wegen en ben niet meer bang. Mijn moeder vindt het nog wel eng dat ik dit doe, maar ze gunt mij mijn vrijheid. Voor het reizen met het openbaar vervoer heb ik geen begeleiding gehad vanuit MEE op Weg. Als ik ergens naartoe moet, zoek ik zelf op hoe ik moet reizen en dan lukt het wel. Ik heb cerebrale parese sinds mijn geboorte. Ik kan alles wel zelf doen, alleen duren sommige dingen wat langer.’

Tara had ook nog een sportvraag waarvoor ze een beroep deed op de sportconsulent (ook wel beweegcoach genoemd) van MEE. ‘Ik wist niet goed wat voor sport ik wilde doen. Samen met de sportconsulent ben ik daarom gaan kijken wat mogelijk was. Eerst kwamen we uit op tennis. Daarvoor moest ik echter zeven kilometer fietsen en dat is te ver. Nu zit ik op judo bij een reguliere judoclub in de buurt.

‘Ik ben zelf gaan kijken bij de judovereniging. Daarna mailde ik de consulent mijn bevindingen. Het was voor mij en de andere leden van de vereniging in het begin wennen. Ik wist niet wat ik wel en niet moest zeggen, de anderen in het begin niet hoe te reageren. Samenwerking is heel belangrijk en dus moet je wel communiceren. Elke les leer ik weer wat bij wat communicatie betreft. Ik wil graag doorgaan met judo, maar weet nog niet of ik daar de energie en tijd voor ga hebben. Ik zit in het examenjaar van het VMBO.’

Tara heeft goede ervaringen met haar contact met MEE. Ze kwam bij MEE terecht na advies van haar fysiotherapeut. ‘Bij MEE op Weg had ik een goed contact met de begeleider en ook met de sportconsulent was het contact goed. Ik geef zelf steeds aan wat ik wil bereiken en dan gaat men op zoek naar wat nodig is om dat te bereiken. Ik heb momenteel geen hulpvragen meer.’

Nog even en Tara gaat zelf cliënten van MEE helpen. Haar stage voor school loopt ze bij MEE op het gebied van sport. Het is niet de eerste keer dat ze iets doet voor de organisatie. ‘Ik heb aan de wethouder van sport al eens iets verteld over mijn ervaringen met MEE. Tijdens mijn stage zal ik de consulent helpen bij het vinden van een sport voor andere kinderen met een beperking.’

Wat ze na haar laatste jaar VMBO wil gaan doen, weet Tara nog niet. ‘Ik heb geen idee wat ik wil worden. Mijn gedachten wisselen regelmatig. Ik wil wel verder studeren.’

Diverse MEE organisaties bieden de training MEE op Weg aan en hebben een sportconsulent en/of beweegcoach. Neem voor meer informatie contact op met een MEE bij u in de buurt.

De naam in dit verhaal is om privacy-redenen aangepast.

Lees meer...
Het verhaal van: Nienke

Nienke doet haar best voor de toekomst

NienkeNienke is 17 jaar. Na het praktijkonderwijs volgt zij nu MBO niveau 1. Nienke moet hard werken om mee te komen, maar ze droomt ervan om ooit bij de douane te kunnen werken en wil dus graag. Al snel botst Nienke met haar mentor. Nienke zou zich misdragen, een grote mond hebben en klieren. Nienke vindt op haar beurt dat haar mentor haar altijd de schuld geeft en haar niet begrijpt. Er is veel wederzijds onbegrip en er is duidelijk geen klik tussen de twee.  Als de mentor aangeeft niet verder te kunnen of willen met Nienke en ook de leerplichtambtenaar in beeld komt, wordt er een groot overleg georganiseerd. Hierbij zijn de ouders van Nienke, haar mentor, iemand van leerplicht, de zorgcoördinator en ook de schoolmaatschappelijk werker van MEE aanwezig.  Er worden afspraken gemaakt en samen stellen ze regels op waar Nienke zich aan moet houden. Ook zal er vanaf dat moment elke week een gesprek plaatsvinden tussen Nienke en de schoolmaatschappelijk werker. Al snel blijkt het contact met haar mentor toch slechter te worden. Luisterend naar Nienke’s kant van het verhaal, lijkt het alsof haar mentor haar geen kans meer wil geven, ondanks dat ze tijdens het overleg had aangegeven hier wel toe bereid te zijn. De mentor weet precies hoe ze Nienke op de kast kan krijgen en lijkt daar soms haast op uit te zijn.

