Het verhaal van: Sophia

Sophia onderweg met MEE

MEE zittend meisje (2)Sophia werd bij MEE aangemeld. Sophia, een 21-jarig meisje die na het beëindigen van de ZMLK school al drie jaar thuis zat. (ZMLK is een onderwijsvorm gericht op zeer moeilijk lerende kinderen, kinderen met een verstandelijke handicap of ernstige leerproblemen.)

Sophia zorgde voor haar zusjes en had verder geen contacten of bezigheden buitenshuis.  Een erg lief, kwetsbaar meisje, dat erg onzeker was. Sophia had het gevoel dat zij niets kon.

De MEE consulent regelde dat Sophia op korte termijn geplaatst werd bij de ‘Zelfstandigheid Academie’ van Ipse de Bruggen: Een programma gericht op het vergroten van zelfstandigheid en zelfvertrouwen. Sophia zelf stond hier voor open en wilde dit programma graag volgen. Er bleek alleen een probleem met vervoer te zijn. Sophia durfde namelijk niet alleen te reizen. Als zij af en toe met het openbaar vervoer reisde, deed zij dat altijd met een van haar jongere zusjes die cognitief hoger functioneren.

MEE Op Weg werd ingeschakeld. Na een goede informatie uitwisseling tussen de consulent en de coördinator van MEE Op Weg, regelde de coördinator met spoed een trainster. Deze jonge studente, 2e jaar HBO Sociaal Pedagogische Hulpverlening) en Sophia hadden meteen een klik met elkaar.

Na hun kennismaking werd snel gestart met de basistraining. Al snel werd duidelijk dat Sophia de basis vaardigheden om te reizen met het openbaar snel oppikte. Omdat Sophia  sociaal emotioneel kwetsbaar is, werd in de training veel aandacht besteed aan het gebruik van de telefoon: welke hulplijnen zijn er, wat moet je doen bij een aanpassing van tijden in het openbaar vervoer, wat is de beste manier om hulp te vragen aan een vreemde in een moeilijke situatie en hoe ga je om met negatieve opmerkingen van vreemden.

Tijdens de training werd ook geleerd om de app ‘9292’ te gebruiken. Ook dit onderdeel pakte Sophia boven verwachting goed en snel op. Zij sloot de training goed af en ontving een diploma. Daar was Sophia erg trots op!

Sophia volgde een korte periode de ‘Zelfstandigheid Academie’. Zij liep tijdens dit programma tegen veel situaties aan die ze niet prettig vond. Sophia nam zelf contact op met de consulent en gaf aan dat zij zich niet op haar plek voelde. Ze vertelde dat zij graag zelf de volgende stappen in haar leven wilde gaan regelen. Ze vroeg of zij contact kon opnemen met de consulent als zij ergens tegenaan zou lopen.

Zowel de consulent als de coördinator van MEE Op Weg waren stomverbaasd dat dit onzekere en kwetsbare meisje na deelname aan de training blijkbaar zoveel meer zelfvertrouwen had gekregen. En dat zij zelf beslissingen kon en wilde nemen.

MEE Op Weg: Een weg naar persoonlijk succes!

Nb: het verhaal is waar gebeurd. In het kader van de privacy is de naam  gefingeerd. Het beeld hoort niet bij de reële situatie. 

 

 

opweg

Wat is MEE op Weg?

Veel mensen met een beperking reizen al vanaf jonge leeftijd met het ‘speciaal’ vervoer naar school, een vrijetijdsbesteding of naar andere voorzieningen. Het reizen met ‘het busje’ of met de taxi is vaak vanzelfsprekend geworden. De deelnemers die via MEE op Weg zelfstandig hebben leren reizen, zijn minder afhankelijk van de hulp van anderen en van de taxibus. Zij kunnen zelf reizen naar de plek waar ze naar toe willen en hun bereik is groter geworden.

 

Voor wie is MEE op Weg bedoeld?

Het project is voor iedereen vanaf 12 jaar met een beperking die zelfstandig wil leren reizen. Het kan iemand zijn met een lichamelijke of verstandelijke beperking, autisme, chronische ziekte of niet-aangeboren hersenletsel.

