Het verhaal van: Sophia

Eén vraag, meerdere problemen

sophia-mee-verhalenSophia is op zoek naar een school voor speciaal onderwijs voor haar oudste zoon Milo (8). Hij heeft ADHD en autisme en is op zijn huidige school niet op zijn plek. Hij vindt er geen aansluiting bij zijn klasgenoten, hij wordt gepest, loopt didactisch achter en is snel in paniek. In een aangepaste omgeving zou Milo beter tot zijn recht komen, zo is besloten op zijn huidige (reguliere) school. Sophia is het hier mee eens. De vraag voor een passende onderwijsplek komt terecht bij Marlise, cliëntondersteuner van MEE in een wijkteam.

Marlise: ‘Sophia is een enthousiaste jonge moeder en doet alles voor haar twee zoons. Milo’s broertje Joost is bijna drie en heeft Downsyndroom. Als casusregisseur kijk ik niet alleen naar de vraag over de onderwijsplek voor Milo, maar ook naar andere vragen of problemen die spelen binnen een gezin. Om te beginnen gaan we op zoek naar een geschikte school. Die is al snel gevonden en Milo wordt hier ingeschreven. Ik geef Sophia wat opvoedondersteuning om haar te helpen nog beter om te gaan met haar zoon met autisme. Dan gaan we aan de slag met de financiële problemen van het gezin.

Sophia en haar twee zoons komen rond van een bijstandsuitkering. De intensieve zorg die haar twee kinderen nodig hebben heeft zij nog niet kunnen combineren met een baan. Ik breng Sophia in contact met een schuldhulpmaatje, een vrijwilliger die samen met haar gaat kijken hoe zij van haar schulden afkomt. Ook laat ik het gezin kennis maken met de voedsel- en kledingbank. Omdat Joost bijna drie jaar wordt en Downsyndroom heeft, heeft Sophia binnenkort recht op dubbele kinderbijslag voor hem. Ik leg Sophia uit hoe ze dit kan aanvragen, en ze gaat hiermee zelf aan de slag.

Joost gaat sinds kort twee dagdelen naar een peuterspeelzaal om in contact te komen met andere kinderen. Sophia wil voor Joost het liefst een reguliere speelzaal, maar al snel blijkt dat dit geen geschikte plek is voor hem. Hij praat er niet, zit stil in een hoekje en loopt achter in zijn ontwikkeling. Ik praat hierover met Sophia, zij vindt het een grote stap om Joost naar een speciaal kinderdagverblijf te brengen. Het liefst wil ze dat hij zo gewoon mogelijk mee kan doen en ook in aanraking komt met kinderen zonder beperking. Er blijkt in de buurt een perfecte oplossing voor Joost te zijn. Een groep, speciaal voor kinderen met meervoudige beperkingen, die samenwerkt met regulier basisonderwijs en een reguliere peuterspeelzaal. Zij zorgen voor dagelijks contact tussen kinderen met en zonder (ernstig) meervoudige beperkingen. Binnen deze groep krijgt Joost ontwikkelingsgerichte activiteiten aangeboden en gespecialiseerde begeleiding om zich optimaal te ontwikkelen. Joost heeft zijn draai hier al snel gevonden. Er valt een enorme last van Sophia’s schouders. Haar beide zoons zitten op een goede plek. Aan haar financiële problemen wordt gewerkt. Met een goed gevoel gaat zij de toekomst tegemoet.

 

 

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

Lees meer...
Het verhaal van:

Nikki en Miranda krijgen de hulp die ze nodig hebben

NikkiNikki is tien jaar, heeft twee broers en volgt speciaal basisonderwijs. Ze heeft een heftig verleden met huiselijk geweld. Haar vader is sinds een jaar uit haar leven en mag zijn kinderen niet meer zien. Nikki’s moeder Miranda heeft grote schulden. Er gaat van alles mis thuis en ze is het overzicht volledig kwijt. Daarnaast vertoont Nikki moeilijk gedrag. Ze kan enorme woedeaanvallen hebben waarbij ze agressief gedrag vertoont en dingen vernielt. Op school is er eigenlijk niets aan de hand, deze woedeaanvallen heeft ze vooral binnenshuis.

Schoolmaatschappelijk werk wordt betrokken vanwege Nikki’s gedrag thuis en de opvoedvragen die Miranda hierdoor heeft. Er wordt contact gelegd met de gezinscoach die ook betrokken is bij het gezin. De gezinscoach staat op het punt om af te sluiten: er is een gesprek geweest met Miranda over de financiën en sindsdien wil Miranda niets meer met de gezinscoach of welke vorm van hulpverlening dan ook te maken hebben. De schoolmaatschappelijk werker stelt voor om met Miranda in gesprek te gaan om te kijken of zij kan bemiddelen. Miranda accepteert namelijk nog wel hulp via de school vanwege de moeilijkheden met de opvoeding van Nikki.

