Het verhaal van:

Nikki en Miranda krijgen de hulp die ze nodig hebben

NikkiNikki is tien jaar, heeft twee broers en volgt speciaal basisonderwijs. Ze heeft een heftig verleden met huiselijk geweld. Haar vader is sinds een jaar uit haar leven en mag zijn kinderen niet meer zien. Nikki’s moeder Miranda heeft grote schulden. Er gaat van alles mis thuis en ze is het overzicht volledig kwijt. Daarnaast vertoont Nikki moeilijk gedrag. Ze kan enorme woedeaanvallen hebben waarbij ze agressief gedrag vertoont en dingen vernielt. Op school is er eigenlijk niets aan de hand, deze woedeaanvallen heeft ze vooral binnenshuis.

Schoolmaatschappelijk werk wordt betrokken vanwege Nikki’s gedrag thuis en de opvoedvragen die Miranda hierdoor heeft. Er wordt contact gelegd met de gezinscoach die ook betrokken is bij het gezin. De gezinscoach staat op het punt om af te sluiten: er is een gesprek geweest met Miranda over de financiën en sindsdien wil Miranda niets meer met de gezinscoach of welke vorm van hulpverlening dan ook te maken hebben. De schoolmaatschappelijk werker stelt voor om met Miranda in gesprek te gaan om te kijken of zij kan bemiddelen. Miranda accepteert namelijk nog wel hulp via de school vanwege de moeilijkheden met de opvoeding van Nikki.

Er volgt een afspraak met Miranda. De gezinscoach heeft er weinig vertrouwen in dat Miranda hem nog binnen zal laten, maar wil haar toch nog een kans geven en gaat er dus mee akkoord om halverwege het gesprek aan te schuiven. Al snel blijkt dat de aanpak van de gezinscoach bij Miranda niet in goede aarde is gevallen. Hij had er niet omheen gedraaid en haar duidelijk verteld wat er mis was met haar financiën en hoe zij haar problemen moest oplossen. Deze duidelijkheid was bij Miranda in het verkeerde keelgat geschoten.

Rustig bespreekt de schoolmaatschappelijk werker met Miranda de situatie. Miranda kan haar verhaal doen. Ze voelt zich begrepen en ontdooit zichtbaar. Daardoor ontstaat de mogelijkheid om Miranda wat dingen uit te leggen. Langzaam begint ze weer open te staan voor de hulp die ze hard nodig heeft. Tot grote verrassing van de gezinscoach laat Miranda hem even later binnen en kan de hulpverlening weer worden opgepakt. Er wordt afgesproken dat Miranda hulp krijgt bij de opvoeding van haar kinderen.

Gezien het enorme trauma van Nikki gaat de gezinscoach onder andere zorgen voor hulp van een psycholoog.

Lees meer...
Het verhaal van: Silvijn

Op tijd hulp gezocht

Silvijn IVHSilvijn is bijna 3 jaar. Zij is zeven weken te vroeg geboren en moest de eerste periode in het ziekenhuis blijven. De ouders hebben haar in deze periode zo veel mogelijk bezocht maar voor moeder was het erg zwaar. Zij had zich erg verheugd op de kraamtijd. Eenmaal thuis kon moeder wel iets meer genieten van haar dochter, maar ze bleef het gevoel houden dat ze door haar eigen moeheid te weinig aandacht aan haar gaf. Silvijn dronk en sliep goed. Ze haalde de mijlpalen in de eerste 2 jaar net iets later dan gemiddeld maar zij maakte steeds net voldoende vooruitgang.

Silvijn is nu een echte kletskous en praat tegen iedereen die ze tegenkomt. Ze wordt steeds meer een allemansvriendje.

Het laatste half jaar wordt zij echter ook steeds dwingender. Het spelen moet gaan zoals zij het bedacht heeft en ze wordt boos als het anders loopt. Ook heeft ze steeds meer moeite met de regels op het kinderdagverblijf en thuis. Ze laat zich maar moeilijk corrigeren.

Vooral bij moeder kan zij erg driftig worden en moeten de dingen lopen zoals zij dat wil. De ouders van Silvijn hebben al veel geprobeerd. Negeren helpt niet, boos worden maakt haar gedrag vaak nog erger. De tips en adviezen van het opvoedbureau van het CJG slaan niet aan. In overleg met het consultatiebureau melden de ouders zich aan bij Integrale Vroeghulp. Zij willen graag weten of dit normaal peutergedrag is en hoe zij met dit gedrag om moeten gaan.

Een medewerker van het Integrale Vroeghulp team gaat naar de ouders thuis en gaat wat dieper in op de vragen van hen. Ook wordt er informatie opgevraagd bij het consultatiebureau, het ziekenhuis, het kinderdagverblijf en het opvoedbureau. Vervolgens wordt Silvijn besproken in het Integrale Vroeghulp team.