Bent u geïnspireerd door MEE op Weg en wilt u meer informatie? Neem dan contact op via 088 775 2000.

Lees meer...
Het verhaal van: Mats

Mats op Weg

mee op wegSinds een tijdje gaat de 17-jarige Mats van Dijk alleen naar school. Bus 22 brengt hem in minder dan tien minuten naar zijn school.

Voor Mats zijn deze ritjes in zijn eentje best bijzonder: hij heeft het syndroom van Down. De vaardigheden die hij nodig heeft om zelfstandig met het openbaar vervoer te reizen leerde hij van Irene van Harten, zijn MEE op Weg-trainer.

Mats is enthousiast over het reizen met de bus. Voordat hij zelf met de bus ging, werd hij ’s ochtends door een speciaal taxibusje al om kwart voor acht opgehaald, terwijl de school pas om negen uur begon. Bij ieder adres op de route moest er gewacht worden. ‘Dat duurde zo vreselijk lang!’, zucht Mats. Moeder Ardi vult aan: ‘Er is nog een reden waarom Mats het zo fijn vindt om met de bus te gaan en niet meer door het busje opgehaald te worden. Mats zei ook ‘Het busje is voor kleintjes’. Toch Mats?’ Mats beaamt dat: ‘Ik ben al zeventien! En volgend jaar word ik achttien.’

Met trainer Irene oefende hij verschillende dingen die hem helpen om veilig van huis naar school te komen, en weer terug. Mats somt op: ‘Hand opsteken bij de halte. Inchecken. Op stop drukken. En uitchecken.’ Zijn ov-chipkaart hangt in een plastic hoesje aan een touwtje om zijn nek. Zo kan hij die niet kwijtraken als hij de bus instapt met zijn schooltas en soms ook nog een hockeystick in zijn handen. Op een los papier in het plastic hoesje staan de instaphalte en uitstaphalte geschreven. En voor noodgevallen het telefoonnummer van moeder Ardi. Dat heeft hij nog niet hoeven gebruiken. Eén keer ging het bijna mis. Bus 22 rijdt namelijk twee routes: een met de school van Mats als eindbestemming, en een die naar de Waalsdorperweg gaat. Gelukkig zat er een medeleerling in de bus die hem kende en wist dat hij moest uitstappen. Bovendien leerde hij tijdens de training van Irene dat hij om hulp moet vragen als het nodig is. Wat hij moet doen als de bus te laat is, weet Mats heel goed: ‘Wachten natuurlijk!’

Voor moeder Ardi was het een vanzelfsprekende stap dat Mats zelfstandig ging reizen. ‘Ik vond het wel spannend. Maar niet superspannend. Ik wist dat hij het kon.’ Zelf had ze de route ook al met haar zoon geoefend: ‘Mats stapte dan in bij de bushalte, en ik fietste heel hard achter de bus aan. Bij de uitstaphalte wachtte ik hem dan weer op.’ Door de omleidingen en wegopbrekingen bij hen in de wijk was ze daar tijdelijk mee gestopt.

De training van MEE kwam op een goed moment. De school attendeerde haar erop. Ook Mats’ leraren vonden dat hij in aanmerking kwam voor zelfstandig reizen. De trainer van MEE had, als externe deskundige, een duidelijke toegevoegde waarde vindt Ardi: ‘Ik geloof dat vreemde ogen dwingen. Mats luistert bij het oefenen beter naar Irene dan naar mij.’ Als Mats lachend knikt, vervolgt ze: ‘Ook vind ik het fijn dat dit advies van een externe deskundige kwam. Haar beoordeling was een onafhankelijke bevestiging dat hij het kon.’ Ze weet hoe belangrijk het voor Mats is. ‘Hij wil zo graag die zelfstandigheid. Hij gaat alleen naar de bakker en naar de AH, om pannenkoeken te halen als hij daar trek in heeft’- Mats lacht glunderend – ‘en vorige week ging hij alleen naar de kapper. Ik vroeg nog of ik mee moest om te betalen, maar hij zei ‘geef me maar geld mee’ en wilde liever alleen. Ook is hij al alleen thuis gekomen van zijn hockeytraining. Het is niet alleen goed voor Mats, ook voor mijzelf is dat prettig, dat hij meer dingen alleen kan.’