Er volgt een afspraak met Miranda. De gezinscoach heeft er weinig vertrouwen in dat Miranda hem nog binnen zal laten, maar wil haar toch nog een kans geven en gaat er dus mee akkoord om halverwege het gesprek aan te schuiven. Al snel blijkt dat de aanpak van de gezinscoach bij Miranda niet in goede aarde is gevallen. Hij had er niet omheen gedraaid en haar duidelijk verteld wat er mis was met haar financiën en hoe zij haar problemen moest oplossen. Deze duidelijkheid was bij Miranda in het verkeerde keelgat geschoten.

Rustig bespreekt de schoolmaatschappelijk werker met Miranda de situatie. Miranda kan haar verhaal doen. Ze voelt zich begrepen en ontdooit zichtbaar. Daardoor ontstaat de mogelijkheid om Miranda wat dingen uit te leggen. Langzaam begint ze weer open te staan voor de hulp die ze hard nodig heeft. Tot grote verrassing van de gezinscoach laat Miranda hem even later binnen en kan de hulpverlening weer worden opgepakt. Er wordt afgesproken dat Miranda hulp krijgt bij de opvoeding van haar kinderen.

Gezien het enorme trauma van Nikki gaat de gezinscoach onder andere zorgen voor hulp van een psycholoog.

Lees meer...
Het verhaal van: Silvijn

Op tijd hulp gezocht

Silvijn IVHSilvijn is bijna 3 jaar. Zij is zeven weken te vroeg geboren en moest de eerste periode in het ziekenhuis blijven. De ouders hebben haar in deze periode zo veel mogelijk bezocht maar voor moeder was het erg zwaar. Zij had zich erg verheugd op de kraamtijd. Eenmaal thuis kon moeder wel iets meer genieten van haar dochter, maar ze bleef het gevoel houden dat ze door haar eigen moeheid te weinig aandacht aan haar gaf. Silvijn dronk en sliep goed. Ze haalde de mijlpalen in de eerste 2 jaar net iets later dan gemiddeld maar zij maakte steeds net voldoende vooruitgang.

Silvijn is nu een echte kletskous en praat tegen iedereen die ze tegenkomt. Ze wordt steeds meer een allemansvriendje.

Het laatste half jaar wordt zij echter ook steeds dwingender. Het spelen moet gaan zoals zij het bedacht heeft en ze wordt boos als het anders loopt. Ook heeft ze steeds meer moeite met de regels op het kinderdagverblijf en thuis. Ze laat zich maar moeilijk corrigeren.

Vooral bij moeder kan zij erg driftig worden en moeten de dingen lopen zoals zij dat wil. De ouders van Silvijn hebben al veel geprobeerd. Negeren helpt niet, boos worden maakt haar gedrag vaak nog erger. De tips en adviezen van het opvoedbureau van het CJG slaan niet aan. In overleg met het consultatiebureau melden de ouders zich aan bij Integrale Vroeghulp. Zij willen graag weten of dit normaal peutergedrag is en hoe zij met dit gedrag om moeten gaan.

Een medewerker van het Integrale Vroeghulp team gaat naar de ouders thuis en gaat wat dieper in op de vragen van hen. Ook wordt er informatie opgevraagd bij het consultatiebureau, het ziekenhuis, het kinderdagverblijf en het opvoedbureau. Vervolgens wordt Silvijn besproken in het Integrale Vroeghulp team.

Het is voor het team, op grond van de huidige gegevens, nog onduidelijk waar haar soms moeilijke gedrag vandaan komt. Misschien begrijpt Silvijn niet alles en zoekt zij naar houvast. Mogelijk heeft zij een vorm van autisme of is er sprake van een onveilige hechting door de vroeggeboorte. Er zou ook een combinatie van verschillende factoren mogelijk kunnen zijn. Passende opvoedtips kunnen helaas nog niet gegeven worden, immers een kind met een vorm van autisme heeft een andere benadering nodig dan een kind met een onveilige hechting, ook al lijkt het gedrag soms erg veel op elkaar.