Samen met Nienke gaat de schoolmaatschappelijk werker het gesprek aan met de mentor. Een oplossing om het contact tussen de mentor en Nienke te verbeteren lijkt er niet te zijn. Een tweede overleg wordt georganiseerd en er wordt besloten dat Nienke een andere mentor krijgt. Dit lijkt voor iedereen de beste oplossing.

Enkele maanden later zit Nienke nog steeds op school. Ze loopt stage en maakt haar opdrachten voldoende. Zoals het er nu naar uitziet gaat zij niveau 1 behalen en zelfs door met niveau 2 richting beveiliging. Haar nieuwe mentor heeft geïnvesteerd in de positieve kanten van Nienke en met haar eerst een vertrouwensrelatie opgebouwd. Hierdoor kan zij nu op een aangename manier met Nienke praten over haar verbeterpunten. Dankzij de goede relatie neemt Nienke veel meer aan van haar nieuwe mentor, waardoor er een positieve verandering is ontstaan in haar houding en gedrag.

Ook de schoolmaatschappelijk werker heeft op deze manier geïnvesteerd in Nienke: door de positieve kanten te benadrukken en haar de toekomstdromen die zij heeft voor te blijven houden, laat Nienke nu een betere houding, acceptabeler gedrag en een betere motivatie zien.

Een schoolmaatschappelijk werker van MEE

 

De naam in dit verhaal is om privacy-redenen aangepast. De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene(n)

Lees meer...
Het verhaal van:

Nikki en Miranda krijgen de hulp die ze nodig hebben

NikkiNikki is tien jaar, heeft twee broers en volgt speciaal basisonderwijs. Ze heeft een heftig verleden met huiselijk geweld. Haar vader is sinds een jaar uit haar leven en mag zijn kinderen niet meer zien. Nikki’s moeder Miranda heeft grote schulden. Er gaat van alles mis thuis en ze is het overzicht volledig kwijt. Daarnaast vertoont Nikki moeilijk gedrag. Ze kan enorme woedeaanvallen hebben waarbij ze agressief gedrag vertoont en dingen vernielt. Op school is er eigenlijk niets aan de hand, deze woedeaanvallen heeft ze vooral binnenshuis.

Schoolmaatschappelijk werk wordt betrokken vanwege Nikki’s gedrag thuis en de opvoedvragen die Miranda hierdoor heeft. Er wordt contact gelegd met de gezinscoach die ook betrokken is bij het gezin. De gezinscoach staat op het punt om af te sluiten: er is een gesprek geweest met Miranda over de financiën en sindsdien wil Miranda niets meer met de gezinscoach of welke vorm van hulpverlening dan ook te maken hebben. De schoolmaatschappelijk werker stelt voor om met Miranda in gesprek te gaan om te kijken of zij kan bemiddelen. Miranda accepteert namelijk nog wel hulp via de school vanwege de moeilijkheden met de opvoeding van Nikki.

Er volgt een afspraak met Miranda. De gezinscoach heeft er weinig vertrouwen in dat Miranda hem nog binnen zal laten, maar wil haar toch nog een kans geven en gaat er dus mee akkoord om halverwege het gesprek aan te schuiven. Al snel blijkt dat de aanpak van de gezinscoach bij Miranda niet in goede aarde is gevallen. Hij had er niet omheen gedraaid en haar duidelijk verteld wat er mis was met haar financiën en hoe zij haar problemen moest oplossen. Deze duidelijkheid was bij Miranda in het verkeerde keelgat geschoten.

Rustig bespreekt de schoolmaatschappelijk werker met Miranda de situatie. Miranda kan haar verhaal doen. Ze voelt zich begrepen en ontdooit zichtbaar. Daardoor ontstaat de mogelijkheid om Miranda wat dingen uit te leggen. Langzaam begint ze weer open te staan voor de hulp die ze hard nodig heeft. Tot grote verrassing van de gezinscoach laat Miranda hem even later binnen en kan de hulpverlening weer worden opgepakt. Er wordt afgesproken dat Miranda hulp krijgt bij de opvoeding van haar kinderen.

Gezien het enorme trauma van Nikki gaat de gezinscoach onder andere zorgen voor hulp van een psycholoog.

