Het verhaal van: Nadia

Zorgenkinderen en zilveren druppels

nadiaDe tranen lopen als zilveren druppels langs haar wangen. Ik ontmoet Nadia in haar kleine, maar zonnige, portiekwoning. Het is schoon en opgeruimd. ‘Let niet op de troep’, zegt ze. ‘Welke troep’, zeg ik. Ik mag op de bank zitten. Nadia’s jongste kind ligt in de box te slapen. Ze begint te vertellen zonder dat ik vragen stel. Als een waterval stort ze haar zorgen en frustraties voor me neer. ‘Ik ben verslaafd geweest. Ik heb domme dingen gedaan toen.’ Ze vertelt over vroeger. Over nu. Over de toekomst die ze zorgelijk vindt. Ze heeft vier kinderen. Ze staat er alleen voor. De oudste heeft een andere vader dan de jongste drie. Heb ik niets aan zegt ze. ‘Wat bedoel je, heb ik niets aan’, vraag ik. Ze helpen niet en willen geen contact met de kinderen. Schulden heeft ze ook. De grootste bij de belastingdienst.’ Ze willen dat ik € 1500,- per maand betaal. Als aflossing. Dat kan toch niet? Dan kan ik geen eten meer kopen.’ Ze wil een goede moeder zijn. Er zijn voor haar kinderen.

Nadia is op zegt ze. Gelukkig kan ze af en toe steunen op haar tante. Die woont in de buurt. Voor als ze naar de huisarts of het ziekenhuis moet. Zelf moet ze geopereerd worden. Aan haar voeten. Dat stelt ze uit anders lukt het niet meer. Haar zieke moeder woont ook in de buurt. Daar zorgt ze voor. Ze vertelt over haar kinderen. De jongste heeft chronische oorontstekingen. De oudste sleept met zijn been. Hij woont bij tante. Hij wil rust. ‘Snap ik wel’, zegt ze. Nadia maakt zich de meeste zorgen over haar derde kind: Slechthorend en een leerachterstand.

Aan bijna alle wanden in de woonkamer hangen de foto’s van haar kinderen, van haar overleden vader en van haar overleden oma. Ze heeft geen afscheid kunnen nemen. Het doet haar nog steeds verdriet. Ook 15 jaar later. Ze heeft ook last van de buren. Deze hadden een melding gedaan bij Veilig Thuis toen ze kwam klagen. Sindsdien is ze voorzichtig met hulpverlening. Bang dat mensen vinden dat ze het niet goed doet. Dat haar kinderen worden weggenomen. De tranen stromen. ‘Ok’, zeg ik. ‘Je bent afgekickt van je verslaving, zorgt er voor dat je kinderen schoon, met een volle buik en op tijd op school aankomen. Je zorgt voor je zieke moeder. Je schakelt de hulp in van je tante. Je maakt afspraken met schuldeisers. Je maakt afspraken met school, huisarts, ziekenhuizen, logopedie, sportclubjes. Je zorgt dat je huis schoon en opgeruimd is én je zorgt voor een voedzame maaltijd elke avond. Hoe krijg je dat voor elkaar?’ Het is stil. Ik hoor de wandklok tikken in de keuken. ‘Weet ik niet’, zegt ze. ‘Gewoon. Ik wil een goede moeder zijn. Mijn kinderen moeten het goed hebben. Beter dan ik het had vroeger.’ ‘Deze kinderen kunnen zich geen betere moeder wensen’, zeg ik. Nadia kijkt me aan. Haar ogen nat van de tranen. De zon breekt door op haar gezicht. Ze lacht. ‘Dank je’, zegt ze.

Peter, cliëntondersteuner MEE

Lees meer...
Het verhaal van: Ilias

Een waardevol resultaat

een waardevol resultaatIlias is zestien jaar en heeft sinds een paar maanden een vriendinnetje op school. Ze heet Rochelle. Rochelle heeft ernstige psychische problemen. Om die reden is ze opgenomen. Ze belt Ilias constant. Met al haar problemen kan ze bij hem terecht. Ze vertelt hem regelmatig dat ze zelfmoord wil plegen. De moeder van Ilias maakt zich zorgen over haar zoon: hij slaapt slecht waardoor zijn lichamelijke klachten toenemen, hij maakt zijn huiswerk niet meer, is humeurig en heel bezorgd over Rochelle, trekt zich terug en heeft nauwelijks nog sociale contacten. Aan een normaal gesprek komen moeder en Ilias haast niet meer toe, ze hebben thuis voornamelijk ruzie.