Silvijn wordt daarom geobserveerd en verder onderzocht. Uit het onderzoek blijkt dat Silvijn zich iets trager ontwikkelt dan leeftijdgenootjes maar de onveilige hechting lijkt de belangrijkste oorzaak van haar gedrag. In overleg met de ouders wordt er eerst hechtingstherapie ingezet bij een GGZ instelling. De ouders zijn blij, hoewel de therapie behoorlijk intensief is, dat zij nu echt iets kunnen doen. Zij willen dat hun dochter gelukkig wordt en dat zij van elkaar kunnen genieten.

Het is goed dat de ouders Silvijn al zo vroeg hulp hebben gevraagd, de resultaten van hechtingstherapie zijn veel beter bij jongere kinderen dan op oudere leeftijd.

Een consulent van MEE uit team Integrale Vroeghulp

Heeft u ook twijfels over de ontwikkeling van uw kind? Neem dan contact op met Integrale Vroeghulp bij u in de buurt: http://www.integralevroeghulp.nl/ouders/

 

 

Lees meer...
Het verhaal van: Ernst

Samen bereiken we meer

ernstErnst is 45 jaar, heeft autisme en is moeilijk lerend. Hij is een alleenstaande ouder en heeft vier kinderen, waarvan twee volwassen zijn. Voor de twee jongste kinderen heeft hij een co-ouderschap met zijn ex-partner. Ernst komt aanvankelijk met hulpvragen over de opvoeding van de twee kinderen omdat hij daar in vast liep. Cliëntondersteuner Petra vermoedt dat er meer aan de hand is…

Ernst: ‘Petra, mijn cliëntondersteuner, heeft me heel goed geholpen met mijn schulden. Ze hielp me met het aanvragen van de voedselbank, de kledingbank en bewindvoering. Ze hiep me niet alleen met mijn schulden, ze heeft ervoor gezorgd dat ik mijn leven weer op de rails heb. Voordat ik cliëntondersteuning kreeg, zat ik er echt doorheen, ik was depressief en wist niet hoe ik verder moest. Ik dronk hele dagen koffie en kwam niet vooruit. Nu sta ik ’s ochtends vrolijk op. Ik ben blij dat het thuis weer goed gaat met de kinderen en dat mijn financiën straks weer op orde zijn. Er zijn weer lichtpuntjes in mijn leven en ik heb weer een doel in mijn leven. Als ik terugkijk, heb ik veel bereikt.’  

Petra, cliëntondersteuner van Ernst: ‘Ernst was heel open over zijn problemen. Ik vroeg naar zijn situatie op andere gebieden, zoals zijn financiën en welke gevolgen dit voor hem had. Toen kwam er steeds meer naar voren. Gelukkig is Ernst heel gemotiveerd om vooruit te komen.’ Ernst bleek flinke schulden te hebben. Hij overziet zijn financiën niet en begrijpt niet wat er moet gebeuren. Daarnaast is hij depressief, hij ziet het leven somber in. Naast de hulpvragen over de opvoeding van zijn kinderen, heeft Ernst geen dagstructuur en voelt hij zich nutteloos waardoor de situatie verergert. Ernst is in het verleden behandeld voor psychische problemen.  Petra en Ernst bespreken zijn problemen en Ernst krijgt allereerst opvoedings-ondersteuning. Op financieel gebied neemt Ernst zelf ook zijn verantwoordelijkheid: hij heeft de auto verkocht en doet alles met de fiets om kosten te besparen.

Er moesten regelingen worden getroffen met onder andere de woningstichting. Samen hebben we inzichtelijk gemaakt wat de schulden betroffen. Door zijn beperking is het doorspitten van de post voor Ernst een opgave en dat zorgde voor onrust. Individuele ondersteuning helpt hem om deze te ordenen. Om meer rust te creëren bij Ernst, hebben we in overleg bewindvoering aangevraagd.

Ernst hoefde zich niet meer bezig te houden met inkomsten en uitgaven en daardoor kwam hij er aan toe om aan zichzelf te werken. Zoals de opvoeding van zijn kinderen, behandeling voor zijn eigen psychische klachten en werken aan een dagstructuur. Daardoor kan hij zich binnenkort op andere zaken richten, zoals een cursus Omgaan met geld. In deze cursus leren deelnemers om met hun loon of uitkering uit te komen en schulden te voorkomen. En ze leren inzicht te krijgen in hun vaste lasten en andere uitgaven. Met verschillende instanties zijn inmiddels betalingsregelingen getroffen.’

Petra brengt in kaart wat de kracht van Ernst is. Ondanks stemmingsklachten is hij heel gemotiveerd om aan zichzelf te werken. Na een test blijkt dat Ernst moeilijk lerend is en dit, in combinatie met zijn autisme, verklaart waarom hij in het organiseren vaak vastloopt en het overzicht verliest. Duidelijke informatie en helder communiceren helpt hem het overzicht te behouden.  ‘Tegenwoordig belt Ernst zelf met de bewindvoering. Iets dat hij vroeger niet zou hebben gedaan. Ook verzamelt hij zelf de stukken die nodig zijn voor de bewindvoering. Hij wordt steeds zelfstandiger.’

