Het verhaal van: Armando

Armando krijgt de kans op een beter leven

ArmandoArmando is opgegroeid op de Antillen en is op 26-jarige leeftijd in Nederland komen wonen. Inmiddels is hij in de vijftig. Het gaat niet goed met Armando. Hij komt bij Aad, cliëntondersteuner van MEE, in beeld op verzoek van de nachtopvang. Daar is Armando terechtgekomen nadat hij werd vrijgelaten uit de gevangenis en geen woning had om naar terug te keren. Men vermoedt psychische klachten en een ontwikkelingsachterstand. Armando laat erg onaangenaam gedrag zien. Hij is boos en gefrustreerd en uit dit naar alle hulpverleners die op zijn pad komen. Dit komt zijn situatie niet ten goede.

Aad: ‘Armando heeft dringend hulp nodig, maar hij is zo wanhopig dat hij erg dwingend en gespannen overkomt. Armando is boos en gefrustreerd. Door goed naar hem te luisteren, verandert gaandeweg het gesprek zijn houding. Uiteindelijk wordt het hem te veel en barst hij in tranen uit. Hij voelt zich onvoldoende gehoord door verschillende instanties en hulpverleners, het is onduidelijk wie hem helpt en waarbij. Ik merk dat hij geen overzicht heeft en veel stress ervaart. Ik stel hem voor om met een gedragsdeskundige van MEE (psycholoog) in gesprek te gaan. Op die manier kan er onderzocht worden of er sprake is van een (licht) verstandelijke beperking en psychische problemen. Armando wordt boos: hij is toch niet gek?! Uiteindelijk weet ik hem ervan te overtuigen dat dit hem juist verder kan helpen en hij stemt in.’

Mara is gedragsdeskundige bij MEE. Zij gaat met Armando in gesprek en voert een onderzoek uit. Mara: ‘In zijn gesprek met mij is Armando dwingend en ervaart duidelijk veel stress. Hij vertelt mij dat hij bedreigd is in het verleden en dat hij ook op dit moment bedreigd wordt. Hij is ontzettend angstig en achterdochtig en slaapt nauwelijks. Zijn vermoeidheid en onrust maken het lastig de intelligentietest af te nemen, maar dit lukt uiteindelijk wel. Armando blijkt inderdaad een licht verstandelijke beperking te hebben. Doordat hij verbaal relatief sterker is wordt hij vaak overschat, met alle gevolgen van dien. Hij kan informatie begrijpen, maar het onthouden en er iets mee doen is erg lastig voor Armando. Het zorgt er ook voor dat hij zijn problemen niet zelfstandig kan aanpakken. Hij heeft familieleden in de buurt wonen, maar omdat zij in het verleden de politie op de stoep hebben gehad vanwege Armando, blijven ze liever uit zijn buurt. De vrienden die hij heeft zijn vrienden uit het criminele circuit. Armando probeert hen op afstand te houden. Hij heeft twee kinderen waarmee hij nauwelijks contact heeft. Armando heeft tevens last van forse psychische klachten. Hij heeft ingrijpende gebeurtenissen achter de rug, waardoor hij mogelijk een posttraumatische stressstoornis heeft ontwikkeld. Dit zorgt voor veel angst, spanning, prikkelbaarheid en woede-uitbarstingen. Armando kan lastig helder denken en heeft moeite zich te concentreren.’

Armando is duidelijk niet op zijn plek binnen de nachtopvang. Aad: ‘Hij voelt zich bedreigd en onveilig op de slaapzaal met dertig man, waardoor zijn klachten verergeren. Het is belangrijk dat er zo snel mogelijk intensieve begeleiding en een plek voor begeleid wonen komt voor Armando. Hij heeft veel ondersteuning nodig, maar we moeten beginnen bij de basis: een plek waar Armando tot rust kan komen en waar hij zich veilig voelt. Een veilige plek die hem ervan weerhoudt terug te vallen in het criminele circuit.’