Mats heeft nu al zin in de zomer. Dan kan hij misschien zelf met de tram naar het strand: ‘Als het mooi weer is, met zon en een blauwe lucht. Niet als het waait want dan komt er zand in mijn gezicht en daar houd ik niet van.’ Hij is enthousiast over MEE op Weg en zelfstandig reizen, en deelt dat graag met iedereen die het horen wil: ‘Het is heel leuk. Ga mee!’

Lees meer...
Het verhaal van: Tara

Tara vindt haar eigen weg in het leven

TaraTara (15 jaar) heeft cerebrale parese en fietst van haar woning naar de bushalte om daar de bus naar school te nemen. Op zich niets bijzonders, maar Tara moet op een drukke weg fietsen en ze kende eerst de verkeerstekens niet goed. Dankzij het project MEE op Weg leerde ze zich veilig te bewegen in het verkeer en vergrootte ze zo haar zelfstandigheid.

Tijdens MEE op Weg leren kinderen met een beperking hoe ze zelfstandig en veilig kunnen reizen zonder daarbij gebruik te hoeven maken van aangepast vervoer. Dit vergroot hun zelfstandigheid. Iedere deelnemer krijgt een maatje waarmee op regelmatige tijdstippen wordt geoefend in het verkeer. Hetzij het reizen met tram/bus/metro. hetzij het fietsen van een bepaalde route. Tara fietste gedurende drie maanden samen met haar maatje wekelijks in de omgeving van haar woonplaats op een leenfiets van MEE. Dankzij deze routine durft ze vandaag de dag de weg naar de bushalte helemaal alleen te fietsen. ‘De training zit goed in elkaar. Ik weet nu wat ik moet doen op drukke wegen en ben niet meer bang. Mijn moeder vindt het nog wel eng dat ik dit doe, maar ze gunt mij mijn vrijheid. Voor het reizen met het openbaar vervoer heb ik geen begeleiding gehad vanuit MEE op Weg. Als ik ergens naartoe moet, zoek ik zelf op hoe ik moet reizen en dan lukt het wel. Ik heb cerebrale parese sinds mijn geboorte. Ik kan alles wel zelf doen, alleen duren sommige dingen wat langer.’

Tara had ook nog een sportvraag waarvoor ze een beroep deed op de sportconsulent (ook wel beweegcoach genoemd) van MEE. ‘Ik wist niet goed wat voor sport ik wilde doen. Samen met de sportconsulent ben ik daarom gaan kijken wat mogelijk was. Eerst kwamen we uit op tennis. Daarvoor moest ik echter zeven kilometer fietsen en dat is te ver. Nu zit ik op judo bij een reguliere judoclub in de buurt.

‘Ik ben zelf gaan kijken bij de judovereniging. Daarna mailde ik de consulent mijn bevindingen. Het was voor mij en de andere leden van de vereniging in het begin wennen. Ik wist niet wat ik wel en niet moest zeggen, de anderen in het begin niet hoe te reageren. Samenwerking is heel belangrijk en dus moet je wel communiceren. Elke les leer ik weer wat bij wat communicatie betreft. Ik wil graag doorgaan met judo, maar weet nog niet of ik daar de energie en tijd voor ga hebben. Ik zit in het examenjaar van het VMBO.’

Tara heeft goede ervaringen met haar contact met MEE. Ze kwam bij MEE terecht na advies van haar fysiotherapeut. ‘Bij MEE op Weg had ik een goed contact met de begeleider en ook met de sportconsulent was het contact goed. Ik geef zelf steeds aan wat ik wil bereiken en dan gaat men op zoek naar wat nodig is om dat te bereiken. Ik heb momenteel geen hulpvragen meer.’

Nog even en Tara gaat zelf cliënten van MEE helpen. Haar stage voor school loopt ze bij MEE op het gebied van sport. Het is niet de eerste keer dat ze iets doet voor de organisatie. ‘Ik heb aan de wethouder van sport al eens iets verteld over mijn ervaringen met MEE. Tijdens mijn stage zal ik de consulent helpen bij het vinden van een sport voor andere kinderen met een beperking.’

