Het verhaal van: Fatima

Engelen zonder vleugels, ze bestaan echt!

Mother and son (13-15) at swimming pool, mother using laptop.

De Vrijwillige Thuishulp (VT) heeft de afgelopen jaren vrijwilligers ingezet voor een jong Marokkaans gezin, waarvan de man 7 jaar geleden een zwaar herseninfarct heeft gehad. Als gevolg hiervan heeft hij zeer ernstige hersenbeschadiging (afasie, verlamming, gedragsverandering). Het leven van alle gezinsleden (man, vrouw en zoon van 13 jaar) is ingrijpend veranderd.

Het laatste jaar was erg moeilijk voor Fatima en haar zoon. De zorg voor de echtgenoot en spanningen rondom zijn gedrag begonnen steeds moeilijker te worden.

Bij de VT is al jaren een vrijwilligster actief die in het verleden voor een cliënt een geldbedrag bij elkaar heeft verzameld, zodat dit gezin kon genieten van een weekje verzorgde gezinsvakantie georganiseerd door het Rode Kruis. We bedachten dat het erg fijn zou zijn als dit gezin ook iets dergelijks zou kunnen ervaren..De vrijwilligster vond dit ook een goed idee en begon enthousiast geld in te zamelen. Binnen de kortste keren was er een groot bedrag beschikbaar. Het gezin werd ingelicht en hoewel zij heel erg blij waren met het idee, gaf de zoon aan dat hij het niet zag zitten om met allerlei gezinnen die ook een gehandicapte vader of moeder hebben, op vakantie te gaan. Hij wilde wel graag met vakantie, maar dan naar een warm land samen met zijn moeder. Zijn moeder gaf aan hem hierin te willen respecteren en zij besloten niet in te gaan op het aanbod van de groepsvakantie.

We besloten toen dat de moeder en haar zoon zelf hun vakantiebestemming mochten kiezen. Geregeld werd dat de echtgenoot een weekje in een woonvoorziening kon logeren. Ze kozen voor een weekje in een resort in Turkije. Hoe deze week is geweest, is te lezen in onderstaande brief, die Fatima naar de vrijwilligster heeft gestuurd.

 

Beste M.,

Het is alweer enige tijd geleden dat u bij ons op huisbezoek kwam. U was er om ons een onvergetelijk aanbod te doen die voor ons niet te geloven was.

Een vakantie waarbij we even konden genieten van mooie momenten. Ondanks dat het niet ging zoals u verwachtte heeft u toch een uitzondering gemaakt. Ook dat nog. Dit zal ik nooit kunnen vergeten wat u voor ons hebt gedaan.

Op vakantie gaan was heerlijk. Het was ontspannend, leuk en we hadden meer tijd dan anders om eens heerlijk van elkaar te genieten. Het begon al met de voorpret tijdens het plannen van de vakantie. We hebben genoten van al het inclusieve, zon, strand, activiteiten, eten en vrije tijd.

Mijn zoontje heeft het vaak over de geweldige reis die u voor ons mogelijk heeft gemaakt. Mijn zoontje straalde van geluk en heeft het nog dagelijks over de tijd die we samen hebben door gebracht waarbij we even geen zorgen hadden. Zelfs mijn man was super blij hoe we de vakantie door hebben gebracht.

Zonder u was dit niet haalbaar geweest. De dag dat je bij ons langs kwam was al voor mij een mooi gebaar, een persoon die in je leven komt en een onvergetelijke vakantie wil bezorgen voor de ander. Wanneer je leven veranderd is en je hebt alle hoop opgegeven, zijn er mensen die je opfleuren. Je leven krijgt weer kleur en je wordt opgeheven. Die personen worden je dierbaar. Of je deze persoon nou kent of ver af zou zijn, het maakt allemaal niet uit, het is hoe hun harten zijn. Voor degene die het nog niet weten, zo`n persoon heeft een speciale naam, het zijn engelen zonder vleugels en zullen je nooit zomaar laten staan!!

Hierbij willen ik en mijn zoontje u vanuit het diepste van ons hart bedanken!!!

Bedankt voor alle hulp die u heeft geschonken. Een onvergetelijke vakantie die het hart deed vonken. Voor je begrip en steun in deze vakantietijd. Die ons van veel taken even  heeft bevrijd. Dit cadeau zullen wij nooit vergeten, dit wilde ik jou op deze manier even laten weten!!!