Petra bespreekt de wensen en mogelijkheden met Ernst en ze stelt voor om contact op te nemen met Stichting Buitengewoon, een organisatie die dagbesteding verzorgt voor mensen met psychische problematiek. ‘Werken op een zorgboerderij, is dat iets voor jou? Lekker de hele dag buiten hard aan het werk met collega’s en zorgen voor de dieren.’ Ernst reageert enthousiast.

‘Ernst miste een daginvulling en structuur. Nu hij op de zorgboerderij werkt staat hij ’s ochtends vrolijk op en komt hij ’s avonds moe en voldaan terug. Hij voert zelfstandig taken uit op de boerderij. Het werk daar vindt hij geweldig en geeft hem weer het gevoel dat hij zinvol bezig is. Ernst is gegroeid en heeft weer zin in het leven, hij straalt, en dat is heel leuk om te zien. Hij voelt zich weer mens! En wie weet ontstaat er op een gegeven moment weer ruimte en rust om te werken aan zichzelf en zich te richten op vervolgstappen om zijn leven nog verder op de rails te krijgen.’

‘Naast de individuele ondersteuning van Ernst, coördineer ik het contact met alle instanties en hulpverleners om Ernst heen. Mijn rol is om contact te houden met Ernst en contact te houden met de verschillende partijen. Ik houd een vinger aan de pols bij de hulpverleners en ik kijk of dat goed verloopt. Verder werken Ernst en ik ernaar toe dat Ernst bepaalde zaken zelf overpakt, zodat hij weer zelf de regie voert over zijn leven.’

Bert, stichting Buitengewoon: ‘We hebben een prima medewerker erbij gekregen met Ernst, we zijn blij met hem. We zijn heel tevreden over hoe hij zijn taken oppakt en hoe hij zijn werk doet. Ernst is gegroeid en groeit nog steeds. Hij heeft een leuk contact met zijn collega’s en de medewerkers. Hij heeft weer zin in het leven, de dagstructuur helpt hem daarbij. Ernst heeft zichzelf weer op de kaart gezet!’  Ernst komt zo stap voor stap verder. Soms eentje terug, maar dan weer twee vooruit. Vooral sinds hij op de zorgboerderij werkt, gaat hij met sprongen vooruit. Zijn leven komt in een rustiger vaarwater.

 

Lees meer...
Het verhaal van: Chadrick

Een overzichtelijkere wereld

Een overzichtelijkere wereldChadrick is 8 jaar. Hij heeft een vorm van autisme. Dat zorgde voor ernstige gedragsproblemen. Zijn ouders liepen vast in de opvoeding. Ook op school ging het niet goed. De GGD zette het gezin op het spoor van cliëntondersteuning. Toen bleek dat er ook nog andere problemen thuis waren, zoals schulden.

Moeder van Chadrick: ‘Voordat Jan-Peter, onze cliëntondersteuner, kwam, hebben we andere hulp gehad om er met Chadrick uit te komen. Dat is niet gelukt. Na een aantal testen verwees de GGD ons naar Jan-Peter.’ Vader van Chadrick: ‘We weten nu wat er met Chadrick aan de hand is. We hebben geleerd om op een andere, betere manier met het gedrag van Chadrick om te gaan en te kijken naar wat hij nodig heeft. Nu kunnen we verder.’

De ouders geven bij cliëntondersteuner Jan-Peter aan dat ze het moeilijk vinden om Chadrick te sturen en aan te spreken op zijn gedrag. Er zijn regelmatig conflicten. Ook maken veranderingen binnen de school, gebrek aan structuur en onduidelijkheden dat Chadrick onrustig is in de klas. De communicatie tussen de ouders en school verloopt moeizaam. Dit drukt allemaal op het gezin en de relatie. Chadrick wordt getest en het blijkt dat hij een vorm van autisme heeft. De diagnose verklaart deels het gedrag van Chadrick. Samen met Chadrick, zijn ouders en school bekijkt Jan-Peter de verschillende mogelijkheden om de wereld voor Chadrick overzichtelijker te maken. Voor de school helpt de informatie en uitleg die Jan-Peter geeft over autisme en gedragsproblemen enorm. Hierdoor ontstaat ook meer begrip tussen ouders en de school.

