Het verhaal van: Nadia

Zorgenkinderen en zilveren druppels

nadiaDe tranen lopen als zilveren druppels langs haar wangen. Ik ontmoet Nadia in haar kleine, maar zonnige, portiekwoning. Het is schoon en opgeruimd. ‘Let niet op de troep’, zegt ze. ‘Welke troep’, zeg ik. Ik mag op de bank zitten. Nadia’s jongste kind ligt in de box te slapen. Ze begint te vertellen zonder dat ik vragen stel. Als een waterval stort ze haar zorgen en frustraties voor me neer. ‘Ik ben verslaafd geweest. Ik heb domme dingen gedaan toen.’ Ze vertelt over vroeger. Over nu. Over de toekomst die ze zorgelijk vindt. Ze heeft vier kinderen. Ze staat er alleen voor. De oudste heeft een andere vader dan de jongste drie. Heb ik niets aan zegt ze. ‘Wat bedoel je, heb ik niets aan’, vraag ik. Ze helpen niet en willen geen contact met de kinderen. Schulden heeft ze ook. De grootste bij de belastingdienst.’ Ze willen dat ik € 1500,- per maand betaal. Als aflossing. Dat kan toch niet? Dan kan ik geen eten meer kopen.’ Ze wil een goede moeder zijn. Er zijn voor haar kinderen.

Nadia is op zegt ze. Gelukkig kan ze af en toe steunen op haar tante. Die woont in de buurt. Voor als ze naar de huisarts of het ziekenhuis moet. Zelf moet ze geopereerd worden. Aan haar voeten. Dat stelt ze uit anders lukt het niet meer. Haar zieke moeder woont ook in de buurt. Daar zorgt ze voor. Ze vertelt over haar kinderen. De jongste heeft chronische oorontstekingen. De oudste sleept met zijn been. Hij woont bij tante. Hij wil rust. ‘Snap ik wel’, zegt ze. Nadia maakt zich de meeste zorgen over haar derde kind: Slechthorend en een leerachterstand.

Aan bijna alle wanden in de woonkamer hangen de foto’s van haar kinderen, van haar overleden vader en van haar overleden oma. Ze heeft geen afscheid kunnen nemen. Het doet haar nog steeds verdriet. Ook 15 jaar later. Ze heeft ook last van de buren. Deze hadden een melding gedaan bij Veilig Thuis toen ze kwam klagen. Sindsdien is ze voorzichtig met hulpverlening. Bang dat mensen vinden dat ze het niet goed doet. Dat haar kinderen worden weggenomen. De tranen stromen. ‘Ok’, zeg ik. ‘Je bent afgekickt van je verslaving, zorgt er voor dat je kinderen schoon, met een volle buik en op tijd op school aankomen. Je zorgt voor je zieke moeder. Je schakelt de hulp in van je tante. Je maakt afspraken met schuldeisers. Je maakt afspraken met school, huisarts, ziekenhuizen, logopedie, sportclubjes. Je zorgt dat je huis schoon en opgeruimd is én je zorgt voor een voedzame maaltijd elke avond. Hoe krijg je dat voor elkaar?’ Het is stil. Ik hoor de wandklok tikken in de keuken. ‘Weet ik niet’, zegt ze. ‘Gewoon. Ik wil een goede moeder zijn. Mijn kinderen moeten het goed hebben. Beter dan ik het had vroeger.’ ‘Deze kinderen kunnen zich geen betere moeder wensen’, zeg ik. Nadia kijkt me aan. Haar ogen nat van de tranen. De zon breekt door op haar gezicht. Ze lacht. ‘Dank je’, zegt ze.

Peter, cliëntondersteuner MEE

Lees meer...
Het verhaal van: Renate

Een kwestie van bijhouden

renateRenate woont samen met haar man en drie kinderen. Haar middelste, Hugo, is twaalf en heeft een hersenbeschadiging opgelopen tijdens de geboorte. Daarnaast is hij chronisch ziek. Hij heeft twee zeldzame aandoeningen die er onder andere voor zorgen dat hij epileptisch is, slechte botten en tanden heeft en erg snel moe is. Hugo kan zijn linker hand moeilijk gebruiken en draagt aan zijn linker been een spalk. Door zijn tempo en vermoeidheid zit Hugo meestal in een rolstoel. Hugo heeft veel hulp en zorg nodig en die krijgt hij al jaren van zijn moeder dankzij een pgb verzorging en een pgb begleiding.

Renate komt bij mij voor een herindicatie van de pgb’s. Ik zie geen reden tot wijziging van de situatie, maar wel zie ik dat Renate behoorlijk overbelast, gespannen en oververmoeid is. Ik ga met haar in gesprek over haar situatie en vraag naar haar netwerk. Misschien kan zij met wat hulp van haar omgeving wat ontlast worden.

Renate vertelde dat ze wel eens een vriendin had gevraagd Hugo van school te halen. De vriendin vond dat prima. Zij zou Hugo met de auto ophalen, maar had op het laatste moment bedacht om toch met de fiets te gaan. Hier heeft Hugo een week lang pijn door gehad. Zijn lichaam kan een ritje achterop de fiets niet aan. Haar jongere zoon kan zij zonder problemen overlaten aan opa en oma. Maar Hugo’s situatie is zo complex dat ook bij opa en oma problemen onstaan. Hugo is na een bezoekje zo van slag, dat het Renate achteraf meer energie kost dan dat het heeft opgeleverd.

