Het verhaal van: Tara

Tara vindt haar eigen weg in het leven

TaraTara (15 jaar) heeft cerebrale parese en fietst van haar woning naar de bushalte om daar de bus naar school te nemen. Op zich niets bijzonders, maar Tara moet op een drukke weg fietsen en ze kende eerst de verkeerstekens niet goed. Dankzij het project MEE op Weg leerde ze zich veilig te bewegen in het verkeer en vergrootte ze zo haar zelfstandigheid.

Tijdens MEE op Weg leren kinderen met een beperking hoe ze zelfstandig en veilig kunnen reizen zonder daarbij gebruik te hoeven maken van aangepast vervoer. Dit vergroot hun zelfstandigheid. Iedere deelnemer krijgt een maatje waarmee op regelmatige tijdstippen wordt geoefend in het verkeer. Hetzij het reizen met tram/bus/metro. hetzij het fietsen van een bepaalde route. Tara fietste gedurende drie maanden samen met haar maatje wekelijks in de omgeving van haar woonplaats op een leenfiets van MEE. Dankzij deze routine durft ze vandaag de dag de weg naar de bushalte helemaal alleen te fietsen. ‘De training zit goed in elkaar. Ik weet nu wat ik moet doen op drukke wegen en ben niet meer bang. Mijn moeder vindt het nog wel eng dat ik dit doe, maar ze gunt mij mijn vrijheid. Voor het reizen met het openbaar vervoer heb ik geen begeleiding gehad vanuit MEE op Weg. Als ik ergens naartoe moet, zoek ik zelf op hoe ik moet reizen en dan lukt het wel. Ik heb cerebrale parese sinds mijn geboorte. Ik kan alles wel zelf doen, alleen duren sommige dingen wat langer.’

Tara had ook nog een sportvraag waarvoor ze een beroep deed op de sportconsulent (ook wel beweegcoach genoemd) van MEE. ‘Ik wist niet goed wat voor sport ik wilde doen. Samen met de sportconsulent ben ik daarom gaan kijken wat mogelijk was. Eerst kwamen we uit op tennis. Daarvoor moest ik echter zeven kilometer fietsen en dat is te ver. Nu zit ik op judo bij een reguliere judoclub in de buurt.

‘Ik ben zelf gaan kijken bij de judovereniging. Daarna mailde ik de consulent mijn bevindingen. Het was voor mij en de andere leden van de vereniging in het begin wennen. Ik wist niet wat ik wel en niet moest zeggen, de anderen in het begin niet hoe te reageren. Samenwerking is heel belangrijk en dus moet je wel communiceren. Elke les leer ik weer wat bij wat communicatie betreft. Ik wil graag doorgaan met judo, maar weet nog niet of ik daar de energie en tijd voor ga hebben. Ik zit in het examenjaar van het VMBO.’

Tara heeft goede ervaringen met haar contact met MEE. Ze kwam bij MEE terecht na advies van haar fysiotherapeut. ‘Bij MEE op Weg had ik een goed contact met de begeleider en ook met de sportconsulent was het contact goed. Ik geef zelf steeds aan wat ik wil bereiken en dan gaat men op zoek naar wat nodig is om dat te bereiken. Ik heb momenteel geen hulpvragen meer.’

Nog even en Tara gaat zelf cliënten van MEE helpen. Haar stage voor school loopt ze bij MEE op het gebied van sport. Het is niet de eerste keer dat ze iets doet voor de organisatie. ‘Ik heb aan de wethouder van sport al eens iets verteld over mijn ervaringen met MEE. Tijdens mijn stage zal ik de consulent helpen bij het vinden van een sport voor andere kinderen met een beperking.’

Wat ze na haar laatste jaar VMBO wil gaan doen, weet Tara nog niet. ‘Ik heb geen idee wat ik wil worden. Mijn gedachten wisselen regelmatig. Ik wil wel verder studeren.’