Jan-Peter, cliëntondersteuner van Chadrick en zijn ouders: ‘Ik adviseerde de leerkrachten om Chadrick een duidelijke, korte opdracht te geven en pas als die klaar is, een nieuwe opdracht te geven. Zo weet Chadrick waar hij aan toe is. Dat is een goede manier om Chadrick meer structuur te geven. Een opdracht als ‘Ga maar rekenen’ overziet hij niet.’ Jan-Peter werkt samen met de ouders aan het vinden van handvatten om zo goed mogelijk te anticiperen op het gedrag van Chadrick. Zowel de ouders als Chadrick zelf denken goed mee. Als iets niet werkt, kan Chadrick over het algemeen goed aangeven waarom. Ook wordt er zoveel mogelijk rust binnen het gezin gecreëerd, zodat er minder spanningen zijn en Chadrick de aandacht krijgt die hij nodig heeft.

Tijdens een van de gesprekken met de ouders vraagt Jan-Peter door. Het blijkt dat er schulden zijn en de omgang met het budgetbeheer via de gemeente verloopt niet zo soepel. Mede daardoor liepen de spanningen binnen het gezin op. Jan-Peter schakelt een collega uit het Sociaal Team in. Moeder: ‘Jan-Peter voelde onze stress en overbelasting aan. Hij regelde vanuit het sociaal team iemand die ons kon helpen met onze financiën en die kon helpen onze administratie weer op orde te krijgen. Dat gaat nu veel beter.’

Bij het gezin zijn verschillende instanties en samenwerkingspartners betrokken. De kracht van de samenwerking zijn de korte lijnen, vaste contactpersonen en duidelijke afspraken; dit leidt snel tot resultaat. Jan-Peter: ‘Bij dit gezin zijn onder meer het GKB, het CJG, de school en bewindvoering betrokken. Naast de individuele ondersteuning die ik bied, is mijn rol ook ervoor zorgen dat alle partijen hun werk doen voor het gezin. Ik hou daarin een ‘vinger aan de pols’. Ik onderhoud dus ook de contacten met de verschillende partijen, vraag of alles goed loopt en geef antwoorden op hun vragen, zodat alles zo probleemloos mogelijk verloopt.’

Door rust en ruimte te scheppen ontstaat er ruimte voor het gezin om weer vanuit hun eigen kracht zaken op te pakken. De kracht van het gezin is dat de ouders goed kunnen aangeven wat er aan de hand is. Jan-Peter: ‘Het gezin pakt steeds meer zelf op. De ouders proberen eerst zelf te bellen met instanties. Als ze er niet uitkomen, dan kunnen wij hen bijstaan. Er is veel minder stress in het gezin. We zien dat iedereen steeds meer in hun eigen kracht komt te staan. Iedereen groeit en ontwikkelt zich. Ze doen steeds meer zelf en er ontstaat meer ruimte voor andere dingen.’ Vader: ‘Jan-Peter is heel belangrijk voor ons geweest. In onze thuissituatie maar ook in de gesprekken met de school. We hebben nu veel meer rust. Jan-Peter heeft de diagnose in gang gezet. We weten nu wat er met Chadrick aan de hand is. Dankzij de ondersteuning van Jan-Peter hebben we geleerd hoe we met Chadrick om kunnen gaan en weten we wat hij nodig heeft. Nu kunnen we verder.’

Lees meer...
Het verhaal van: Hans

Wie is het slachtoffer?

wie is het slachtoffer?In het najaar wordt Hans aangemeld door de GGZ. Hans is daar behandeld voor zijn alcoholverslaving. Na onderzoek blijkt dat hij een IQ van 65 heeft. Ook wordt duidelijk dat het gezin in financiële problemen zit en moeite heeft met de opvoeding van de kinderen. Voor ondersteuning bij de opvoeding was Bureau jeugdzorg al ingeschakeld.

Ik ging op huisbezoek om kennis te maken met het gezin dat bestaat uit vader Hans, moeder Tamara en de tweeling Wesley en Danny van 14 jaar. In 2010 zijn de ouders gescheiden om in 2011 weer bij elkaar te komen. Daarna is er nog een zoontje, Jason geboren. Jason is inmiddels 2 jaar en volgens Hans en Tamara hun liefdesbaby. Hans hield zich afzijdig tijdens mijn eerste huisbezoek en Tamara deed het woord.


Tamara heeft altijd de financiële zaken geregeld. Administratie interesseert Hans niet. Tamara bekende dat ze door alle schulden geen overzicht meer heeft en hier graag hulp bij wil. Daarnaast geeft Hans aan dat hij met Wesley een moeizame verstandhouding heeft. Hij wil best wel hulp maar geen groepstherapieën. Wat er in zijn huis gebeurt gaat niemand iets aan.