 

Vrijwillige thuishulp is altijd op zoek naar nieuwe vrijwilligers. Bekijk de mogelijkheden op de website: www.vrijwilligethuishulp.nl

 

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

Lees meer...
Het verhaal van: Akmal

Hulp vragen is geen schande

meervoudige handicapEen schoolmaatschappelijk werker brengt een Afghaans gezin in beeld bij het wijkteam. Het gaat om een gezin met vier kinderen, waarvan de middelste twee op school zitten en de oudste van negen jaar, Akmal, een ernstige meervoudige beperking heeft. Hij kan niet praten, niet lopen, heeft speciale voeding nodig, kan zichzelf niet verzorgen en heeft continue begeleiding, toezicht en zorg nodig. Eelco, een cliëntondersteuner van MEE, pakt de casus vanuit het wijkteam op.

Eelco: ‘De situatie van dit gezin is zeer complex. Ruim drie jaar geleden gaat eigenlijk alles gezien omstandigheden goed. Voor de verzorging van Akmal krijgen de ouders een persoonsgebonden budget. Akmal ontvangt doordeweeks zorg op het kinderdagcentrum. Vader Amir is een ondernemende man en heeft een baan, moeder Hidi is thuis en zorgt voor Akmal en de andere kinderen. Vanwege een overlijden in de familie gaat het gezin voor een korte periode naar Afghanistan. Akmal is de stiefzoon van Amir, zijn biologische vader is overleden en Hidi is hertrouwd. Bij aankomst in Afghanistan eigent de familie van Hidi’s overleden man zich Akmal toe. Hij wordt door de familie vastgehouden.

Volgens de Afghaanse cultuur had Hidi niet mogen hertrouwen buiten de familie en daarom is Akmal nu afgenomen van zijn moeder. Je zou kunnen zeggen dat hij wordt gegijzeld. Twee maanden lang houden ze Akmal vast, zonder de juiste voeding, medicatie en verzorging. Het gaat slecht met hem, dat is de voornaamste reden dat Hidi haar zoon terug krijgt. Voorwaarde is wel dat zij het land niet mogen verlaten. Naast het betalen van losgeld, moeten een aantal familieleden garant staan zodat Akmal in Afghanistan blijft. De familie dreigt met het vermoorden van familieleden van Hidi als zij toch het land met Akmal verlaten. Twee jaar lang verblijft het gezin noodgedwongen in Afghanistan. Hun huis, de school van de kinderen, de georganiseerde zorg voor Akmal, het PGB, alles blijft onbeheerd achter. Na twee jaar besluit de familie dat Akmal het land mag verlaten na betaling van een flink bedrag. Amir weet het bij elkaar te sprokkelen en het gezin kan eindelijk terug naar Nederland. Amir is inmiddels zijn baan kwijt, het PGB is gestopt, het huis is verwaarloosd en er zijn schulden vanwege de hypotheek die betaald moest worden en het PGB dat nog een aantal maanden is uitbetaald toen het gezin in Afghanistan verbleef.

Als cliëntondersteuner en casusregisseur ga ik aan de slag. Een collega uit het wijkteam bekijkt de financiële situatie en ik zet de zorg voor Akmal weer op poten. Er is al een nieuwe indicatie voor het kinderdagcentrum voor Akmal, ik regel logeeropvang gezien de intensieve zorg die hij nodig heeft en de zware tijd die het gezin heeft. Ook vraag ik woonurgentie aan, want het huis van het gezin bevindt zich op de derde etage en er is geen lift. Hidi kan met Akmal het huis niet verlaten, hij is inmiddels ruim veertig kilo en zij kan hem niet dragen. Alleen als Amir thuis is kan Akmal in of uit huis. Omdat dit ook voor vader te zwaar tillen wordt, wordt de Wmo ingeschakeld. Er wordt voor tijdelijke duur een trappenklimmer ingezet. Met dit hulpmiddel kan Akmal veilig en zonder veel moeite de trap op en af. De woonurgentie wordt verkregen en binnen afzienbare tijd is er een passende woning beschikbaar. Samen met Amir regel ik dat een deel van de PGB-schuld wordt kwijtgescholden doordat we kunnen aantonen dat Akmal gegijzeld was en het gezin dus geen keuze had, en daarnaast tonen we aan dat Amir en Hidi de meeste tijd in Afghanistan wel gewoon voor hun zoon hebben gezorgd. Voor de rest van de schuld kunnen we goede betalingsregelingen treffen met het Zorgkantoor.

Dan doet het volgende probleem zich aan. Doordat Amir tijdelijk een uitkering krijgt, ontvangt het gezin een brief van het IND. De verblijfsvergunning van Hidi en Akmal wordt mogelijk niet verlengd omdat ze zelf geen inkomen verwerven. Door alle zorgen komt Amir nu niet toe aan het vinden van een baan. Het PGB voor Akmal moet snel gerealiseerd worden. Omdat de ouders de zorg uitvoeren geldt dit als inkomen. Het PGB wordt geregeld en Amir stopt zijn uitkering.

