Het verhaal van: Akmal

Hulp vragen is geen schande

meervoudige handicapEen schoolmaatschappelijk werker brengt een Afghaans gezin in beeld bij het wijkteam. Het gaat om een gezin met vier kinderen, waarvan de middelste twee op school zitten en de oudste van negen jaar, Akmal, een ernstige meervoudige beperking heeft. Hij kan niet praten, niet lopen, heeft speciale voeding nodig, kan zichzelf niet verzorgen en heeft continue begeleiding, toezicht en zorg nodig. Eelco, een cliëntondersteuner van MEE, pakt de casus vanuit het wijkteam op.

Eelco: ‘De situatie van dit gezin is zeer complex. Ruim drie jaar geleden gaat eigenlijk alles gezien omstandigheden goed. Voor de verzorging van Akmal krijgen de ouders een persoonsgebonden budget. Akmal ontvangt doordeweeks zorg op het kinderdagcentrum. Vader Amir is een ondernemende man en heeft een baan, moeder Hidi is thuis en zorgt voor Akmal en de andere kinderen. Vanwege een overlijden in de familie gaat het gezin voor een korte periode naar Afghanistan. Akmal is de stiefzoon van Amir, zijn biologische vader is overleden en Hidi is hertrouwd. Bij aankomst in Afghanistan eigent de familie van Hidi’s overleden man zich Akmal toe. Hij wordt door de familie vastgehouden.

Volgens de Afghaanse cultuur had Hidi niet mogen hertrouwen buiten de familie en daarom is Akmal nu afgenomen van zijn moeder. Je zou kunnen zeggen dat hij wordt gegijzeld. Twee maanden lang houden ze Akmal vast, zonder de juiste voeding, medicatie en verzorging. Het gaat slecht met hem, dat is de voornaamste reden dat Hidi haar zoon terug krijgt. Voorwaarde is wel dat zij het land niet mogen verlaten. Naast het betalen van losgeld, moeten een aantal familieleden garant staan zodat Akmal in Afghanistan blijft. De familie dreigt met het vermoorden van familieleden van Hidi als zij toch het land met Akmal verlaten. Twee jaar lang verblijft het gezin noodgedwongen in Afghanistan. Hun huis, de school van de kinderen, de georganiseerde zorg voor Akmal, het PGB, alles blijft onbeheerd achter. Na twee jaar besluit de familie dat Akmal het land mag verlaten na betaling van een flink bedrag. Amir weet het bij elkaar te sprokkelen en het gezin kan eindelijk terug naar Nederland. Amir is inmiddels zijn baan kwijt, het PGB is gestopt, het huis is verwaarloosd en er zijn schulden vanwege de hypotheek die betaald moest worden en het PGB dat nog een aantal maanden is uitbetaald toen het gezin in Afghanistan verbleef.

Als cliëntondersteuner en casusregisseur ga ik aan de slag. Een collega uit het wijkteam bekijkt de financiële situatie en ik zet de zorg voor Akmal weer op poten. Er is al een nieuwe indicatie voor het kinderdagcentrum voor Akmal, ik regel logeeropvang gezien de intensieve zorg die hij nodig heeft en de zware tijd die het gezin heeft. Ook vraag ik woonurgentie aan, want het huis van het gezin bevindt zich op de derde etage en er is geen lift. Hidi kan met Akmal het huis niet verlaten, hij is inmiddels ruim veertig kilo en zij kan hem niet dragen. Alleen als Amir thuis is kan Akmal in of uit huis. Omdat dit ook voor vader te zwaar tillen wordt, wordt de Wmo ingeschakeld. Er wordt voor tijdelijke duur een trappenklimmer ingezet. Met dit hulpmiddel kan Akmal veilig en zonder veel moeite de trap op en af. De woonurgentie wordt verkregen en binnen afzienbare tijd is er een passende woning beschikbaar. Samen met Amir regel ik dat een deel van de PGB-schuld wordt kwijtgescholden doordat we kunnen aantonen dat Akmal gegijzeld was en het gezin dus geen keuze had, en daarnaast tonen we aan dat Amir en Hidi de meeste tijd in Afghanistan wel gewoon voor hun zoon hebben gezorgd. Voor de rest van de schuld kunnen we goede betalingsregelingen treffen met het Zorgkantoor.