Ik begrijp al snel dat het in de situatie van Hugo niet gemakkelijk is om zulke intensieve zorg te verwachten van de omgeving. Tussen de regels door begrijp ik ook dat Renate en haar man al een tijdje nauwelijks toekomen aan hun administratie. In eerste instantie wil Renate hier niet veel over praten. Het stelt volgens haar niks voor. Maar als we langer praten gaat ze toch open staan voor hulp van een vrijwilliger om haar administratie op orde te krijgen. Ze begrijpt dan dat ik geen ondersteuning voorstel omdat ik twijfel aan haar kunnen, maar simpelweg omdat ik zie dat ze er nu gewoon niet aan toe komt.

Mijn voorstel is dat ze samen met de vrijwilliger en haar man alles op orde gaat brengen. Zodat het daarna alleen een kwestie is van bijhouden. Het is zonde dat het gezin nu geconfronteerd wordt met hoge boetes, alleen maar omdat de post niet op tijd geopend is. Er zijn problemen ontstaan door tijdgebrek en de stapel ongeopende post is inmiddels zo hoog dat het lastig is om een begin te maken. Ze stemt in en er valt direct een last van haar schouders. Het gezin krijgt nu tijdelijk ondersteuning van een vrijwilliger die ze weer op weg helpt. Zodat Renate’s tijd en energie overblijft voor haar eerste prioriteit: haar gezin en de zorg voor Hugo.  

Lilian is cliëntondersteuner van MEE en maakt deel uit van een wijkteam 

 

 

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

 

Lees meer...
Het verhaal van: Fleur

Woningnood opgelost: urgentie voor studente

Student in wheelchairSinds ruim een jaar ben ik als MEE consulente in contact met Fleur. Fleur is een studente met een chronische ziekte die hulp nodig heeft bij de algemene dagelijkse levensverrichtingen. Desondanks volgt ze een studie.

Fleur wilde graag afspreken om te kijken welke ondersteuning er mogelijk is voor haar. Dit hebben we toen gedaan en ik heb haar wat tips kunnen geven voor ondersteuning onder andere bij vervoer, hulpmiddelen, Wajong en verzorging. Ze had gelukkig veel steun van haar vriend, tevens mantelzorger die in het zelfde studentencomplex woont. Dat was genoeg voor toen.

Ruim een jaar later krijg ik een mailtje, of ik nog wist wie ze was: Ja natuurlijk!

Fleur maakt zich erg zorgen om haar woonsituatie. Haar vriend studeert af en moet uit het complex. Zij is nog wel 2 jaar bezig met haar studie, maar kan die niet volgen zonder hulp van haar mantelzorger. Ze staan wel ingeschreven bij woningnet maar zijn nog lang niet aan de beurt voor een woning. Ze heeft de situatie aangegeven bij DUWO (Wooncorperatie voor studenten) en de verhuurder maar komt niet verder. Ze vraagt of ik nog wat weet. Ik bespreek de mogelijkheden voor urgentie met haar, het is het waard om te proberen concludeert ze.

Als student vraagt Fleur in eerste instantie urgentie aan bij DUWO. Zij maakt een opzetje voor een brief en samen herschrijven we de brief. Hierin wordt goed duidelijk wat voor woning zij nodig heeft (aangepast en met ruimte voor hulpmiddelen zoals rolstoel, douchestoel en trippelstoel) en wie zij in huis ook nodig heeft om te ondersteunen bij de ADL (haar vriend/mantelzorger). Zij stuurt de brief met alle benodigde papieren in bij DUWO en krijgt snel antwoord.

Fleur krijgt urgentie, alleen is dat voor een eenpersoonswoning. Dit betekent dat haar vriend/ mantelverzorger niet mee kan verhuizen. Ze is blij met een dooie mus. Zonder ondersteuning van haar vriend helpt een nieuwe woning haar van de regen in de drup. We bespreken de voor- en nadelen van deze uitkomst met elkaar.

Fleur belt daarop de urgentiecommissie van DUWO met haar besluit om geen gebruik te maken van de urgentie. Ze kan niets met deze uitkomst, zo wordt haar situatie er niet beter op. De voorzitter van de commissie hoort haar verhaal aan en geeft aan of zij en haar MEE-consulent nog een mail kunnen sturen waarom dit besluit geen oplossing voor haar is.

Dit doen we beide en nog dezelfde dag wordt ze gebeld, ze begrijpen nu waarom haar vriend ook mee moet verhuizen en passen hun besluit aan, ze krijgt urgentie voor een tweepersoonswoning!

Haar vriend kan mee verhuizen en ook zal er dan eindelijk genoeg plek zijn voor haar hulpmiddelen, zodat ze goed uit de voeten kan in haar woning. Dolgelukkig belt Fleur me op.

Een consulent van MEE

 

De naam in dit verhaal is om privacy-redenen aangepast. De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene(n)

 

Lees meer...