Twee weken na het bezoek word ik gebeld door een casemanager huiselijk geweld. Het blijkt dat Hans Tamara en Wesley heeft mishandeld onder invloed van alcohol. Hij krijgt een tijdelijk huisverbod van 28 dagen. Hans logeert die tijd bij zijn moeder en heeft vreselijk veel spijt van de gebeurtenissen. Hij hoopt dat alles weer goed komt met Tamara en Wesley. Na afloop van de 28 dagen krijgt Hans van de casemanager te horen dat Tamara en de kinderen zijn verhuisd naar een vrouwenopvang. Ze willen niet meer met Hans in één huis wonen, omdat ze bang zijn voor herhaling. Toen Hans dat hoorde is hij heel boos geworden en gaf de casemanager er de schuld van dat zijn vrouw en kinderen zijn verhuisd.

De gehele gezinssituatie was totaal veranderd, waardoor het oplossen van de geldproblemen er niet makkelijker op werd. Tijdens de verschillende huisbezoeken die ik bij Hans had bleek dat hij waarschijnlijk NAH heeft. In zijn jeugd heeft hij namelijk een brommerongeluk gehad en een week in coma gelegen. In de gesprekken met Hans heb ik gemerkt dat hij dingen niet snel begrijpt, waardoor ik het vaak meerdere malen uit moet leggen. Ook vergat hij veel dingen. Dat hij geen zin had in de financiële administratie kon ik goed begrijpen. Hans snapt niet wat instanties van hem willen, brieven zijn te ingewikkeld voor hem en het lukt hem gewoonweg niet om overzicht te krijgen. Dat was ook de reden dat Hans de administratie aan Tamara overliet.

Maar nu had hij daar veel spijt van. Hans vertelde dat hij altijd veel vertrouwen in Tamara had gehad en niet wist dat ze zoveel schulden hadden. Hans had het gevoel dat zij hem nu voor alles liet opdraaien. Hij vertelde ook dat als er weer eens geen geld was, Tamara Hans dwong om geld bij zijn moeder te lenen. Als hij dan weer geld had mocht Hans met Tamara naar bed. Volgens hem vrijde hij nooit meer spontaan met Tamara, maar zat er altijd een opdracht aan verbonden.

Tamara is nu een half jaar weg bij Hans. Sindsdien heeft hij Jason niet meer gezien. Nadat Tamara en de kinderen in de vrouwenopvang terecht zijn gekomen zijn Wesley en Danny naar een leefgroep voor jongeren gegaan. Deze jongens zijn op een leeftijd dat ze zelf kunnen beslissen of ze hun vader en moeder willen zien. Wesley en Danny hebben eens in de twee weken contact met hun ouders. Voor Jason is dit anders. Hij kan hier nog niets over zeggen. Het lukt Hans en Tamara niet om zelf een bezoekregeling af te spreken voor Jason. Hans heeft Jason nu zes maanden niet gezien en dat vindt hij vreselijk.

Met de hulp van MEE is Hans inmiddels neurologisch onderzocht. Hij heeft ‘begeleiding individueel’ gekregen en is onder bewind gesteld voor zijn financiën.


Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Meer dan één uitweg

MEE verhaal meer dan één uitwegSharon (veertien jaar) vormt samen met haar moeder, stiefvader en zusjes een gezin en heeft een beneden gemiddelde intelligentie. De ouders van Sharon maakten zich grote zorgen en er was veel ruzie. Sharon ging haar eigen gang en haar ouders hadden het idee dat zij geen enkele invloed op hun dochter hadden. Sharon kwam thuis wanneer het haar uit kwam, hield zich niet aan afspraken en haar moeder wist vaak niet waar ze was. Ook op school waren er problemen. Doordat Sharon zo vaak afwezig was, kwam ze met bureau Halt in aanraking.

De ouders van Sharon waren de zorgen, ruzies en de slechte invloed van Sharon op haar zusjes op een gegeven moment zo zat dat ze eigenlijk maar één uitweg zagen: Sharon moest onder toezicht ergens anders gaan wonen, ‘wij kunnen het niet meer’.

In de eerste ontmoeting bleek Sharon een zeer schuchter en te mager meisje dat deed voorkomen dat niets haar meer interesseerde.

Toen ik haar vertelde dat haar ouders hulp zochten om de problemen op te lossen, dreigde de situatie te escaleren. Vooral toen bleek dat Sharon’s ouders haar het liefst nog voor de vakantie uit huis geplaatst zagen. Gelukkig stelden de ouders zich kwetsbaar en open op ten opzichte van de hulpverlening van MEE.

