Het verhaal van:

Een nieuwe toekomst

Een nieuwe toekomstLeila heeft een IQ van 63 en psychische problemen. De afgelopen jaren waren onstabiel. Een aantal jaar geleden werd zij gedwongen te trouwen met een man. Niet veel later werd hij opgepakt door de politie. Leila zag hem nooit meer terug, maar was dus wel met hem getrouwd.

Sindsdien heeft Leila op straat gewoond. Haar familie bedreigde haar. Als ze niet op straat leefde, verbleef ze bij mannen en verdiende haar inkomen door middel van prostitutie.
Ze heeft niemand op wie ze een beroep kan doen.

In 2012 meldde Leila zich bij MEE. Ze wilde hulp. Na de tweede afspraak verdween ze echter weer en was maanden uit beeld. In november klopt ze opnieuw aan bij MEE. Dit keer is Leila zeer gemotiveerd. Ze komt al haar afspraken netjes na en wil niets liever dan een nieuw leven, een woonplek, passende begeleiding, medische hulp (een dokter kunnen bezoeken) en psychische hulp, om haar traumatische ervaringen te kunnen verwerken. Af en toe is Leila zeer emotioneel. Ze woont tijdelijk bij een vriendin, maar wil hier liever niet blijven. In het huis gebeuren dingen waar zij niet mee in aanraking wil komen, maar ze heeft geen andere mogelijkheden.

Leila is geboren en getogen in Nederland, maar heeft wel een verblijfsvergunning. Ineens blijkt dat Leila’s verblijfsvergunning, die nog enige tijd geldig zou zijn, is ingetrokken in september 2012 omdat zij zou hebben aangegeven geëmigreerd te zijn. Hierdoor verblijft Leila momenteel illegaal in Nederland. Ze komt terecht in een opvang voor illegale vrouwen.

Leila heeft geen inkomen, geen ziektekostenverzekering, geen verblijfsvergunning en is getrouwd met een man die ze niet kent. Bij de opvang voor illegale vrouwen moet ze na enige tijd weg en ik heb geen vervolgplek voor haar. Ik heb een CIZ-aanvraag gedaan voor wonen met begeleiding maar verwacht hier niets van, gezien het ontbreken van de zorgverzekering en de ongeldige verblijfsstatus.

Dan is er licht aan het einde van de tunnel. De indicatie wordt tegen alle verwachtingen in afgegeven en we kunnen op zoek naar een woonplek. Leila blijkt toch een geldig  paspoort te hebben en de intrekking van haar verblijfsvergunning wordt teruggedraaid nadat aantoonbaar is gemaakt dat Leila niet is geëmigreerd. Ik kan haar helpen op zoek te gaan naar een geschikte woonplek en een advocaat kijkt naar de echtscheiding. Leila krijgt een nieuwe toekomst.

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Knokken door een nogal krom leven

DSC_5040 2Wat betreft mijn ziekte kan ik het beste bij het begin beginnen.

Ik ben vanaf mijn geboorte al astmatisch en verder mijn hele jeugd ziek. Soms zelfs doodziek en vanaf mijn elfde bij een psychiater en op mijn zestiende voor zwaar werk afgekeurd. Maar laat ik niet gaan klagen…
Wel wil ik nog vertellen dat ik als jutter geboren ben. In Den Helder dus.

Door alle omstandigheden werd ik onzeker en bang voor wat het leven zou gaan geven. 12 ambachten en 13 ongelukken dus en Koning Alcohol als boezemvriend. En een relatie die iedereen mis zag gaan, maar ik wilde het samen met mijn vrouw niet opgeven. Het onvermijdelijke gebeurde toch. En scheiden doet lijden. Twee kinderen die zich in het leven perfect staande kunnen houden zijn uit deze relatie voortgekomen en daar ben ik dan weer erg blij om.

Ik kwam meerdere keren afwisselend in een gewoon ziekenhuis en dan weer in een psychiatrisch ziekenhuis terecht. Ook andere relaties deden hun intrede, spannend was mijn leven wel, maar rustig bepaald niet.

En door al die omstandigheden verplaatste ik mij veelvuldig. In eerste instantie alleen door Noord-Holland maar later ook door Zuid-Holland van hot naar her en nergens mijn billen echt kunnen plaatsen. Tot mijn laatste opname in Noordwijkerhout in de Sancta Maria. Men wilde me vaste klant maken. Eigenlijk helemaal uit de maatschappij halen. Ik heb veel in isoleercellen gezeten. Daardoor ontstond er een vechtlust die ik nog steeds in me voel.

Tijdens een woonperiode in de winter van 1988 balde ik mijn vuist en ben ik er tegenaan gegaan en gaan strijden voor wat belangrijk was. Een eigen identiteit. Want een mens mag je niet afschrijven. Te licht voor het leven, te dom voor de maatschappij? In zo’n situatie ontstaat er een kernexplosie van krachten. Ik wil meedoen en sterk zijn. Helaas begon mijn lijf fysiek kraakjes te vertonen. Nu was mijn brein oké, maar wilde mijn lijf niet meer… Het gevoel of ik door dikke stroop liep te baggeren. En nog niet vooruit kwam. Maar de dokters vonden niets en met mijn psychiatrische achtergrond was het al gauw: ‘het zit tussen de oren mijnheer’. Totdat een neuroloog eindelijk een onderzoek deed en concludeerde: diverse hernia’s in nek en rug. 

Een operatie in mijn nek volgde en alles leek oké te zijn. Ik kon weer lopen en mijn vreugde kende geen einde. Tot ik ineens die stroop weer voelde en ik wist dat het voorgoed afgelopen was. Fini. Ik had ook nu twee opties. Berusting of knokken. Het leven had me een beetje gesloopt.