Diverse MEE organisaties bieden de training MEE op Weg aan en hebben een sportconsulent en/of beweegcoach. Neem voor meer informatie contact op met een MEE bij u in de buurt.

De naam in dit verhaal is om privacy-redenen aangepast.

Lees meer...
Het verhaal van: Daniëlle

Het belang van samen spelen

National Assembly for Wales https://www.flickr.com/photos/nationalassemblyforwales/5201569732/in/photolist-8VDpsL-e6W8DF-8eAwVu-ayGnaa-4TLEMC-6z9S5x-5NtDo6-hmaLwL-5BAwp3-fv4A8d-i46Zf1-3h9Av-9iRQkM-okcLWp-oCZvj8-6sY8F9-8VDohQ-oSYyx-8kKjSL-iux3Tc-oJGLwB-iyKPjk-gV3Emv-qyRTQC-6kTX8X-7pz6uP-gBKYfq-nz3Giy-6emWTd-8GnH22-9K6vcg-e9cWh4-2vn8ov-4GSWRn-ae643d-mbLVfH-mzBD4p-cDRh1u-6wnx18-dSVvy6-7vZjfG-pexr4H-878n6f-78LZAy-6N6nvd-47wvuw-oCYxe-cnywhW-aoMvSX-7uGycgDaniëlle heeft haar kinderen Jessie (6 jaar) en Mila (7 jaar) bij MEE aangemeld omdat zij op zoek is naar naschoolse dagbehandeling. Jessie heeft een verstandelijke beperking en Mila een gehoorprobleem. Ik vermoed dat moeder zelf ook een licht verstandelijke beperking heeft.

Daniëlle wil graag dat haar kinderen na schooltijd iets te doen hebben, omdat ze eigenlijk alleen maar thuis zitten. Mila en Jessie mogen van Daniëlle niet buiten spelen. Dit vindt zij onveilig. Eigenlijk zijn alle activiteiten waarbij geen professionele begeleiding is geen optie voor Daniëlle. De school geeft aan dat Daniëlle een zeer beschermende moeder is die door haar bezorgdheid de sociale ontwikkeling van Jessie en Mila belemmert. In de gesprekken die ik heb met Daniëlle, merk ik inderdaad dat zij erg bezorgd is over haar kinderen. Ik zie ook dat Daniëlle eigenlijk niet goed weet wat de mogelijkheden zijn en dat haar onwetendheid ervoor zorgt dat ze alles direct afschrijft. Ik leg aan Daniëlle uit dat naschoolse dagbehandeling dure zorg is die niet bedoeld is voor kinderen die simpelweg op zoek zijn naar een leuke activiteit.

Ik vertel haar over de sportconsulenten van MEE  en leg haar uit dat ze vrijblijvend eens kan praten met één van hen. Er zijn talloze activiteiten denkbaar op het gebied van sport. Ook voor kinderen met een beperking en die zijn altijd onder begeleiding. Het spelen met andere kinderen is belangrijk voor Jessie en Mila, dit probeer ik haar zo goed mogelijk duidelijk te maken.

Elke keer als ik Daniëlle spreek, benadruk ik weer hoe belangrijk het is dat haar kinderen in aanraking komen met andere kinderen en dat ze samen kunnen spelen. Vlak bij de woning van het gezin bevindt zich het buurthuis waar elke woensdagmiddag gespeeld kan worden. Daar was Daniëlle echter nooit enthousiast over, omdat de begeleiding bestaat uit vrijwilligers die geen ervaring hebben met de beperkingen van haar kinderen.

Met de nadruk op het belang van spelen heb ik Daniëlle, Mila en Jessie uitgenodigd bij mij in het buurthuis, om te laten zien waar ik zit en hoe het eruit ziet. Ik heb ze uitgenodigd op woensdagmiddag  zodat ze op een ongedwongen manier een beeld kunnen krijgen van het spelen. De kinderen zijn, op eigen initiatief, binnen mum van tijd aan het spelen en hebben de grootste lol.