Het is voor het team, op grond van de huidige gegevens, nog onduidelijk waar haar soms moeilijke gedrag vandaan komt. Misschien begrijpt Silvijn niet alles en zoekt zij naar houvast. Mogelijk heeft zij een vorm van autisme of is er sprake van een onveilige hechting door de vroeggeboorte. Er zou ook een combinatie van verschillende factoren mogelijk kunnen zijn. Passende opvoedtips kunnen helaas nog niet gegeven worden, immers een kind met een vorm van autisme heeft een andere benadering nodig dan een kind met een onveilige hechting, ook al lijkt het gedrag soms erg veel op elkaar.

Silvijn wordt daarom geobserveerd en verder onderzocht. Uit het onderzoek blijkt dat Silvijn zich iets trager ontwikkelt dan leeftijdgenootjes maar de onveilige hechting lijkt de belangrijkste oorzaak van haar gedrag. In overleg met de ouders wordt er eerst hechtingstherapie ingezet bij een GGZ instelling. De ouders zijn blij, hoewel de therapie behoorlijk intensief is, dat zij nu echt iets kunnen doen. Zij willen dat hun dochter gelukkig wordt en dat zij van elkaar kunnen genieten.

Het is goed dat de ouders Silvijn al zo vroeg hulp hebben gevraagd, de resultaten van hechtingstherapie zijn veel beter bij jongere kinderen dan op oudere leeftijd.

Een consulent van MEE uit team Integrale Vroeghulp

Heeft u ook twijfels over de ontwikkeling van uw kind? Neem dan contact op met Integrale Vroeghulp bij u in de buurt: http://www.integralevroeghulp.nl/ouders/

 

 

Lees meer...
Het verhaal van: Een consulent van MEE

Voorlezen

voorlezenVoor deze ouders is het opvoeden van kinderen niet zo makkelijk, moeder zelf is moeilijk lerend en vader dringt er bij mij op aan om hem overal in te betrekken, want ze begrijpt niet alles….

Dus ik heb gesprekken over de jongste zoon die een verstandelijke beperking heeft en op het zml onderwijs zit.

Moeder heeft ondertussen erg veel moeite met de oudere zus, ze wordt opstandig en zegt zelfs: ” ik haat mijn broertje. Jullie houden wel van hem maar niet van mij!” Dat doet moeder echt pijn en ze vraagt: ” Wil u niet eens met haar praten? Wij weten niet zo goed wat we kunnen doen.” Ik geef haar op voor de brusjes groep. Ondertussen ga ik op zoek naar een voorleesboek over een brusje met een handicap.

Boven in de MEE bieb ligt ‘De prins op de praalwagen’ van Ina de Vries-van der Lichte, over een jongen die een gehandicapt zusje heeft en dat helemaal niet leuk vindt. Ik besluit het voor te lezen. Maar de eerste keer is het zusje helemaal van slag. Ze wil niet met een vreemde mevrouw praten en waarom moet dat nou! Ik zeg: ik ga je een verhaal voorlezen, wil je dat wel? En ja hoor, gaandeweg het verhaal vertelt ze steeds meer over haar broertje en waar ze last van heeft. Als het boek uit is, vraagt ze of ze het even mag houden, ze wil er een boekverslag van maken. Dat vind ik prima en als ik het weer op kom halen vertelt ze het volgende:

‘Ik heb uit mijn hoofd een boekverslag gemaakt en de juf heeft gevraagd of ik er een presentatie over wilde houden. Ik vertelde waar het boek over ging en over mijn eigen broertje, de klas was muisstil, niemand praatte! De juf zei dat ze diep onder de indruk was van het verhaal en ik kreeg een 10.’

Heeft het je geholpen om anders met je broertje om te gaan? vroeg ik en dat had het zeker!

‘Ik begrijp nu veel beter dat hij er niets aan kan doen en dat het voor mijn ouders ook moeilijk is om voor hem te zorgen. Ik weet dat ze van mij houden en gewoon hun best doen, dat doe ik nu ook, net als die jongen in het verhaal…’

Een consulent van MEE

 

Lees meer...
Het verhaal van:

Meer dan één uitweg

MEE verhaal meer dan één uitwegSharon (veertien jaar) vormt samen met haar moeder, stiefvader en zusjes een gezin en heeft een beneden gemiddelde intelligentie. De ouders van Sharon maakten zich grote zorgen en er was veel ruzie. Sharon ging haar eigen gang en haar ouders hadden het idee dat zij geen enkele invloed op hun dochter hadden. Sharon kwam thuis wanneer het haar uit kwam, hield zich niet aan afspraken en haar moeder wist vaak niet waar ze was. Ook op school waren er problemen. Doordat Sharon zo vaak afwezig was, kwam ze met bureau Halt in aanraking.

De ouders van Sharon waren de zorgen, ruzies en de slechte invloed van Sharon op haar zusjes op een gegeven moment zo zat dat ze eigenlijk maar één uitweg zagen: Sharon moest onder toezicht ergens anders gaan wonen, ‘wij kunnen het niet meer’.