Mara omschrijft Armando als een tikkende tijdbom in haar contact met de Wmo-adviseur die bepaald of Armando een indicatie krijgt. Mara: ‘Aad en ik hadden, net als onze contactpersonen binnen de nachtopvang, de angst dat de situatie zou escaleren. Dat Armando zijn woede fysiek zou gaan uiten en dat hij zichzelf of iemand in zijn omgeving iets zou aandoen. Cliënten zoals Armando zijn complex: ze werken niet mee en gedragen zich dusdanig dat veel hulpverlening afhaakt. Het onvermogen wordt niet herkend, alleen het onbeschofte en agressieve gedrag wordt gezien. Armando voelt zich door Aad eindelijk gehoord en begrepen. Dankzij de resultaten van de onderzoeken en mijn aanbevelingen heeft Armando inmiddels een tijdelijke indicatie zodat hij kan instromen op een plek voor begeleid wonen. Hij heeft daar nu een eigen kamer. Onlangs hebben we vernomen dat hij een indicatie voor deze passende woonplek heeft gekregen, zodat hij er in elk geval de komende negen maanden kan blijven. Op deze manier kan Armando op veel gebieden de begeleiding krijgen die hij nodig heeft en kan hij aan de slag met de verwerking van zijn trauma’s.’ Aad: ‘Zonder hulp zal Armando zich gedwongen voelen om terug te vallen in het criminele circuit. Hij heeft niets en hij heeft ook niet veel te verliezen. Nu krijgt Armando een kans op een beter leven.’

 

 

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

Lees meer...
Het verhaal van: Jolanda

Jolanda komt weer tot haar recht

vrouw zittendJolanda (54 jaar) was een zelfstandige vrouw met een leuke baan als chauffeur die haar leven op orde had. Ze trouwde en had een leuk leven. Tot haar man, Gerard, steeds vaker een andere kant van zichzelf liet zien. Hij krijgt een alcoholverslaving en Jolanda wordt het slachtoffer van huiselijk geweld.

Uiteindelijk is Jolanda gescheiden van Gerard. Dit was een langdurig proces. Gerard liet Jolanda niet zomaar gaan. Eerst beloofde hij beterschap, later veranderden zijn mooie woorden in bedreigingen en stalkte hij haar fanatiek. Hoe langer dit duurde, hoe minder er overbleef van de zelfstandige, vrolijke vrouw die Jolanda was. Jolanda werd angstig, depressief, raakte haar baan kwijt en durfde op een gegeven moment haar huis niet meer uit. Zelfs een telefoongesprek kon zij niet aan.

Bij de huisarts was Jolanda gelukkig nog wel in beeld. Door de Praktijkondersteuner Huisarts – Geestelijke Gezondheidszorg wordt Jolanda naar het wijkteam verwezen. Jolanda is wantrouwend en angstig, maar na acht weken heeft ze voldoende moed verzameld om te komen. Aan de balie van het wijkteam komt zij door haar emoties amper uit haar woorden. Er wordt een afspraak bij haar thuis gepland.

De woning van Jolanda blijkt zeer ernstig vervuild. Veel bezittingen heeft Jolanda niet, de meubels die zij heeft zijn zwaar beschadigd. Jolanda vertelt dat zij tijdens de periode van het stalken een jongen in huis heeft genomen. Jolanda was bang om alleen te zijn vanwege Gerard. De jongen was dakloos en heeft een psychiatrische aandoening. Hij heeft in zijn psychoses de inboedel vernielt en een groot deel van Jolanda’s bezittingen weggegooid. Ook de huisdieren van Jolanda moeten het vaak ontgelden. De woning van Jolanda is geen thuis, zo voelt zij dat zelf ook. Toch heeft ze de jongen nooit op straat durven zetten.

Samen maken we afspraken: we gaan ons richten op Jolanda’s financiën, op haar woning en op haar dagbesteding.

In gesprekken met Jolanda merk ik dat zij gaat stralen als zij praat over haar leven voor Gerard. Vertelt ze de mooie verhalen over wat ze toen deed en kon, dan krijgt ze weer leven in haar ogen en nieuwe energie. Hier kom ik regelmatig op terug. Jolanda is nog niet toe aan een betaalde baan en ook vrijwilligerswerk kan zij nog niet overzien. Maar door er vaak over te praten kan ze goed nadenken over wat ze graag zou willen en wennen aan het idee dat ze toch weer een vorm van dagbesteding zal moeten vinden.

Na verloop van tijd lukt het ons om een oplossing te vinden voor haar schulden. Haar huis maakt zij met hulp van haar nichtje en een buurvrouw grondig schoon en we weten wat spulletjes te regelen om het opnieuw in te richten. De huisgenoot van Jolanda gaat begeleid wonen, dus ze heeft haar huis eindelijk weer voor zichzelf. Deze positieve ontwikkelingen geven Jolanda vertrouwen in de toekomst en zorgen er ook voor dat ze weer wat vertrouwen krijgt in anderen.

