Het verhaal van:

Het intaketoiletgesprek

08 mei, 2014

toiletgesprekMark meldt zich aan bij MEE voor ondersteuning. Hij heeft het syndroom van Asperger. Mark is 54 jaar en woont in een studentencomplex. Tot vorig jaar kwam hij bij de ontmoetingsgroep voor mensen met autisme bij MEE, maar hij vond daar geen aansluiting. Mark is bezig aan zijn 5e studie aan de universiteit. Hij blijft studeren omdat hij door zijn beperkingen geen passend werk kan vinden. Mark heeft geen vrienden en geen contact met zijn ouders.

Met studiegenoten en professoren ontstaan regelmatig conflicten omdat hij hen niet begrijpt. Het eerste telefonisch contact verliep bijzonder. Ik had niet mogen bellen maar moest mailen! Mark maakt een geagiteerde indruk door de telefoon. Hij geeft aan dat ik bij het bezoek aan hem vooral niet mag laten zien aan anderen dat ik van MEE ben. Ik mag ook niet hard praten omdat de muren in zijn woning zeer dun zijn en hij niet wil dat anderen iets horen. Mijn nieuwsgierigheid naar Mark is gewekt!

Via een collega die de ontmoetingsgroep leidt waar Mark kwam, begrijp ik dat hij grote moeite heeft met sociale contacten. Bij teveel prikkels kan hij zeer boos worden en verbaal agressief reageren. Dit wetende, heb ik geprobeerd om hem uit te nodigen voor een bezoek aan kantoor, zodat het voor mij veiliger was. Maar Mark was niet bereid op kantoor te komen, ik moest naar hem toe.

Het was even zoeken naar het juiste studentenhuisblok. Als ik aanbel, zie ik door een gang een meneer naar mij toe rennen. Hij doet de deur voor mij open en rent naar een voordeur aan de andere kant van de gang. Oké, dat zal Mark zijn, dus ik volg hem. Hij bijt mij kortaf toe dat ik aan de verkeerde deur gebeld heb. Ik wist niet dat er twee deuren waren! Daarna word ik een klein smal gangetje ingeleid en wijst Mark dat ik een deur door moet. De voordeur gaat op slot.

Tot mijn grote verbazing heeft hij een stoel in de toilet staan waar ik op moet zitten. Mark gaat op de zeer vervuilde toilet tegenover mij zitten en zo begint mijn gesprek. Mark vertelt dat hij begeleiding nodig heeft. Een half jaar geleden had hij begeleiding, maar deze heeft hij gestopt omdat hij het te duur vond. Bovendien vond hij dat de ambulante begeleiding hem niet goed begeleidde. Mark vertelt dat de ambulante begeleiders HBO niveau hebben en dat dit niet aansluit bij zijn universitaire niveau. Mark kijkt steeds naar beneden om de informatie te verwerken die hij van mij krijgt. Ik wacht steeds op hem totdat hij opkijkt en geef dan antwoord. Mark vraagt welk niveau ik heb. Hij kijkt op en ik kijk naar hem en antwoord met een twinkeling in mijn ogen dat ik HBO geschoold ben. We hebben een rustig intaketoiletgesprek. We spreken af dat ik toch weer een indicatie ga aanvragen. Tevens verwijs ik hem naar de huisarts omdat Mark vertelt dat hij zijn medicatie niet meer inneemt en sombere gevoelens heeft.

Uiteindelijk heeft Mark geen indicatie gekregen van het CIZ omdat aangegeven werd dat hij al twee keer een indicatie heeft gehad. Hij werd verwezen naar de Wmo voor huishoudelijke zorg omdat zijn woning zeer vervuild is. De GGZ gaat weer een indicatie aanvragen voor ambulante begeleiding met onderbouwing van de psychiater omdat Mark specialistische begeleiding nodig heeft van hulpverleners die bekend zijn met autisme.

Een consulent van MEE