Het verhaal van:

Hij leeft in zijn eigen wereld

huis troepIk leer Joop kennen via de zorgnetwerker van het algemeen maatschappelijk werk. Ze vraagt zich af of Joop niet tot de doelgroep van MEE behoort. Joop heeft de afgelopen 3 jaar al verschillende hulpverleners over de vloer gehad, en hij heeft ze allemaal weer de deur gewezen. “De GGD kwam alleen maar katten en duiven ruimen, de gemeente zeurt en de huisbaas doet niks.”
Ook de buurt is tegen hem, ‘zelfs die lui op de hoek, die zijn gek’, aldus Joop.

Behalve de zorgnetwerker komt er niemand in. Na lang onderhandelen, krijgt zij het toch voor elkaar dat ik een keer mee mag. Wanneer ik bij Joop aanbel zie ik dat zijn kozijnen aan vervanging toe zijn. Ik mag binnenkomen. Het huis is compleet vervallen. Er liggen verschoten Perzische tapijtjes, er hangt gelige vitrage met gaten en het behang, ooit met oranje bloemen, is nu vergeeld.

In zijn huis lijkt het of de tijd heeft stil gestaan. De vloer is deels bedekt met ouderwets zeil. Omhoog krullende stukken zijn door Joop weggesneden. Overal hangen vergeelde en vervaagde foto’s, een kalender uit 2008 en porseleinen poezenbeeldjes en kleurige vaasjes sieren de donkerbruine stoffige schouw. De tijd heeft in het leven van Joop in wezen ook stil gestaan. Joop drentelt zenuwachtig heen en weer. Ik probeer tijdens het gesprek bijna onzichtbaar te zijn in de hoop dat Joop rustig zijn verhaal kan doen naar de zorgnetwerker. Joop is voor mij nauwelijks te verstaan. Zijn spreektempo ligt enorm hoog en hij gaat van de hak op de tak. Ik span me in om zo veel mogelijk informatie op te pakken. Gedurende het gesprek stel ik af en toe een vraag. Uiteindelijk stemt Joop er in toe dat ik voortaan bij hem langskom. Ik vermoed dat hij tot onze doelgroep behoort.

Joop heeft 3 jaar geleden zijn moeder verloren, na een ziekbed. De dieren die Joop verzorgt, betekenen alles voor hem. Hij leeft in zijn eigen wereld, maar de buurt is niet blij met die wereld. Op zijn plaatsje voert Joop zijn eigen duiven maar ook wilde duiven. Het worden er steeds meer. Ze vliegen overal, zitten overal en bovendien, poepen overal. De buurt heeft meerdere keren klachten ingediend bij de beheerder en de gemeente. De maat is vol!

Joop lijdt aan paniekaanvallen, hij hyperventileert en voelt zich voortdurend bekeken en bekritiseerd. Hij slaapt slechts drie uur per nacht en geeft aan elke dag hevig te trillen. Iedereen is er op uit om zijn leven zuur te maken. Hij zal ‘die en die’ wel eens een lesje leren door ‘een bom te plaatsen of ze neer te steken, gereedschap genoeg’.

Joop is vermagerd. Hij offert zijn uitkering op aan voer voor zijn dieren. Zelf eet hij soms niets, dierenvoer of brood met boter. ‘Dieren zijn belangrijker dan mensen!’ Joop heeft een huisvriend die af en toe een boodschap doet of iets uit de vuilcontainer haalt, zodat ze kunnen eten. Joop is eenzaam. Af en toe komen er mensen aan de deur die misbruik van hem willen maken. Ze proberen hem geld af te troggelen of laten hun fiets maken zonder er voor iets terug te doen. Joop maakt elke dag schoon op zijn manier volgens een vast patroon. Hij heeft het heel druk. Elke vrijdag douchet Joop in een kofferdouche, zijn huis heeft geen badkamer.