Lees meer...
Het verhaal van: Janine

Van onzeker naar meer zelfvertrouwen

jong meisjeJanine was nog niet zo lang geleden een verlegen en introvert meisje vanwege haar lichamelijke beperking. Nadat ze een operatie had moeten ondergaan aan haar rug volgde ze diverse psychologiesessies om antwoorden te krijgen op haar vragen hoe ze het best kan leven met haar beperking. De psycholoog raadde haar aan de training Regie over eigen leven bij MEE te volgen.

Janine is te vroeg geboren. Daardoor liep ze een virus op die een cerebrale parese veroorzaakte. Ze heeft moeite haar lichaamsbewegingen onder controle te houden en ze is slechthorend. Janine bezocht eerst de mytylschool. Omdat ze goed kon leren, kreeg ze daar niet het geschikte onderwijs. Daarom stapte ze in groep 5 over naar een gemengde basisschool, waar ze heel erg werd gepest. Op de reguliere middelbare school had ze nog steeds last van die periode. Dit uitte zich in onzekerheid en het zich niet goed aan kunnen sluiten bij anderen. Het gehoor speelt daar een grote rol in. Dankzij de training kan zij hier nu beter mee omgaan.

De training Regie over eigen leven is bedoeld voor jong volwassenen in de leeftijd van 16 tot 25 jaar en helpt hen op de weg naar zelfstandigheid en meer zelfvertrouwen. Via rollenspellen leren de deelnemers zichzelf bijvoorbeeld goed te presenteren. Janine heeft er veel aan gehad. ‘Het allereerste wat we leerden, was het aannemen van de juiste houding. Stevig op beide voeten leren staan en iemand goed aankijken. Daardoor breng je al veel over op anderen. We hebben ook geleerd hoe je de juiste vragen stelt.

Omdat alle deelnemers weten hoe het is te leven met een lichamelijke beperking en dezelfde ervaringen hebben, kunnen ze veel met elkaar delen. De trainers doen zelf ook actief mee aan de rollenspellen om te laten zien hoe je bepaalde dingen moet doen en ze geven er uitleg bij.

‘Voorheen was ik niet duidelijk genoeg tegenover anderen in wat ik wilde. Ik durfde geen hulp te vragen wanneer dat nodig was. Ik durf nu makkelijker mensen aan te spreken. Op het einde van de cursus hield iedere deelnemer een presentatie over zichzelf en dat ging goed bij mij.’

Janine is dit jaar geslaagd voor de HAVO. Toen ze aan die opleiding begon, was het voor iedereen wennen. De school stelde een buddysysteem in. Iedere week hielp een leerling haar met praktische zaken als de boekentas dragen of aantekeningen maken. Vanaf de vierde klas beschikte ze over een iPad en kon ze dat laatste voortaan zelf doen. Alleen bij toetsen en examens deed een medewerkster van de administratie het schrijfwerk voor haar.

Op 1 september start Janine met de oriënterende propedeuse Gedrag en maatschappij aan de Hogeschool Rotterdam. Een nieuwe en spannende stap voor haar. ‘In dit eerste jaar krijg ik les in vakken van vier sociale opleidingen. Daarna kan ik kiezen in welke richting ik verder wil studeren. Welke kant ik op wil, weet ik nu nog niet. Ik wil iets doen voor andere mensen met een beperking. Hen advies geven. Of presentaties geven over hoe het is te leven met een lichamelijke beperking. Dat ik precies weet hoe dat is, kan een voordeel zijn.’

‘Ik vind deze nieuwe studie vooral heel spannend. Het contact met de klasgenoten zal anders zijn. De Hogeschool is veel groter. Alle kennis over mezelf presenteren en de juiste houding aannemen die ik tijdens de training heb opgedaan, kan ik nu goed gebruiken. Voorlopig blijf ik nog bij mijn ouders wonen. Of ik lid word van een studentenvereniging? Als er een leuke tussen zit. Ik heb daar nog niet over nagedacht.’

  

Lees meer...
Het verhaal van: Frederique

Van cliënt tot gastdocent

paul herbert https://www.flickr.com/photos/116088152@N02/14081624634/Een klein jaar geleden werd ik gebeld door een psycholoog van een bedrijf.

Ze vertelde dat ze binnen het bedrijf een stagiaire van 24 hadden met niet-aangeboren hersenletsel (NAH), ten gevolge van een herseninfarct op jonge leeftijd.