Na bijna anderhalf jaar begeleiding zijn Jolanda’s hulpvragen beantwoord en kan ik het dossier van Jolanda sluiten. Met haar goedkeuren maak ik voor haar nog wel een afspraak om eens te praten bij een organisatie voor vrijwilligerswerk. Inmiddels heb ik van de vrijwilligersorganisatie gehoord dat het nog altijd erg goed gaat met Jolanda en dat ze wordt gezien als een betrouwbare kracht. Het mooiste vind ik dat ze haar omschrijven als een slimme, vaardige vrouw die weet van aanpakken. Jolanda heeft zichzelf weer gevonden en komt weer tot haar recht.

Een consulent van MEE 

Lees meer...
Het verhaal van: Een consulent van MEE

Werk met je netwerk

werk met je netwerkBehoorlijk zelfverzekerd vertelt de jongeman tijdens ons eerste gesprek over zijn opleiding, zijn vele vaardigheden en ambities. Trots is hij op zijn 7 (!) webwinkels met voornamelijk t-shirts met prints van eigen ontwerp. Net toen ik me toch sterk begon af te vragen wat deze autistische, maar talentvolle jongen hier in hemelsnaam dééd, zuchtte zijn vader nadrukkelijk. “Misschien is het goed dat je deze mevrouw óók vertelt dat je al heel lang thuis zit achter je computer en dat er niets gebeurt. Dat die webwinkels echt niets opleveren. Dat je sociale angst hebt en bijvoorbeeld niet durft te bellen.”

Ja, dat was ook wel zo. Aha.

Het had er ook mee te maken dat hij maar één beroep wilde uitoefenen en dat was kwaliteitsmedewerker want daar was hij voor opgeleid. Maar ja, voor dat beroep zijn niet veel vacatures. Vader knikte en keek mij hoopvol aan.

Eerst maar eens mijn verwachtingregulerende praatje dat wij geen bak met banen hebben en dat de arbeidsmarkt nog steeds beroerd is. Wat wel? Een goed cv maken, werkervaring opdoen desnoods onbetaald? ”Als je maar eenmaal ergens binnen bent, want je kan het wel goed vertellen en je hebt een hoop te bieden!”, zei ik bemoedigend. Vader knikt opgelucht, zijn zoon lacht voor het eerst.

In de daarop volgende weken gingen we aan de slag met zijn cv en netwerken (e-mail aan iedereen dat je werk zoekt en welk werk, bijv. ex-mentors, ex-werkgevers). Hij was wel verknocht geraakt aan zijn veilige wereldje achter zijn beeldscherm dus op afspraken komen op het MEE-kantoor was al een uitdaging. Ik realiseerde me: dit moet niet te lang duren anders wordt het steeds moeilijker om in beweging te komen voor deze jongen. Toen we het hadden over bedrijven waar hij wel ‘stage’ zou willen lopen ging er ineens een lampje bij mij branden. Een vader van een andere autistische jongen uit mijn caseload werkt bij een grote bierbrouwerij. Hij weet als geen ander dat deze jongens wel een opstapje kunnen gebruiken, dus 1+1=2.

Enkele weken later werd ik gebeld door een manager van de brouwerij dat ze wel een gesprekje wilden met mijn klant om te kijken naar de mogelijkheden, op korte termijn graag. Wat houd ik toch van dat doortastende elan van het bedrijfsleven!

Het gesprek verliep prima, mijn klant liet zich van zijn beste kant zien en hij mag drie maanden volledig betaald (!) werkervaring opdoen in een soort testlab waar ze op alle mogelijke manieren de verpakkingen van het bier uittestten.

‘Het is ook nog echt leuk werk!’ zei hij met een grote grijns op de weg terug.

 

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Er is geen winnen of verliezen

Pim zit in kleermakerszit op de mat. Hij heeft zijn witte pak aan. Zijn band zit zorgvuldig geknoopt om zijn middel. Zijn wangen zijn rood. Ademloos luistert hij naar de leraar. De leraar noemt zijn naam. Blij staat Pim op. Hij mag het voordoen. Samen. “Zoek maar een maatje”, zegt de leraar dan. Drie kinderen rennen naar Pim. Ze willen met hem trainen. Want hij deed het net heel goed voor. Pim is voorzichtig. Zijn maatje is kleiner dan hij. Samen doen ze de oefening. Net als de andere kinderen op de mat. “Er is geen winnen of verliezen, er is alleen maar leren.”, zegt de leraar tegen de kinderen.