Ilias heeft, na een periode van lang thuis zitten vanwege een chronische aandoening, eindelijk weer een plek op school. Het duurde even voordat hij zijn draai gevonden had, maar het was hem wel gelukt. Het ging juist zo goed met hem, maar nu lijkt hij door Rochelle in een andere negatieve spiraal terecht te zijn gekomen.

De schoolmaatschappelijk werker van MEE heeft samen met Ilias en zijn moeder een gesprek over de situatie. Ilias voelt zich niet begrepen door zijn moeder. Hij heeft de indruk dat ze alleen maar wil dat hij het uitmaakt met Rochelle. Het lukt hem thuis niet meer om naar de zorgen van zijn moeder te luisteren. In dit eerste gesprek zijn Ilias en zijn moeder sinds lange tijd open en eerlijk tegen elkaar. Ze spreken hun frustraties uit, maar ook hun zorgen en dingen die ze in elkaar waarderen. Samen maken ze een plan en afspraken over wanneer Ilias wel en niet bereikbaar is. ’s Nachts kan zijn telefoon beter uit, dan komt hij in ieder geval aan zijn nachtrust toe. Ook bespreken ze hoe hij zijn grenzen naar Rochelle kan aangeven. Er wordt contact opgenomen met de instelling waar Rochelle verblijft, zodat er ook met hen afspraken gemaakt kunnen worden en zij op de hoogte zijn van de inhoud van haar telefoontjes. Ilias begint weer wat plannen te maken met vrienden en familieleden.

In een tweede gesprek met Ilias blijkt het al veel beter te gaan met hem. Het zat moeder en zoon verschrikkelijk hoog en ze kwamen er samen niet meer uit. Toch lukt het hen om op een positieve manier weer samen verder te kunnen. Met minimale inzet is een waardevol resultaat bereikt.

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Waar zit de beperking?

Fons_0539Mijn cliënt is ziek. Er is een aantal jaar geleden geheel onverwacht een ernstige vorm van botkanker bij hem vastgesteld. Dit heeft geleid tot een heupprothese wat deze jonge man met mogelijkheden een beperking bracht. Samen met MEE is cliënt door hulpverleningsland gewandeld en heeft hij diverse aanpassingen gekregen van een invalidenparkeerplaats  voor het huis tot badkamersteunen, een ziekenhuisbed en een rolstoel. Vervolgens is er gezorgd voor een Wajongstatus en is een traject voor een opleiding via het UWV in gang gezet, ondersteund door “studie en handicap”; is er een rugzak voor scholing thuis en extra begeleiding op school. Dit alles leek voldoende mogelijkheden te bieden voor een MBO opleiding: sociaal cultureel werk in Rotterdam.

Na een jaar school, blijkt dat de opleiding niet verder wil met mijn cliënt (ze zien geen mogelijkheden voor nieuwe aanpassingen zoals ondersteuning thuis of op school via rugzak en digitale huiswerkopdrachten). Ondanks de positieve studieresultaten en een enorme motivatie van mijn cliënt.

Voor mijn cliënt is deze opleiding van “levensbelang” en buiten zijn familie om is deze opleiding de enige deelname aan de maatschappij.

Na een van de vele operaties en maanden bedrust kreeg mijn cliënt dit ongezouten bericht van zijn opleiding: stoppen!

Alle hulptroepen zijn nu ingezet ( juridische dienst van MEE, UWV, stagebegeleider, studie en handicap ) om de BEPERKING van school op te lossen en MEE te denken over hoe er voorzien kan worden in de aanpassingen, die voor mijn cliënt noodzakelijk zijn om deze opleiding, gepast en aangepast af te ronden.

Volgens de vele betrokkenen ligt de beperking echt niet bij mijn cliënt, maar moet de MBO opleiding MEE gaan werken aan zijn beperking voor mijn cliënt met mogelijkheden.

Een consulent van MEE

Lees meer...