Het verhaal van:

Agressie in de zorg

05 september, 2013

ZajnabeAfgelopen mei ben ik  opgenomen geweest in Rijnlands Revalidatie Centrum te Leiden. Ik zeg altijd “ik moet weer terug terug  voor een APK.”  Ik kom al jaren in het RRC, ik ben er kind aan huis. Je kan heel wat meemaken in zo’n centrum. Leuke dingen, maar ook minder leuke dingen.

In totaal zijn er veertig bedden op de verpleegafdeling. Twintig aan de neuro- kant en 20 aan de ortho-kant. Aan de kant van de ortho lag een man die de hele sfeer verziekte binnen het centrum. Iedereen had last van hem. Van de verpleging, revalidanten, voedingsassistentes tot aan de koks. Hij had altijd wel te klagen over het eten etc. Velen waren ook bang voor hem. Hij bemoeide zich met alles. Hij vertelde continu aan iedereen dat hij miljoenen op bank had en dat hij in een villa woonde en ga zo maar door. En hij kon ook vreselijk schelden.

Toen hij zich met mijn eten ging bemoeien, heb ik actie ondernomen. Ik meldde het bij de verpleging, zijn artsen en zijn therapeuten. Maar ze konden er niet veel mee. Therapeuten zeiden tegen me: “Je hebt gelijk, maar hij is echt zo sterk dat we zelf ook niet weten wat we er mee aan moeten.” Dan denk ik: kwalijke zaak!

Volgens mij gaat het vaak zo in de gezondheidzorg. Men is bang en ‘tolereert’ deze agressie dan maar. Mijn conclusie is: die man is niet te helpen. Hij wil niet worden geholpen, want als dat wel het geval zou zijn, dan neemt hij toch alle handvatten en adviezen aan? Ik hoorde vorige week trouwens dat hij nog maanden moet blijven! Ik ben blij dat ik alweer thuis ben…

Waar het mij om gaat is de veiligheid van de medici en het personeel natuurlijk. Want al die agressiviteit tegen mensen die er zijn om je te helpen is vreselijk. Maar het gaat in deze situatie ook heel duidelijk om de patiënten, die hebben ook veel last van zulk gedrag. Je moet toch veilig kunnen revalideren? Dat vind ik belangrijk. Natuurlijk gebeuren er soms dingen die niet altijd even leuk zijn, maar dit gaat wel heel erg ver!

Zajnabe Baouch