Deze jonge vrouw, Frederique wilde graag naast de werkzaamheden als stagiaire haar ervaringen met betrekking tot NAH delen met leeftijdsgenoten. Maar ook benadrukken dat ze ondanks de beperkingen, toch een leuk en zinvol leven heeft.

De vraag van de psycholoog was of een consulent van MEE haar daarbij zou kunnen ondersteunen of een rol daarin zou kunnen spelen.

Er werd afgesproken dat ik kennis zou maken met Frederique op haar stageplek. Tijdens het gesprek zouden zowel de psycholoog als de manager van de afdeling aanwezig zijn.

Frederique bleek een enthousiaste vrouw te zijn met veel humor. Tijdens het gesprek vertelde ze dat ze bezig was om haar ervaringen over het omgaan met haar beperkingen op papier te zetten. Om eventueel in de toekomst in eigen beheer een boekje te kunnen uitgeven.

De manager gaf aan dat het bedrijf méér wilde doen dan haar alleen een stageplek bieden en zagen voor zichzelf als sociale taak om Frederique te ondersteunen bij haar wens iets structureels en positiefs te kunnen doen met haar ervaringen. Het liefst wilde Frederique een betaalde baan als gastdocent op middelbare scholen.

Frederique heeft een Wajonguitkering. Tijdens het gesprek kwam aan de orde dat een betaalde baan waarschijnlijk niet tot de mogelijkheden zou behoren. Maar dat er zou worden gekeken op welke manier ze wel een belangrijke bijdrage zou kunnen leveren aan de educatie van leeftijdsgenoten.

Tijdens het eerste gesprek werd aangegeven dat ik haar hulpvraag zou bespreken binnen MEE en een voorstel zou mailen voor een nieuwe afspraak op haar stageplek.

Dankzij verschillende gesprekken met collega’s kwam ik uiteindelijk terecht bij een collega die contacten had met een ROC.

Op deze school worden in het kader van het vak maatschappelijke oriëntatie met enige regelmaat gastdocenten uitgenodigd met verschillende beperkingen.

Vaak zijn het oudere personen die hun verhaal vertellen. Daarom was de vakdocent zeer enthousiast omdat het dit keer een jonge vrouw betrof. Hij verwachtte dat haar verhaal daardoor beter zou aansluiten bij de belevingswereld van de leerlingen.

Tijdens het tweede gesprek heb ik het bovenstaande aan Frederique kunnen vertellen. Ze was blij met deze mogelijkheid en in overleg met haar en de begeleiders werd overeen gekomen dat er een afspraak zou worden gemaakt met de school om kennis te maken.

Al snel kreeg ik te horen dat de school mijn cliënte graag wilde uitnodigen voor verschillende groepen leerlingen tijdens het schooljaar. Ze waren onder de indruk van haar enthousiasme en humor en haar onbevangenheid tijdens het vertellen van haar levensverhaal.

Inmiddels heeft Frederique aan het eind van het vorige schooljaar als gastdocent een les gegeven en werd ze gelijk gevraagd voor verschillende dagen tijdens het lopende schooljaar.

Dankzij de bemiddeling vanuit MEE was het mogelijk een bijdrage te leveren aan een structurele toevoeging in het dagelijkse leven van een jonge vrouw die meer wilde zijn dan een persoon met niet aangeboren hersenletsel!

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van: Daniëlle

Het belang van samen spelen

National Assembly for Wales https://www.flickr.com/photos/nationalassemblyforwales/5201569732/in/photolist-8VDpsL-e6W8DF-8eAwVu-ayGnaa-4TLEMC-6z9S5x-5NtDo6-hmaLwL-5BAwp3-fv4A8d-i46Zf1-3h9Av-9iRQkM-okcLWp-oCZvj8-6sY8F9-8VDohQ-oSYyx-8kKjSL-iux3Tc-oJGLwB-iyKPjk-gV3Emv-qyRTQC-6kTX8X-7pz6uP-gBKYfq-nz3Giy-6emWTd-8GnH22-9K6vcg-e9cWh4-2vn8ov-4GSWRn-ae643d-mbLVfH-mzBD4p-cDRh1u-6wnx18-dSVvy6-7vZjfG-pexr4H-878n6f-78LZAy-6N6nvd-47wvuw-oCYxe-cnywhW-aoMvSX-7uGycgDaniëlle heeft haar kinderen Jessie (6 jaar) en Mila (7 jaar) bij MEE aangemeld omdat zij op zoek is naar naschoolse dagbehandeling. Jessie heeft een verstandelijke beperking en Mila een gehoorprobleem. Ik vermoed dat moeder zelf ook een licht verstandelijke beperking heeft.