Budo… Het was niet makkelijk om een sport te vinden voor Pim. Autisme. MCDD. Angsten. Een sportconsulent van MEE had de oplossing: budo, een speciaal ontwikkelde training, gebaseerd op oosterse vechtsporten, voor kinderen met een stoornis in het autistisch spectrum.

Het was zo ver. Op een woensdagmiddag. Het kostte heel wat overredingskracht om Pim mee te krijgen. Angstig stond hij verscholen achter mijn benen. Nee, hij ging niet meedoen. Daar stond Patrick. In zijn blauwe pak. Rust. Dat straalde hij uit. Respect. Voor Pim. Voor zijn angst. Voor zijn eigenheid. Voor zijn autisme. ‘Natuurlijk hoef je niet mee te doen’, zei Patrick. ‘Maar misschien kun je wel kijken? Je bent er nu toch’. Dat wilde Pim wel. Langs de kant keken we naar de les. Pim heel dicht naast me. Rust. Dat straalde de les uit. Respect. Voor de kinderen. Respect. Voor Patrick. Hij liet Pim rustig kijken. Hij observeerde Pim. Hoe hij schuifelde op de bank. Hoe hij alles volgde. Hoe hij even lachte als het toch wel heel leuk was op de mat. Patrick wachtte het juiste moment af. Tot Pim er klaar voor was. “Je kunt misschien best even meedoen met dit spel, je bent er nu toch.”, zei hij. “Straks denk je thuis, had ik nu toch maar even meegedaan…” En daar ging Pim. Hij deed mee. Het ijs was gebroken.

Vanaf die week gaat Pim elke week naar budo. Hij vindt het heerlijk. Hij leerde er veel. Concentreren. Wachten op je beurt. Je grenzen verleggen. Iemand helpen. Kracht. Discipline. Zelfvertrouwen. En hij vond een nieuwe vriend. Een maatje voor het leven. “Ik wil eigenlijk wel nog een keer extra trainen.”, zei hij op een dag. En zo ging het. De donderdag kwam erbij. Daar stond Pim weer. De eerste keer bij de donderdaggroep. Gespannen. Wriemelend aan zijn budopak. “Kom maar even naast me staan.”, zei Patrick. Dat deed Pim. “Dit is een oude vriend van me. Hij komt voortaan ook op donderdag trainen en ik ben heel vereerd dat hij bij ons is.”, zei Patrick tegen de andere kinderen. Pim straalde. En alle kinderen wilden wel met die oude vriend van Patrick trainen! Ineens was het helemaal niet eng meer in die nieuwe groep.

En dat is de magie van Patrick. Precies op het juiste moment het goede zeggen. Deze kinderen het gevoel geven dat ze speciaal zijn. Zodat ze boven zichzelf uitstijgen. Want Patrick pakt het niet alleen zo aan bij Pim. Nee, hij doet dat bij alle kinderen. Allemaal krijgen ze het gevoel dat ze er mogen zijn. Allemaal willen ze werken voor Patrick. Pim traint nog steeds. Een band en heel wat vuistjes verder. Twee keer in de week. In de nieuwe dojo. Het zijn de hoogtepunten voor Pim. Hij heeft het zwaar. Zijn angsten zijn groot. Vaak is hij verward en op school gaat het niet goed. We moeten op zoek naar andere mogelijkheden. En steeds is daar weer Patrick. Een baken voor Pim. Als Pim traint, is hij niet zo angstig. In de war is hij dan ook niet. Hij landt weer. Met twee voeten op de aarde. Hij voelt zich veilig. Hij helpt andere kinderen. Sparren vindt hij het mooiste dat er is. “Er is geen winnen of verliezen, er is alleen maar trainen.”, zegt Patrick. En zo is het. Hang loose!

De moeder van Pim

Er zijn meerdere MEE organisaties die een sportconsulent of beweegcoach in dienst hebben. Informeer bij uw lokale MEE of ze u kunnen helpen bij het zoeken naar een juiste sport, beweegactiviteit of vereniging.

Lees meer...