Wat ze na haar laatste jaar VMBO wil gaan doen, weet Tara nog niet. ‘Ik heb geen idee wat ik wil worden. Mijn gedachten wisselen regelmatig. Ik wil wel verder studeren.’

Diverse MEE organisaties bieden de training MEE op Weg aan en hebben een sportconsulent en/of beweegcoach. Neem voor meer informatie contact op met een MEE bij u in de buurt.

De naam in dit verhaal is om privacy-redenen aangepast.

Lees meer...
Het verhaal van: Daan

Zelf op weg met MEE op Weg

MEE op weg

Al enige tijd ben ik verbonden als trainer aan MEE op Weg. Hier worden kinderen en jongeren getraind in het zelfstandig gebruik maken van het openbaar vervoer. Elke training is anders. Elke jongere vraagt andere ondersteuning, maar elke keer is het weer een ontzettend leuk en spannend avontuur.

Bijvoorbeeld de training van Daan. Daan is een jongen van 13 jaar. Hij heeft autisme, faalangst en ADHD. Daan moest van zijn woonplaats leren reizen naar zijn nieuwe school in een andere plaats. Dubbel spannend dus!

Tijdens de kennismaking bleek dat vooral de ouders van Daan best wat beren op de weg zagen. Daan is snel afgeleid door dingen die er om hem heen gebeuren. Is hij dan in staat om op te letten waar hij uit moet stappen?  En welke bus hij daarna moet nemen? Nou, het openbaar vervoer biedt zeker in de spits genoeg prikkels! Verder slaat Daan dicht als hij de situatie niet meer overziet. Hij moet handreikingen krijgen om in zo’n situatie toch een oplossing te zoeken door bijvoorbeeld om hulp te vragen aan de buschauffeur of naar zijn ouders te bellen.

Daan zelf had heel veel zin in de training. Maar we kwamen er tijdens het gesprek al snel achter dat alles nieuw voor hem is. Verder dan het feit dat je een OV-chipkaart nodig hebt reikte zijn kennis niet. In het kennismakingsgesprek bespreken we altijd hoe we het beste kunnen reizen. Bij Daan kwamen we er op uit dat hij met de fiets naar de bushalte gaat en dan verder met de bus naar school. Om ons in de trainingen te kunnen focussen op het OV zouden de ouders het fietsen van en naar de bushalte met hem oefenen. Ook zou Daan samen met zijn ouders een schema maken van de reis. Zo heeft hij iets om op terug te vallen als hij onzeker wordt. Dit schema liet hij me bij de eerste training vol trots zien.

Tijdens de eerste training bleek dat het oefenen van het fietsen goed was gelukt. Daan fietste moeiteloos naar de bushalte. Daan blijkt een gezellige prater (oeps leidt dat hem niet teveel af? Schiet er door mijn hoofd). Ook bemoeit hij zich graag met alles wat er om hem heen gebeurd.

We beginnen stap voor stap. Hoe werkt dat bij een bushalte? Hoe lees je de borden? Hoe zorg je dat de bus voor je stopt? Hoe check je in en uit met je OV-chipkaart? Door steeds in kleine stapjes te werken kreeg Daan veel succeservaringen. Hij groeide en kreeg zelfvertrouwen voor de volgende stappen. Steeds herhaalden we de bereikte stappen om te controleren of hij ze daadwerkelijk beheerst en om ze beter in te laten slijten.

Daan herhaalde alles vol vuur. Zo enthousiast dat ik bang was dat hij helemaal niets mee kreeg van de reis op dat moment. Maar daarin onderschatte ik Daan! Toen we bij het overstappunt kwamen had hij de volgende bus die verdekt achter een andere stond opgesteld al in de gaten voor ik hem zelf had gezien. Ook mijn vertrouwen groeide! Na de eerste training had Daan al een aardig zicht op de route en het overstappen.

Dan gaan we door naar het volgende. Wat doe je als er onderweg iets gebeurd dat je niet prettig vindt? Wat doe je als je de bus mist? Daan voelde zich bijvoorbeeld erg bekeken tijdens het reizen. Hier werd hij onzeker van. Zijn oplossing; uit het raam kijken en niet op de medereizigers letten.