Daniëlle wil graag dat haar kinderen na schooltijd iets te doen hebben, omdat ze eigenlijk alleen maar thuis zitten. Mila en Jessie mogen van Daniëlle niet buiten spelen. Dit vindt zij onveilig. Eigenlijk zijn alle activiteiten waarbij geen professionele begeleiding is geen optie voor Daniëlle. De school geeft aan dat Daniëlle een zeer beschermende moeder is die door haar bezorgdheid de sociale ontwikkeling van Jessie en Mila belemmert. In de gesprekken die ik heb met Daniëlle, merk ik inderdaad dat zij erg bezorgd is over haar kinderen. Ik zie ook dat Daniëlle eigenlijk niet goed weet wat de mogelijkheden zijn en dat haar onwetendheid ervoor zorgt dat ze alles direct afschrijft. Ik leg aan Daniëlle uit dat naschoolse dagbehandeling dure zorg is die niet bedoeld is voor kinderen die simpelweg op zoek zijn naar een leuke activiteit.

Ik vertel haar over de sportconsulenten van MEE  en leg haar uit dat ze vrijblijvend eens kan praten met één van hen. Er zijn talloze activiteiten denkbaar op het gebied van sport. Ook voor kinderen met een beperking en die zijn altijd onder begeleiding. Het spelen met andere kinderen is belangrijk voor Jessie en Mila, dit probeer ik haar zo goed mogelijk duidelijk te maken.

Elke keer als ik Daniëlle spreek, benadruk ik weer hoe belangrijk het is dat haar kinderen in aanraking komen met andere kinderen en dat ze samen kunnen spelen. Vlak bij de woning van het gezin bevindt zich het buurthuis waar elke woensdagmiddag gespeeld kan worden. Daar was Daniëlle echter nooit enthousiast over, omdat de begeleiding bestaat uit vrijwilligers die geen ervaring hebben met de beperkingen van haar kinderen.

Met de nadruk op het belang van spelen heb ik Daniëlle, Mila en Jessie uitgenodigd bij mij in het buurthuis, om te laten zien waar ik zit en hoe het eruit ziet. Ik heb ze uitgenodigd op woensdagmiddag  zodat ze op een ongedwongen manier een beeld kunnen krijgen van het spelen. De kinderen zijn, op eigen initiatief, binnen mum van tijd aan het spelen en hebben de grootste lol.

Jessie en Mila mogen sindsdien elke week naar de speelactiviteit op het buurthuis. De eerste keren bleef Daniëlle om te kijken, inmiddels gaat zij tussendoor naar huis. Ook haar oudere dochter krijgt meer vrijheden die passen bij haar leeftijd. Daniëlle lijkt opgelucht en is meer ontspannen. De nieuwe situatie doet ook haar goed.

Onlangs vroeg Daniëlle wanneer zij een afspraak kan maken met een sportconsulent. Ze wil nu ook graag op zoek naar een leuke sport voor haar kinderen.

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van: Daan

Zelf op weg met MEE op Weg

MEE op weg

Al enige tijd ben ik verbonden als trainer aan MEE op Weg. Hier worden kinderen en jongeren getraind in het zelfstandig gebruik maken van het openbaar vervoer. Elke training is anders. Elke jongere vraagt andere ondersteuning, maar elke keer is het weer een ontzettend leuk en spannend avontuur.

Bijvoorbeeld de training van Daan. Daan is een jongen van 13 jaar. Hij heeft autisme, faalangst en ADHD. Daan moest van zijn woonplaats leren reizen naar zijn nieuwe school in een andere plaats. Dubbel spannend dus!

Tijdens de kennismaking bleek dat vooral de ouders van Daan best wat beren op de weg zagen. Daan is snel afgeleid door dingen die er om hem heen gebeuren. Is hij dan in staat om op te letten waar hij uit moet stappen?  En welke bus hij daarna moet nemen? Nou, het openbaar vervoer biedt zeker in de spits genoeg prikkels! Verder slaat Daan dicht als hij de situatie niet meer overziet. Hij moet handreikingen krijgen om in zo’n situatie toch een oplossing te zoeken door bijvoorbeeld om hulp te vragen aan de buschauffeur of naar zijn ouders te bellen.