Vooral Hidi is erg getraumatiseerd door de tijd in Afghanistan. Haar weet ik ervan te overtuigen dat hulp vragen bij de verwerking geen schande is. Zij gaat naar de huisarts en krijgt een doorverwijzing voor een psycholoog om over de gebeurtenis te praten. De rust binnen het gezin kan eindelijk terugkeren.’

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

Lees meer...
Het verhaal van:

Alleen en toch gelukkig

www.garrisonphoto.orgHet flatje van Sylvia is klein, duidelijk bedoeld voor één persoon. Ik weet dat ze twee kinderen heeft die beiden nog schoolgaand zijn. Ze verteld dat ze ontzettend blij is met deze plek en zich eindelijk weer een beetje ontspannen voelt. Ze laat me de foto’s zien van haar jongens die op een prominente plaats in de kamer staan. Ze hebben mooie, vrolijke gezichten en Sylvia is duidelijk trots op ze. ‘Als de jongens hier bij me zijn in het weekend geniet ik het allermeest” zegt ze. Toch wonen ze niet bij haar en ook dat is voor iedereen het beste, daar is ze van overtuigd. Voordat ze dit kon zeggen heeft ze een lange weg afgelegd.

Haar jongste zoontje is geboren met een slecht werkende schildklier waardoor hij een ontwikkelingsachterstand heeft. “hij ziet er uit als een heel normaal jochie van 6 maar op het moment dat je met hem wilt praten merk je dat er iets mis is want dat kan hij niet.”

Nu zit hij op speciaal onderwijs en krijgt hij de aandacht en begeleiding die hij verdient. Maar dat is wel anders geweest. Toen Sam 3 jaar was en Sylvia nog samen was met haar man, zaten ze met de handen in het haar. Want weten dat je kind een ontwikkelingsachterstand heeft en weten hoe je daar dan mee om moet gaan zijn twee heel verschillende dingen. Sam praatte niet en begreep weinig. Hij zag geen enkel gevaar maar werd wel steeds groter en sneller. “We moesten hem 20 uur per etmaal in de gaten houden”. Ook was hij regelmatig volkomen van slag zonder dat Sylvia begreep waarom. De huisarts wees hen op MEE. De consulent die zij kreeg was gespecialiseerd in opvoedondersteuning bij kinderen met een beperking en leerde Sylvia en haar man te werken met pictogrammen (plaatjes) om met Sam te kunnen communiceren. Ook zorgde ze voor wekelijkse begeleiding in het gezin die Sylvia kon helpen met een vaste dagstructuur voor Sam. Samen zochten en vonden ze passend onderwijs voor Sam. Om het gezin wat te ontlasten ging Sam af en toe naar een logeeropvang zodat ze weer een beetje aan elkaar en zichzelf toekwamen. Eind goed al goed?

“Toen mijn man in het buitenland was heb ik er ineens alles uitgegooid tegen ‘mijn’ consulent, ze schrok er echt van!”. Ze was diep ongelukkig in haar huwelijk; haar man misbruikte en vernederde haar, maar naar de buitenwereld toe was hij de ideale man en echtgenoot en niemand wist er van. Zelfs haar naaste familie niet. “Op dat moment zat ik er helemaal doorheen en had het gevoel geen kant op te kunnen.” Ze vond kracht door het gesprek en besloot samen met haar kinderen weg te gaan en bij haar zus in te trekken.

Omdat dit geen houdbare situatie was heeft de consulent van MEE: 1 gezin 1 plan op gestart. Iedereen die betrokken was rond dit gezin werd bijeengeroepen om mee te denken over een oplossing voor dit gezin. Met name haar ouders, broers en zus hebben (nog steeds) een belangrijke stem. Haar man belooft beterschap en ze proberen het nog een tijdje. “ Niet zo zeer voor mezelf maar voor mijn kinderen wilde ik alles op alles zetten om weer een gezin te vormen”. Helaas lukte het Sylvia niet meer om zich weer goed en veilig te voelen bij haar man; er was te veel gebeurd.

“Bij de volgende 1 gezin 1 plan bijeenkomst kondigde ik dus aan dat ik liever met mijn kinderen alleen wilde wonen”. Tot haar verbazing bleek niemand het vanzelfsprekend te vinden dat de kinderen met haar zouden meegaan. “ Het klopt dat de opvoeding mij eigenlijk altijd al zwaar viel; ik kan heel somber zijn, ik heb veel ellende meegemaakt in mijn jeugd. Ook heb ik beschadigde wervels waardoor ik veel pijn in mijn rug kan hebben. Dan ben je niet de leukste moeder.” Hoewel haar man vaak geen leuke echtgenoot was is hij wel altijd een goede, betrokken en leuke vader geweest. “Zijn kinderen zijn alles voor hem.”