Sharon’s ouders bleken zich niet te realiseren dat hun dochter een beneden gemiddeld IQ heeft. Ik kwam er achter dat de verwachtingen die Sharon’s ouders van haar hadden vaak te hoog gegrepen waren. Na een aantal intensieve gesprekken kwamen de ouders van Sharon tot het inzicht dat zij hun verantwoordelijkheid moesten nemen en dat Sharon op meerdere vlakken veel meer zorg (aandacht voor haar beperking), toezicht en liefde nodig heeft dan zij tot dan toe kreeg.

Middels ‘Families First’ is crisisinterventie ingezet. Zowel Sharon als haar ouders zijn gemotiveerd aan de slag gegaan en het proces is zeer positief verlopen. Hiermee is een uithuisplaatsing voorkomen. Ook heb ik een intensieve orthopedagogische gezinsbehandeling aangevraagd om de positieve verbetering vast te houden. Sharon’s ouders zijn opgelucht en voelen zich enorm gesterkt in hun opvoedrol.


Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Alleen en toch gelukkig

www.garrisonphoto.orgHet flatje van Sylvia is klein, duidelijk bedoeld voor één persoon. Ik weet dat ze twee kinderen heeft die beiden nog schoolgaand zijn. Ze verteld dat ze ontzettend blij is met deze plek en zich eindelijk weer een beetje ontspannen voelt. Ze laat me de foto’s zien van haar jongens die op een prominente plaats in de kamer staan. Ze hebben mooie, vrolijke gezichten en Sylvia is duidelijk trots op ze. ‘Als de jongens hier bij me zijn in het weekend geniet ik het allermeest” zegt ze. Toch wonen ze niet bij haar en ook dat is voor iedereen het beste, daar is ze van overtuigd. Voordat ze dit kon zeggen heeft ze een lange weg afgelegd.

Haar jongste zoontje is geboren met een slecht werkende schildklier waardoor hij een ontwikkelingsachterstand heeft. “hij ziet er uit als een heel normaal jochie van 6 maar op het moment dat je met hem wilt praten merk je dat er iets mis is want dat kan hij niet.”

Nu zit hij op speciaal onderwijs en krijgt hij de aandacht en begeleiding die hij verdient. Maar dat is wel anders geweest. Toen Sam 3 jaar was en Sylvia nog samen was met haar man, zaten ze met de handen in het haar. Want weten dat je kind een ontwikkelingsachterstand heeft en weten hoe je daar dan mee om moet gaan zijn twee heel verschillende dingen. Sam praatte niet en begreep weinig. Hij zag geen enkel gevaar maar werd wel steeds groter en sneller. “We moesten hem 20 uur per etmaal in de gaten houden”. Ook was hij regelmatig volkomen van slag zonder dat Sylvia begreep waarom. De huisarts wees hen op MEE. De consulent die zij kreeg was gespecialiseerd in opvoedondersteuning bij kinderen met een beperking en leerde Sylvia en haar man te werken met pictogrammen (plaatjes) om met Sam te kunnen communiceren. Ook zorgde ze voor wekelijkse begeleiding in het gezin die Sylvia kon helpen met een vaste dagstructuur voor Sam. Samen zochten en vonden ze passend onderwijs voor Sam. Om het gezin wat te ontlasten ging Sam af en toe naar een logeeropvang zodat ze weer een beetje aan elkaar en zichzelf toekwamen. Eind goed al goed?

“Toen mijn man in het buitenland was heb ik er ineens alles uitgegooid tegen ‘mijn’ consulent, ze schrok er echt van!”. Ze was diep ongelukkig in haar huwelijk; haar man misbruikte en vernederde haar, maar naar de buitenwereld toe was hij de ideale man en echtgenoot en niemand wist er van. Zelfs haar naaste familie niet. “Op dat moment zat ik er helemaal doorheen en had het gevoel geen kant op te kunnen.” Ze vond kracht door het gesprek en besloot samen met haar kinderen weg te gaan en bij haar zus in te trekken.

Omdat dit geen houdbare situatie was heeft de consulent van MEE: 1 gezin 1 plan op gestart. Iedereen die betrokken was rond dit gezin werd bijeengeroepen om mee te denken over een oplossing voor dit gezin. Met name haar ouders, broers en zus hebben (nog steeds) een belangrijke stem. Haar man belooft beterschap en ze proberen het nog een tijdje. “ Niet zo zeer voor mezelf maar voor mijn kinderen wilde ik alles op alles zetten om weer een gezin te vormen”. Helaas lukte het Sylvia niet meer om zich weer goed en veilig te voelen bij haar man; er was te veel gebeurd.