Als trainer neem je letterlijk steeds meer afstand. Zo gebeurde het een keer dat Daan naast een man zat die hem een aai over zijn hoofd gaf. Daan stond op en ging op een andere plaats zitten. Later vertelde hij dat hij dit bewust als oplossing had bedacht omdat hij het een onprettige situatie vond en zich ongemakkelijk voelde als hij daar bleef zitten. Bravo Daan, prima oplossing! Op de terugweg wilde Daan in de bus nog wel eens in slaap vallen. Toen ik aangaf dat ik hem niet meer wakker ging maken omdat hij nu zelfstandig moest gaan reizen bleef hij wakker om zijn halte niet te missen.

Tijdens de laatste training heeft hij alles zelf gedaan en was ik puur op de achtergrond aanwezig ter controle. Daan heeft zelfvertrouwen gekregen. Hij durft en kan het zelfstandig reizen aan. Ik heb er vertrouwen in dat het hem gaat lukken ook als het een keertje anders loopt. En gelukkig, hebben ook zijn ouders er een goed gevoel bij.

Daan reist nu zelfstandig van en naar school. Maar dat is niet het enige dat hij hiermee heeft bereikt. Als hij nu met iemand af wil spreken na school kan dat en neemt hij de bus een uur later. Het geeft hem een extra stuk vrijheid. En wat ook belangrijk is, Daan heeft tijdens de trainingen ook andere hobbels overwonnen en ook dit kan hem helpen op andere momenten.

Daan succes! Het was gezellig om samen met jou dit avontuur aan te gaan.

 

Diverse MEE organisaties bieden de training MEE op weg aan. Neem voor meer informatie contact op met een MEE bij u in de buurt.

Lees meer...
Het verhaal van: Souresh

Dat is pas scoren!

scorenSouresh (19 jaar) woont nog niet zo lang in Rotterdam. In zijn vorige woonplaats, buiten Zuid-Holland, voetbalde hij met veel plezier. Souresh heeft een verstandelijke beperking en heeft praktijkonderwijs gevolgd. Sinds een aantal maanden werkt hij bij de supermarkt in de buurt van zijn nieuwe woning en hij heeft het daar erg naar zijn zin.

Souresh kende nog niet veel mensen in de buurt. En hij miste het voetballen. Een leuke voetbalvereniging vinden was dus een goede oplossing. Nadat we elkaar gesproken hadden, was mijn conclusie dat Souresh het best op zijn plek zou zijn op een vereniging zo’n twintig minuten fietsen van zijn woning vandaan. Dit leek mij een goede omgeving om zijn sociale netwerk te vergroten. Maar toen kwam het volgende probleem.. Hij kende de weg niet en hij had geen fiets.

Ik dacht meteen aan MEE op Weg, een project van MEE waarbij deelnemers leren om (vaak met een maatje vanuit MEE) zelfstandig te reizen. Er werd, in overleg met de moeder van Souresh, besloten dat zij zelf met Souresh zou gaan oefenen. Maar hij had nog steeds geen fiets en er was ook geen geld om er één te kopen. De projectmedewerkers van MEE op Weg hebben toen een fiets kunnen regelen.

Souresh is eerst samen met zijn moeder een keertje naar de club gefietst. Daarna is zij nog een keer mee geweest naar een proeftraining. Toen de eerste thuiswedstrijd was ging hij alleen op de fiets om te gaan kijken. Een week later mocht hij voor het eerst een wedstrijd meespelen. Hij kwam natuurlijk zelf op de fiets en scoorde ook nog, vijf keer zelfs!

Souresh is goed op zijn plek bij deze sportvereniging en het is helemaal mooi dat hij hier nu zelf naar toe kan dankzij de hulp van MEE op Weg. Zijn teamgenoten vroegen hem direct mee naar een thuiswedstrijd van Feyenoord en na de training en wedstrijden wordt er met elkaar nog wat gedronken. Souresh is zelfstandiger geworden én hij heeft er een stel vrienden bij. Dat is pas scoren!

Een consulent van MEE

 

Lees meer...