Joop schaamt zich voor zijn woning en voor zijn manier van bestaan, maar is niet bij machte om er iets aan te veranderen. Met veel geduld en duidelijkheid weet ik uiteindelijk na een jaar Joop zo ver te krijgen dat ik hem mag filmen. Een regulier onderzoek zit er echt niet in. Joop komt niet buiten en laat de gedragsdeskundige niet binnen. Samen met haar kijk ik op kantoor naar de filmopname. Zij maakt een mooi verslag over Joop met behulp van alle rapportages die ik gemaakt heb het afgelopen jaar. Joop functioneert op de grens van licht en matig verstandelijk beperkt, er is een vermoeden van Psychiatrie, Autisme en NAH. Joop interesseert het niks: “ Wat schiet ik er nou mee op joh!”.

Ik krijg een indicatie voor 15 jaar. Nu aan mij de taak om Joop zover te krijgen dat hij begeleiding toelaat. Het punt nadert waarop ik Joop moet overdragen aan een hulpverlener. Spannend voor Joop, maar ook voor mij. Stiekem zal ik hem best een beetje missen, de duivenman.

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Ben ik dan van je af?

1407412_sleeping_2De ‘hulpverlening’ over de vloer, dat wil je liever niet. Als het even kan doe je liever alles zelf en houd je de regie over je eigen leven. Maar dat is soms een gevecht.  Zeker als je als vrouw met een verstandelijke beperking en schizofrenie, moeder wordt. Dan gebeurt er van alles. Het ziekenhuis doet een AMK melding, er komt een voogd en het kindje wordt bij de grootouders geplaatst. De voogd vraagt om een diagnostisch onderzoek bij MEE en vader is net verhuisd naar Nederland en spreekt de taal niet.

Het gezin gaat vier maanden in Turkije op vakantie en mijn cliënte moet mee als ze haar kind wil zien. Als ze weer terug zijn start MEE met het onderzoek, terwijl het kind door de grootouders wordt verzorgd.

Na een half jaar wordt de Onder Toezicht Stelling niet verlengd en is het de bedoeling dat het kind verder door grootouders wordt opgevoed. Moeder is steeds meer met haar kind thuis en zorgt zoveel mogelijk zelf voor haar, met steun van de familie.

Dan zit alleen MEE nog in het gezin, alle andere hulp is gestopt. MEE organiseert een groot overleg en met de hele familie wordt beraadslaagd wat te doen. De familie is ondertussen zeer wantrouwend tegenover hulp en zegt: ‘We doen het allemaal zelf wel en we hebben geen hulp nodig.’ MEE wil graag dat er bij moeder thuis ook ondersteuning ingezet wordt zodat in de opvoeding vooral de ontwikkelingsstimulering begeleid kan worden. Er wordt een indicatie voor begeleiding afgegeven en er kan een zorgaanbieder aan de slag.

Moeder en de familie hebben moeite met de eigen bijdrage en de Nederlandse hulpverlening. We besluiten een Turkse begeleider te zoeken en verzoeken de indicatie om te zetten in een PGB. Dat wordt afgewezen en na bezwaar bij het Zorgkantoor volgt er een hoorzitting. Een week later heeft moeder het PGB toegewezen gekregen en kunnen we op zoek naar een geschikte hulpverlener.

De familie en MEE zoekt parallel en MEE komt met de stichting Aanzet en familie met een thuishulpbureau. Beide houden een intake met mijn cliënte en de familie kiest uiteindelijk voor Aanzet. Dit pakt goed uit, want de Turkse begeleidster heeft een goede ingang bij mijn cliënte en haar man. Ze wordt steeds zelfstandiger en zelfverzekerder en haar dochtertje is een vrolijke ondernemende peuter met plezier in het leven.

Het heeft al met al negen maanden geduurd vanaf de afgifte van indicatie tot het inzetten van zorg. Als MEE samen met de familie dan alles heeft geregeld en iedereen met elkaar in contact is, kan er afgesloten worden. Ik bel de cliënte en zeg: ‘vind je het goed dat ik aan de peuterspeelzaal vraag hoe het gaat? Dan kan ik daarna afsluiten’. 

De cliënte zegt: ‘BEN IK DAN VAN JE AF?’

En in haar stem klinkt de hoop en verwachting dat ze de regie terug heeft..

Een consulent van MEE

Lees meer...