Het verhaal van:

‘Hij mankeert toch niks?’

638377_snowboarder_2Voor Vincent de Boer (34) uit Delft was 2007 het rampjaar. In februari van dat jaar kreeg hij een ernstig snowboardongeluk in Oostenrijk. Hij moest uitwijken voor een onbesuisde skiër, tuimelde 60 meter naar beneden in een ravijn en brak schouders, polsen, vingers en ribben. In allerijl werd hij met de ambulance naar de eerste hulp in het ziekenhuis gebracht. Daar werden zijn wonden verbonden en kreeg hij morfine tegen de hevige pijn. Verder stelden de artsen een hersenschudding vast waarmee ze Vincent na een paar dagen alweer naar huis stuurden. Een gipsvlucht was volgens hen niet nodig. Bij thuiskomst lag hij vier maanden plat om te herstellen. In het ziekenhuis in Nederland werd ondertussen ook het whiplashsyndroom genoemd, want Vincent bleef maar klachten houden die niet als het gevolg van een hersenschudding verklaard konden worden. Maar ook die diagnose bleek niet de juiste. Zijn vriendin Belinda Anthonijsz (35) zag bepaalde dingen en dacht: ‘Dat kán niet alleen een hersenschudding of whiplash zijn’. ‘Hij vergat dat hij een pak koffie moest halen op het moment dat hij in de winkel was bijvoorbeeld. Of ik vroeg hem of hij brood in de vriezer wilde leggen, maar dan deed hij dat met een doos eieren ’.

Ik trok het gewoon niet meer
Ook het Sophia revalidatiecentrum waar hij onder behandeling was kon Vincent na verloop van tijd niet meer verder helpen, behalve het advies om maar eens met MEE contact op te nemen. Een consulent wees hen op de mogelijkheid dat er sprake zou kunnen zijn van niet aangeboren hersenletsel en raadde aan contact op te nemen met de NAH-afdeling van Bavo. Vincent werd uitgebreid onderzocht door een neuroloog  die inderdaad NAH constateerde en uitlegde dat zijn voorhoofdskwab en hersenstam waren beschadigd. Het was inmiddels drie jaar later. Zijn baan als lasser en machinaal verspaner kon Vincent niet meer aanhouden: ‘ik kon niet meer tegen fel licht, tegen drukte, tegen geluiden. Alle vakkennis was uit mijn geheugen verdwenen. Mijn werkgever was heel sociaal en toonde begrip, maar ik trok het gewoon niet meer.’

Niet meer in hokje doorsneegezin
Het leven was ingrijpend veranderd. Geen werk. Veel minder inkomen. De behoefte bij Vincent aan een ‘dictatoriale’ structuur, met zo min mogelijk prikkels en veel momenten van herstel. ‘Als ik een avondje uit ben geweest moet ik twee dagen uitrusten. Anders word ik chaotisch en prikkelbaar ‘ zegt Vincent terwijl hij lacht naar Belinda die naast hem op de bank zit en knikt. Desondanks genieten ze allebei van veel dingen en is hun relatie stevig. Belinda: ‘we zien er de humor van in als Vin steeds vergeet uit te checken in de bus: die HTM wordt rijk van ons zeggen we dan tegen elkaar…!. De kunst is om je niet te laten meeslepen door de maatschappij die steeds meer van mensen verlangt in een steeds sneller tempo. Je moet accepteren dat je een ander leven hebt, dat je niet meer in het hokje van het doorsneegezin past. Ik vind het wel vervelend dat mensen soms zo weinig begrip hebben. Ze zien op het eerste gezicht niets aan Vincent en zeggen dan meteen “Hij mankeert toch niets? Hij kan toch wel werken?”

Rijker en beter
‘Je moet hulp durven vragen’ noemt Vincent als hem gevraagd wordt hoe hij de veranderingen een plaats kan geven. ‘En wat vandaag niet lukt, doen we morgen gewoon. En als er wat is: eerlijk met elkaar praten en elkaar de ruimte gunnen. We genieten trouwens van de meest simpele dingen: een mooie tuin, wandelen in het bos… alledaagse kleine wondertjes. Ons leven is wat dat betreft zelfs rijker en beter geworden’.
Voor Belinda komt daar ook nog het contact bij dat ze heeft gekregen met de mensen in de ontmoetingsgroep voor partners van mensen met NAH die door MEE georganiseerd wordt: ‘Daar kan ik alles kwijt en krijg ik begrip en goede adviezen en ik heb er nog een goede vriendin aan overgehouden ook.’  

Heeft u ook interesse in een ontmoetingsgroep over NAH? Meer informatie vindt u op onze website.       

Lees meer...