Maar ik kreeg steun uit onbekende hoek. Een telefoontje met de MEE. ‘De wie…?’ was mijn toch wat verbaasde antwoord. ‘MEE… mag ik met je praten? En deze vriendelijke consulent adviseerde me een activiteitencentrum. Ik ben haar nog dankbaar en ook Jan die me nu helpt. Ik heb nog steeds veel rotte ziektes maar je weet dat MEE schouder aan schouder met je mee wil. In je nogal kromme leven.

Tegenwoordig ben ik zelfs voorzitter van de cliëntenraad van MEE Zuid-Holland Noord.

Dit is mijn MEE-verhaal. En dat wilde ik hier even kwijt.

Martin Dobber

Lees meer...
Het verhaal van:

Hij leeft in zijn eigen wereld

huis troepIk leer Joop kennen via de zorgnetwerker van het algemeen maatschappelijk werk. Ze vraagt zich af of Joop niet tot de doelgroep van MEE behoort. Joop heeft de afgelopen 3 jaar al verschillende hulpverleners over de vloer gehad, en hij heeft ze allemaal weer de deur gewezen. “De GGD kwam alleen maar katten en duiven ruimen, de gemeente zeurt en de huisbaas doet niks.”
Ook de buurt is tegen hem, ‘zelfs die lui op de hoek, die zijn gek’, aldus Joop.

Behalve de zorgnetwerker komt er niemand in. Na lang onderhandelen, krijgt zij het toch voor elkaar dat ik een keer mee mag. Wanneer ik bij Joop aanbel zie ik dat zijn kozijnen aan vervanging toe zijn. Ik mag binnenkomen. Het huis is compleet vervallen. Er liggen verschoten Perzische tapijtjes, er hangt gelige vitrage met gaten en het behang, ooit met oranje bloemen, is nu vergeeld.

In zijn huis lijkt het of de tijd heeft stil gestaan. De vloer is deels bedekt met ouderwets zeil. Omhoog krullende stukken zijn door Joop weggesneden. Overal hangen vergeelde en vervaagde foto’s, een kalender uit 2008 en porseleinen poezenbeeldjes en kleurige vaasjes sieren de donkerbruine stoffige schouw. De tijd heeft in het leven van Joop in wezen ook stil gestaan. Joop drentelt zenuwachtig heen en weer. Ik probeer tijdens het gesprek bijna onzichtbaar te zijn in de hoop dat Joop rustig zijn verhaal kan doen naar de zorgnetwerker. Joop is voor mij nauwelijks te verstaan. Zijn spreektempo ligt enorm hoog en hij gaat van de hak op de tak. Ik span me in om zo veel mogelijk informatie op te pakken. Gedurende het gesprek stel ik af en toe een vraag. Uiteindelijk stemt Joop er in toe dat ik voortaan bij hem langskom. Ik vermoed dat hij tot onze doelgroep behoort.

Joop heeft 3 jaar geleden zijn moeder verloren, na een ziekbed. De dieren die Joop verzorgt, betekenen alles voor hem. Hij leeft in zijn eigen wereld, maar de buurt is niet blij met die wereld. Op zijn plaatsje voert Joop zijn eigen duiven maar ook wilde duiven. Het worden er steeds meer. Ze vliegen overal, zitten overal en bovendien, poepen overal. De buurt heeft meerdere keren klachten ingediend bij de beheerder en de gemeente. De maat is vol!

Joop lijdt aan paniekaanvallen, hij hyperventileert en voelt zich voortdurend bekeken en bekritiseerd. Hij slaapt slechts drie uur per nacht en geeft aan elke dag hevig te trillen. Iedereen is er op uit om zijn leven zuur te maken. Hij zal ‘die en die’ wel eens een lesje leren door ‘een bom te plaatsen of ze neer te steken, gereedschap genoeg’.

Joop is vermagerd. Hij offert zijn uitkering op aan voer voor zijn dieren. Zelf eet hij soms niets, dierenvoer of brood met boter. ‘Dieren zijn belangrijker dan mensen!’ Joop heeft een huisvriend die af en toe een boodschap doet of iets uit de vuilcontainer haalt, zodat ze kunnen eten. Joop is eenzaam. Af en toe komen er mensen aan de deur die misbruik van hem willen maken. Ze proberen hem geld af te troggelen of laten hun fiets maken zonder er voor iets terug te doen. Joop maakt elke dag schoon op zijn manier volgens een vast patroon. Hij heeft het heel druk. Elke vrijdag douchet Joop in een kofferdouche, zijn huis heeft geen badkamer.

Joop schaamt zich voor zijn woning en voor zijn manier van bestaan, maar is niet bij machte om er iets aan te veranderen. Met veel geduld en duidelijkheid weet ik uiteindelijk na een jaar Joop zo ver te krijgen dat ik hem mag filmen. Een regulier onderzoek zit er echt niet in. Joop komt niet buiten en laat de gedragsdeskundige niet binnen. Samen met haar kijk ik op kantoor naar de filmopname. Zij maakt een mooi verslag over Joop met behulp van alle rapportages die ik gemaakt heb het afgelopen jaar. Joop functioneert op de grens van licht en matig verstandelijk beperkt, er is een vermoeden van Psychiatrie, Autisme en NAH. Joop interesseert het niks: “ Wat schiet ik er nou mee op joh!”.

Ik krijg een indicatie voor 15 jaar. Nu aan mij de taak om Joop zover te krijgen dat hij begeleiding toelaat. Het punt nadert waarop ik Joop moet overdragen aan een hulpverlener. Spannend voor Joop, maar ook voor mij. Stiekem zal ik hem best een beetje missen, de duivenman.

Een consulent van MEE

Lees meer...