Het verhaal van:

Ongeopende post

22 mei, 2014

ongeopende postOpgewekt vertelt Corola (29) dat zij en haar gezin moeten leven van €75,- per week. En dat dit alweer een stuk beter is dan de €65,- die ze eerder kreeg. Uitgaan, winkelen, een sportclub, een pretparkbezoek dat is allemaal onbetaalbaar geworden. En dat zal de eerstvolgende jaren ook zo blijven. Wel saai, maar toch beter dan het donkere dal waar ze een jaar geleden in zat: huizenhoge schulden, een onbetaalbaar en onverkoopbaar koophuis en een ernstig ziek kind.

De droom van Corola was kapster worden. Op de kappersschool bleek ze talent te hebben en haalde hoge cijfers voor de praktijk. Helaas lukte het met de theorie helemaal niet. Voordat ze naar de kappersschool ging heeft Corola praktijkonderwijs gedaan, want leren uit boeken is moeilijk voor haar. ‘Hoewel niemand dat aan mij ziet, ben ik moeilijk lerend’ zegt Corola eerlijk. Haar droom kon ze dus niet waarmaken maar ze kon een baan krijgen in de thuiszorg en dat vond ze ook fijn werk. Corola kan hard werken en ze houdt van een praatje en gezelligheid.

Met haar vriend kocht ze negen jaar geleden een huisje. Ze leefden makkelijk. Ze gaven gewoon geld uit zonder er echt op te letten. Het ging net goed omdat ze beiden meestal wel werk hadden. Dat werd anders toen ze drie jaar geleden zwanger werd van Giovanni. Na de geboorte bleek al snel dat Giovanni niet goed groeide. Er volgde een loodzware periode met veel onderzoeken en ziekenhuisopnames. Giovanni bleek een ziekte te hebben waarbij zijn lichaam geen zout afvoert: Nefrogene Diabetes Insipidus. Hierdoor liep hij constant het gevaar voor uitdroging.

Het eerste half jaar was Corola zoveel mogelijk bij haar kind in het ziekenhuis. Ze was al voor de zwangerschap gestopt met werken en had afgesproken met haar werkgever dat ze weer terug kwam zodra het kon. Maar het kon niet. Ze wilde er zijn voor haar zieke baby. Dat hij gezond werd, daar ging het om. Vaak aten ze in het ziekenhuis om maar zoveel mogelijk bij hem te zijn.

Haar telefoonrekening werd huizenhoog. Toen het uiteindelijk met Giovanni langzaam beter ging, ging het financieel bergafwaarts. Deurwaarders belden aan en de post durfden ze al lang niet meer te openen. Het dieptepunt kwam toen ze afgesloten zouden worden van elektriciteit. Giovanni kreeg iedere nacht vocht door een sonde-apparaat dus dat zou een ramp betekenen.

Ze moesten hun huis uit want dat konden ze niet meer betalen. Het werd te koop gezet terwijl de huizenmarkt was ingestort en er was dan ook geen belangstelling voor. Het werd hoog tijd om hulp te vragen.

Via de GGD kwamen ze bij MEE terecht. Samen met de gezinscoach zijn ze aan de klus begonnen die startte met het openen van de stapels post. Langzaam maar zeker werden alle schulden geïnventariseerd, zijn er regelingen getroffen, urgentie aangevraagd voor een huurwoning en schuldsanering aangevraagd. Ook de zorg voor Giovanni was een onderwerp, maar dat Corola haar hart kon luchten was minstens zo belangrijk.

In hun nieuwe ruime huurflat scharrelt Giovanni vrolijk rond. Eindelijk heeft Corola weer tijd om ook een beetje aan zichzelf te denken. Ze zou de drie dagen dat haar zoon op het medisch kinderdagverblijf zit weer graag willen werken. Voor het geld, maar zeker ook voor de aanspraak en gezelligheid. Helaas is het in deze tijd lastig om een baan te vinden. Ze zijn uit het dal, maar er is nog veel te wensen; een baan, meer contact met leeftijdsgenoten, een tweede kind en uit de schuldenlast. Maar als ze naar Giovanni kijkt straalt ze. “Mijn zoon is mijn leven’. Het komt recht uit haar hart.


Een consulent van MEE