Dan nu toch eind goed als goed? “Ja” lacht ze. “Doordeweeks zijn ze bij hun vader en zorgen ook mijn moeder en zus voor mijn jongens. En in het weekend zijn ze bij mij en ben ik er 100% voor ze en kan ik echt van ze genieten!”


Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Een sprookje zonder kwaad

Sinterklaas“Almaz, mag ik iets in je oor fluisteren?” Giechelend zegt ze: “Ja natuurlijk”, en brengt haar hoofd naar mijn mond. “Weet je wat we morgen gaan doen? Morgen gaan we naar het logeerkasteel van Sinterklaas!”. Een verrukte kreet, twee glimmende ogen. “Echt
waar?!” Ja, echt waar. Het wordt vast één groot feest. De slaapkamer van de Sint, de keuken met speculaas en pepernoten, de pakjeskamer en zoveel meer. Sinterklaas door de ogen van een peuter: een sprookje zonder kwaad. 
 
Toch fronst haar voorhoofd. “En waar gaat Jens morgen naar toe mama?” Dat is voor ons evident – we planden dit uitje uitdrukkelijk in een weekend zónder hem: “Jens gaat logeren”.
 
“Alweer? Dat wil ik niet. Jens heeft genoeg gelogeerd. Jens mag mee naar Sinterklaas”. Bokkig buigt ze  haar hoofd.

Slik. Wat een ongekende zusterliefde. Hoe leg ik haar dit uit? Het is geen kwestie van niet mogen of niet willen. Hoeveel liever beleefden we alle hoogtepunten mét Jens. Het is een kwestie van niet kunnen of in ieder geval heel erg niet praktisch: “Dat lukt niet Almaz. Het logeerkasteel van Sinterklaas heeft veel smalle gangen. Daar past de wandelwagen van Jens niet door. En steile trappen. Die zijn te gevaarlijk voor hem”. 

Even is het stil.“Maar … Jens kan wél lopen mama, met papa! Door de gangen. En op de trap. Dan moet je je goed vasthouden. Jens kan wel naar het kasteel van Sinterklaas. We gaan met papa, mama, Jens en Almaz”. 

Ik druk haar stevig tegen me aan. Wat is kind-zijn toch prachtig. En wat een prachtkind is ze toch – wat een prachtzus. Almaz ziet als geen ander Jens’ mogelijkheden. Zijn beperkingen zijn een gegeven, niets meer en niets minder. Hij is haar grote broer, die soms aan haar staartjes trekt of met een duivelse grijns aan haar spullen zit. Die in al zijn goedheid kan dienen als aankleedpop en die ze letterlijk (voorzichtig!) opzij duwt als ze dat nodig vindt. De stoorzender die met zijn vrolijke klanken de Sinterklaasintocht totaal onverstaanbaar maakt en voor wie ze uit haar spel gerukt wordt omdat ze hem weer mee moet gaan wegbrengen of ophalen. Haar groupie die altijd in is voor een bewonderende blik om haar nieuwste kunstje of voor de duizendste herhaling daarvan. Jens is Jens, haar grote broer en hij hoort erbij. Gewoon. Overigens wil ze ook nog een grote zus. En een kleine. Om mee te spelen.

Samen zetten we de schoenen bij de voordeur. Almaz zingt een klassieker én danst de Pietenstijl voor twee. Morgen zal ze net zo opgewonden zijn over Jens’ schoencadeautje als dat van haarzelf en als we niet uitkijken het tevoren voor hem openen. Daarna zal ze toekijken bij het wassen en verschonen, bedelend vragen of ze mag helpen bij de sondevoeding (nee!) en ervoor zorgen dat hij háár favoriete dvd kiest. Ze zal hem een knuffel geven, uitzwaaien en opgewonden met ons naar Sinterklaas gaan. Op en top -voor twee- genieten. Zondagavond zal ze hem lief begroeten, hem de oren van het hoofd kletsen over haar Sinterklaasavontuur en belangstellend mee op de iPad bekijken hoe zíjn weekend was. In zijn logeerkasteel.

Odet is moeder van twee bijzondere kinderen. Jens (9) is meervoudig complex gehandicapt door een aanlegstoornis in de hersenen. Almaz (3) komt uit Ethiopië. Odet houdt een eigen blog bij over hun leven: http://allesblijftanders.weebly.com/blog.html

Lees meer...