Jessie en Mila mogen sindsdien elke week naar de speelactiviteit op het buurthuis. De eerste keren bleef Daniëlle om te kijken, inmiddels gaat zij tussendoor naar huis. Ook haar oudere dochter krijgt meer vrijheden die passen bij haar leeftijd. Daniëlle lijkt opgelucht en is meer ontspannen. De nieuwe situatie doet ook haar goed.

Onlangs vroeg Daniëlle wanneer zij een afspraak kan maken met een sportconsulent. Ze wil nu ook graag op zoek naar een leuke sport voor haar kinderen.

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van: Dirk

In beweging

beweegcoachIedere week is Linda te vinden in het revalidatiezwembad. Ze komt daar naartoe om te zwemmen met leeftijdgenoot Dirk. Dirk zit in een rolstoel en wil zijn spieren in beweging houden. Via de beweegcoach van het VTV zijn ze met elkaar in contact gebracht.

Linda: “Dirk had meteen vertrouwen in mij”.

Dirk is negentien jaar en een meester in techniek. Hij repareert telefoons en tablets en is dol op gadgets. Sinds hij in een rolstoel is beland, laat zijn lijf het echter afweten. Om toch te blijven bewegen, zocht hij contact met de beweegcoach. Zwemmen in het revalidatiezwembad bleek een uitkomst. Hij werd gekoppeld aan Linda, een sportieve jonge vrouw. Dirk: “ In het begin was het wel even wennen, maar nu gaat het goed”.

Linda wil graag kijken of een studie die opleidt tot werk met mensen met beperkingen iets voor haar is. Ze is blij dat het zwemmen met Dirk haar deze kans biedt. Linda: “Ik speurde op het internet en zag iets met begeleiden met sporten en toen dacht ik gelijk, ‘dat lijkt mij heel interessant’”. Linda had nog geen ervaring in het begeleiden dus een beetje spannend was het wel. “Eerst dacht ik, kan ik dat wel, maar ik wist dat ze begeleiders hebben in het zwembad en die lieten mij meteen zien hoe het werken met mensen met beperkingen is”.

De Beweegcoach of sportconsulent koppelt op deze manier regelmatig vrijwilligers aan allerlei soorten mensen met beperkingen. Van jong tot oud, voor iedereen is het gezond om een vorm van beweging te vinden.

Linda is allang niet meer bang dat ze iets verkeerd zou kunnen doen. “Dirk kan niet veel in het water, alleen met zijn armen een beetje en in het begin was ik bang dat ‘ie zou verdrinken, maar er zijn natuurlijk genoeg middelen om hem drijvend te houden”. Dirk zegt zich ondertussen beter te voelen sinds hij zwemt. Dirk: “Het is heel goed voor mijn spieren en ik merk dat ik mij heel erg goed voel sinds ik dit doe”.

 

Wilt u ook graag sporten of meer bewegen en kunt u geen geschikte activiteit vinden?

Neem dan contact op met de Beweegcoach in Delft, Den Haag of het Westland of met de sportconsulent in Leiden of Rotterdam.

 

 

Lees meer...
Het verhaal van:

Er is geen winnen of verliezen

Pim zit in kleermakerszit op de mat. Hij heeft zijn witte pak aan. Zijn band zit zorgvuldig geknoopt om zijn middel. Zijn wangen zijn rood. Ademloos luistert hij naar de leraar. De leraar noemt zijn naam. Blij staat Pim op. Hij mag het voordoen. Samen. “Zoek maar een maatje”, zegt de leraar dan. Drie kinderen rennen naar Pim. Ze willen met hem trainen. Want hij deed het net heel goed voor. Pim is voorzichtig. Zijn maatje is kleiner dan hij. Samen doen ze de oefening. Net als de andere kinderen op de mat. “Er is geen winnen of verliezen, er is alleen maar leren.”, zegt de leraar tegen de kinderen.