“Bij de volgende 1 gezin 1 plan bijeenkomst kondigde ik dus aan dat ik liever met mijn kinderen alleen wilde wonen”. Tot haar verbazing bleek niemand het vanzelfsprekend te vinden dat de kinderen met haar zouden meegaan. “ Het klopt dat de opvoeding mij eigenlijk altijd al zwaar viel; ik kan heel somber zijn, ik heb veel ellende meegemaakt in mijn jeugd. Ook heb ik beschadigde wervels waardoor ik veel pijn in mijn rug kan hebben. Dan ben je niet de leukste moeder.” Hoewel haar man vaak geen leuke echtgenoot was is hij wel altijd een goede, betrokken en leuke vader geweest. “Zijn kinderen zijn alles voor hem.”

Dan nu toch eind goed als goed? “Ja” lacht ze. “Doordeweeks zijn ze bij hun vader en zorgen ook mijn moeder en zus voor mijn jongens. En in het weekend zijn ze bij mij en ben ik er 100% voor ze en kan ik echt van ze genieten!”


Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Wij redden het samen wel

opvoedondersteuningVanuit een schoolmaatschappelijk werkster komt er een aanmelding binnen voor opvoedingsondersteuning. Het gaat om een jongetje van 7 jaar oud met DCD (stoornis in de ontwikkeling van de coördinatie van bewegingen) en een IQ van 71. De schoolmaatschappelijk werkster laat in het eerste gesprek al weten dat er langdurige opvoedingsondersteuning nodig zal zijn. De ouders zitten absoluut niet op een lijn. Zij heeft meerdere gesprekken met de ouders gevoerd en ziet daarin geen verbetering van de situatie.

Tijdens het kennismakingsgesprek laat moeder weten dat haar zoon Tim slecht luistert, opstandig is, agressief kan worden en soms gaat schreeuwen. Haar man heeft weinig geduld en kan heel boos worden wanneer hun zoon niet luistert. Tim wordt dan bang van hem. Moeder vertelt ook dat Tim graag zijn zin wil hebben en als je die geeft dat het dan echt een heel lieve jongen is. Samen met de ouders wordt besproken dat we vanuit MEE een indicatie kunnen aanvragen voor behandeling/langdurige opvoedingsondersteuning. Maar binnen MEE werken we ook met een methode genaamd Triple P, dat staat voor positief opvoeden. Het mooie aan deze methode is dat er in een zeer korte tijd (d.m.v een aantal vragenlijsten) al heel snel een duidelijk overzicht ontstaat over het gezin, de sterke kanten en de moeilijkheden van het kind, de opvoedingsstijl van de ouders en hun competenties.

Nadat de uitkomst met elkaar besproken is en er een werkdoel is geformuleerd, komt de psycho-educatie voor de ouders. Wat betekent het nu om een kind te hebben met een verstandelijke beperking en een psychiatrische stoornis, waaruit blijkt dit? Wat mag je dan verwachten van je kind? Waarbij er aandacht is voor welke vaardigheden de kinderen van hun ouders moeten leren. Denk daarbij aan sociale vaardigheden, communicatieve vaardigheden, met emoties leren omgaan en probleemoplossend vermogen vergroten.

Voor de ouders van Tim is dit een confronterend moment. Ze worden zich bewust(-er) van de beperkingen van hun zoon en hebben aandacht voor de vaardigheden die Tim aangeleerd moeten worden. Juist om heel helder te bespreken wat het startpunt (leeftijd, verstandelijke vermogens, psychiatrische beeld) is, worden de verwachtingen bijgesteld. Door stap voor stap te werken met de methode zie je de ouders bewuster naar hun ouderschap kijken en naar de behoeften van hun kind. De methode zet ouders ertoe om positieve werkdoelen te formuleren. Vanuit de methode is aandacht voor het handhaven van werkdoelen, niet gehoorzamen heeft consequenties. En doordat de ouders van Tim de doelen samen opstellen, overleggen zij met elkaar en steunen zij elkaar. Ze zijn weer een team. En die langdurige opvoedingsondersteuning……nee hoor, dat is echt niet nodig. Wij redden het samen wel!!

Een consulent van MEE

Vanaf woensdag 20 november start MEE ZHN met een speciaal opvoedspreekuur via de chat. U kunt dan elke woensdag tussen 9.00 en 13.00 uur chatten met een opvoeddeskundige via www.meezhn.nl/chat

Lees meer...