In de eerste ontmoeting bleek Sharon een zeer schuchter en te mager meisje dat deed voorkomen dat niets haar meer interesseerde.

Toen ik haar vertelde dat haar ouders hulp zochten om de problemen op te lossen, dreigde de situatie te escaleren. Vooral toen bleek dat Sharon’s ouders haar het liefst nog voor de vakantie uit huis geplaatst zagen. Gelukkig stelden de ouders zich kwetsbaar en open op ten opzichte van de hulpverlening van MEE.

Sharon’s ouders bleken zich niet te realiseren dat hun dochter een beneden gemiddeld IQ heeft. Ik kwam er achter dat de verwachtingen die Sharon’s ouders van haar hadden vaak te hoog gegrepen waren. Na een aantal intensieve gesprekken kwamen de ouders van Sharon tot het inzicht dat zij hun verantwoordelijkheid moesten nemen en dat Sharon op meerdere vlakken veel meer zorg (aandacht voor haar beperking), toezicht en liefde nodig heeft dan zij tot dan toe kreeg.

Middels ‘Families First’ is crisisinterventie ingezet. Zowel Sharon als haar ouders zijn gemotiveerd aan de slag gegaan en het proces is zeer positief verlopen. Hiermee is een uithuisplaatsing voorkomen. Ook heb ik een intensieve orthopedagogische gezinsbehandeling aangevraagd om de positieve verbetering vast te houden. Sharon’s ouders zijn opgelucht en voelen zich enorm gesterkt in hun opvoedrol.


Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Wij redden het samen wel

opvoedondersteuningVanuit een schoolmaatschappelijk werkster komt er een aanmelding binnen voor opvoedingsondersteuning. Het gaat om een jongetje van 7 jaar oud met DCD (stoornis in de ontwikkeling van de coördinatie van bewegingen) en een IQ van 71. De schoolmaatschappelijk werkster laat in het eerste gesprek al weten dat er langdurige opvoedingsondersteuning nodig zal zijn. De ouders zitten absoluut niet op een lijn. Zij heeft meerdere gesprekken met de ouders gevoerd en ziet daarin geen verbetering van de situatie.

Tijdens het kennismakingsgesprek laat moeder weten dat haar zoon Tim slecht luistert, opstandig is, agressief kan worden en soms gaat schreeuwen. Haar man heeft weinig geduld en kan heel boos worden wanneer hun zoon niet luistert. Tim wordt dan bang van hem. Moeder vertelt ook dat Tim graag zijn zin wil hebben en als je die geeft dat het dan echt een heel lieve jongen is. Samen met de ouders wordt besproken dat we vanuit MEE een indicatie kunnen aanvragen voor behandeling/langdurige opvoedingsondersteuning. Maar binnen MEE werken we ook met een methode genaamd Triple P, dat staat voor positief opvoeden. Het mooie aan deze methode is dat er in een zeer korte tijd (d.m.v een aantal vragenlijsten) al heel snel een duidelijk overzicht ontstaat over het gezin, de sterke kanten en de moeilijkheden van het kind, de opvoedingsstijl van de ouders en hun competenties.

Nadat de uitkomst met elkaar besproken is en er een werkdoel is geformuleerd, komt de psycho-educatie voor de ouders. Wat betekent het nu om een kind te hebben met een verstandelijke beperking en een psychiatrische stoornis, waaruit blijkt dit? Wat mag je dan verwachten van je kind? Waarbij er aandacht is voor welke vaardigheden de kinderen van hun ouders moeten leren. Denk daarbij aan sociale vaardigheden, communicatieve vaardigheden, met emoties leren omgaan en probleemoplossend vermogen vergroten.

Voor de ouders van Tim is dit een confronterend moment. Ze worden zich bewust(-er) van de beperkingen van hun zoon en hebben aandacht voor de vaardigheden die Tim aangeleerd moeten worden. Juist om heel helder te bespreken wat het startpunt (leeftijd, verstandelijke vermogens, psychiatrische beeld) is, worden de verwachtingen bijgesteld. Door stap voor stap te werken met de methode zie je de ouders bewuster naar hun ouderschap kijken en naar de behoeften van hun kind. De methode zet ouders ertoe om positieve werkdoelen te formuleren. Vanuit de methode is aandacht voor het handhaven van werkdoelen, niet gehoorzamen heeft consequenties. En doordat de ouders van Tim de doelen samen opstellen, overleggen zij met elkaar en steunen zij elkaar. Ze zijn weer een team. En die langdurige opvoedingsondersteuning……nee hoor, dat is echt niet nodig. Wij redden het samen wel!!

Een consulent van MEE

Vanaf woensdag 20 november start MEE ZHN met een speciaal opvoedspreekuur via de chat. U kunt dan elke woensdag tussen 9.00 en 13.00 uur chatten met een opvoeddeskundige via www.meezhn.nl/chat

Lees meer...