Budo… Het was niet makkelijk om een sport te vinden voor Pim. Autisme. MCDD. Angsten. Een sportconsulent van MEE had de oplossing: budo, een speciaal ontwikkelde training, gebaseerd op oosterse vechtsporten, voor kinderen met een stoornis in het autistisch spectrum.

Het was zo ver. Op een woensdagmiddag. Het kostte heel wat overredingskracht om Pim mee te krijgen. Angstig stond hij verscholen achter mijn benen. Nee, hij ging niet meedoen. Daar stond Patrick. In zijn blauwe pak. Rust. Dat straalde hij uit. Respect. Voor Pim. Voor zijn angst. Voor zijn eigenheid. Voor zijn autisme. ‘Natuurlijk hoef je niet mee te doen’, zei Patrick. ‘Maar misschien kun je wel kijken? Je bent er nu toch’. Dat wilde Pim wel. Langs de kant keken we naar de les. Pim heel dicht naast me. Rust. Dat straalde de les uit. Respect. Voor de kinderen. Respect. Voor Patrick. Hij liet Pim rustig kijken. Hij observeerde Pim. Hoe hij schuifelde op de bank. Hoe hij alles volgde. Hoe hij even lachte als het toch wel heel leuk was op de mat. Patrick wachtte het juiste moment af. Tot Pim er klaar voor was. “Je kunt misschien best even meedoen met dit spel, je bent er nu toch.”, zei hij. “Straks denk je thuis, had ik nu toch maar even meegedaan…” En daar ging Pim. Hij deed mee. Het ijs was gebroken.

Vanaf die week gaat Pim elke week naar budo. Hij vindt het heerlijk. Hij leerde er veel. Concentreren. Wachten op je beurt. Je grenzen verleggen. Iemand helpen. Kracht. Discipline. Zelfvertrouwen. En hij vond een nieuwe vriend. Een maatje voor het leven. “Ik wil eigenlijk wel nog een keer extra trainen.”, zei hij op een dag. En zo ging het. De donderdag kwam erbij. Daar stond Pim weer. De eerste keer bij de donderdaggroep. Gespannen. Wriemelend aan zijn budopak. “Kom maar even naast me staan.”, zei Patrick. Dat deed Pim. “Dit is een oude vriend van me. Hij komt voortaan ook op donderdag trainen en ik ben heel vereerd dat hij bij ons is.”, zei Patrick tegen de andere kinderen. Pim straalde. En alle kinderen wilden wel met die oude vriend van Patrick trainen! Ineens was het helemaal niet eng meer in die nieuwe groep.

En dat is de magie van Patrick. Precies op het juiste moment het goede zeggen. Deze kinderen het gevoel geven dat ze speciaal zijn. Zodat ze boven zichzelf uitstijgen. Want Patrick pakt het niet alleen zo aan bij Pim. Nee, hij doet dat bij alle kinderen. Allemaal krijgen ze het gevoel dat ze er mogen zijn. Allemaal willen ze werken voor Patrick. Pim traint nog steeds. Een band en heel wat vuistjes verder. Twee keer in de week. In de nieuwe dojo. Het zijn de hoogtepunten voor Pim. Hij heeft het zwaar. Zijn angsten zijn groot. Vaak is hij verward en op school gaat het niet goed. We moeten op zoek naar andere mogelijkheden. En steeds is daar weer Patrick. Een baken voor Pim. Als Pim traint, is hij niet zo angstig. In de war is hij dan ook niet. Hij landt weer. Met twee voeten op de aarde. Hij voelt zich veilig. Hij helpt andere kinderen. Sparren vindt hij het mooiste dat er is. “Er is geen winnen of verliezen, er is alleen maar trainen.”, zegt Patrick. En zo is het. Hang loose!

De moeder van Pim

Er zijn meerdere MEE organisaties die een sportconsulent of beweegcoach in dienst hebben. Informeer bij uw lokale MEE of ze u kunnen helpen bij het zoeken naar een juiste sport, beweegactiviteit of vereniging.

Lees meer...