Daan zelf had heel veel zin in de training. Maar we kwamen er tijdens het gesprek al snel achter dat alles nieuw voor hem is. Verder dan het feit dat je een OV-chipkaart nodig hebt reikte zijn kennis niet. In het kennismakingsgesprek bespreken we altijd hoe we het beste kunnen reizen. Bij Daan kwamen we er op uit dat hij met de fiets naar de bushalte gaat en dan verder met de bus naar school. Om ons in de trainingen te kunnen focussen op het OV zouden de ouders het fietsen van en naar de bushalte met hem oefenen. Ook zou Daan samen met zijn ouders een schema maken van de reis. Zo heeft hij iets om op terug te vallen als hij onzeker wordt. Dit schema liet hij me bij de eerste training vol trots zien.

Tijdens de eerste training bleek dat het oefenen van het fietsen goed was gelukt. Daan fietste moeiteloos naar de bushalte. Daan blijkt een gezellige prater (oeps leidt dat hem niet teveel af? Schiet er door mijn hoofd). Ook bemoeit hij zich graag met alles wat er om hem heen gebeurd.

We beginnen stap voor stap. Hoe werkt dat bij een bushalte? Hoe lees je de borden? Hoe zorg je dat de bus voor je stopt? Hoe check je in en uit met je OV-chipkaart? Door steeds in kleine stapjes te werken kreeg Daan veel succeservaringen. Hij groeide en kreeg zelfvertrouwen voor de volgende stappen. Steeds herhaalden we de bereikte stappen om te controleren of hij ze daadwerkelijk beheerst en om ze beter in te laten slijten.

Daan herhaalde alles vol vuur. Zo enthousiast dat ik bang was dat hij helemaal niets mee kreeg van de reis op dat moment. Maar daarin onderschatte ik Daan! Toen we bij het overstappunt kwamen had hij de volgende bus die verdekt achter een andere stond opgesteld al in de gaten voor ik hem zelf had gezien. Ook mijn vertrouwen groeide! Na de eerste training had Daan al een aardig zicht op de route en het overstappen.

Dan gaan we door naar het volgende. Wat doe je als er onderweg iets gebeurd dat je niet prettig vindt? Wat doe je als je de bus mist? Daan voelde zich bijvoorbeeld erg bekeken tijdens het reizen. Hier werd hij onzeker van. Zijn oplossing; uit het raam kijken en niet op de medereizigers letten.

Als trainer neem je letterlijk steeds meer afstand. Zo gebeurde het een keer dat Daan naast een man zat die hem een aai over zijn hoofd gaf. Daan stond op en ging op een andere plaats zitten. Later vertelde hij dat hij dit bewust als oplossing had bedacht omdat hij het een onprettige situatie vond en zich ongemakkelijk voelde als hij daar bleef zitten. Bravo Daan, prima oplossing! Op de terugweg wilde Daan in de bus nog wel eens in slaap vallen. Toen ik aangaf dat ik hem niet meer wakker ging maken omdat hij nu zelfstandig moest gaan reizen bleef hij wakker om zijn halte niet te missen.

Tijdens de laatste training heeft hij alles zelf gedaan en was ik puur op de achtergrond aanwezig ter controle. Daan heeft zelfvertrouwen gekregen. Hij durft en kan het zelfstandig reizen aan. Ik heb er vertrouwen in dat het hem gaat lukken ook als het een keertje anders loopt. En gelukkig, hebben ook zijn ouders er een goed gevoel bij.

Daan reist nu zelfstandig van en naar school. Maar dat is niet het enige dat hij hiermee heeft bereikt. Als hij nu met iemand af wil spreken na school kan dat en neemt hij de bus een uur later. Het geeft hem een extra stuk vrijheid. En wat ook belangrijk is, Daan heeft tijdens de trainingen ook andere hobbels overwonnen en ook dit kan hem helpen op andere momenten.

Daan succes! Het was gezellig om samen met jou dit avontuur aan te gaan.

 

Diverse MEE organisaties bieden de training MEE op weg aan. Neem voor meer informatie contact op met een MEE bij u in de buurt.

Lees meer...