Dan doet het volgende probleem zich aan. Doordat Amir tijdelijk een uitkering krijgt, ontvangt het gezin een brief van het IND. De verblijfsvergunning van Hidi en Akmal wordt mogelijk niet verlengd omdat ze zelf geen inkomen verwerven. Door alle zorgen komt Amir nu niet toe aan het vinden van een baan. Het PGB voor Akmal moet snel gerealiseerd worden. Omdat de ouders de zorg uitvoeren geldt dit als inkomen. Het PGB wordt geregeld en Amir stopt zijn uitkering.

Vooral Hidi is erg getraumatiseerd door de tijd in Afghanistan. Haar weet ik ervan te overtuigen dat hulp vragen bij de verwerking geen schande is. Zij gaat naar de huisarts en krijgt een doorverwijzing voor een psycholoog om over de gebeurtenis te praten. De rust binnen het gezin kan eindelijk terugkeren.’

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

Lees meer...
Het verhaal van:

Oranje Boven

koningsdagSinds enkele maanden draai ik eens per week een bureaudienst. Een wereld ging er voor mij open!

Tijdens een bureaudienst krijgen wij meerdere telefoontjes op een dag. Deze telefoontjes zijn meestal vragen van ouders,  instellingen, huisartsen, Bureau Jeugdzorg, Centrum Autisme, Maatschappelijk werk of zorginstellingen. En soms resulteert een vraag in een aanmelding.

Dat er zo’n diversiteit is aan activiteiten tijdens een bureaudienst daar had ik nooit bij stil gestaan. Wat een leuke manier om anders met het werk bezig te zijn! Eind oktober tijdens de bureaudienst werd ik gebeld. De receptie vraagt of zij een lijntje door kan geven van meneer Amrani, hij heeft een vraag. Tja, wij zijn er voor vragen, dus stuur maar door!

Als het lijntje door komt zeg ik mijn naam en noteer in de tussentijd het telefoonnummer waar vandaan wordt gebeld. Het gesprek verloopt als volgt:

“Goedemiddag mevrouw, u spreekt met meneer Amrani. Ik heb voor u een vraag.”

Voor een meneer Amrani klinkt hij toch anders buitenlands, met een Engels accent, ik ben even verward. “Goedemiddag meneer, wij zijn er voor uw vragen dus waarmee kan ik u helpen?”

“Mevrouw” vervolgt meneer “onze koning, hij heet toch Willem-Alexander? En zijn vrouw zij heet toch koningin Maxima?”

Ik denk, oke, wat een bijzondere vraag! Waar gaat dit gesprek heen? “Meneer”, vervolg ik, “ik begrijp niet goed waar u heen wilt, ik verwacht wel een serieuze vraag van u.”

“Ja, ja mevrouw ik heb een serieuze vraag hoor. Wat ik graag wil weten is hoe Willem-Alexander zijn vader van zijn achternaam heet. Ik weet dat hij Claus heet van zijn voornaam, maar zijn achternaam weet ik niet”.

Met enige verbazing hoor ik wat hij vraagt. Ik weet niet of ik nu boos moet worden of op moet hangen. Ik blijf toch nog maar even luisteren.

“Weet u mevrouw, ik moet naar de gemeente voor een verblijfsvergunning. Dan gaan zij mij vragen stellen over Nederland. Ik weet dus wel hoe de koning heet, maar niet zijn achternaam.”

Omdat ik te verbaasd ben over deze vraag kom ik niet direct op het antwoord. “Nou meneer, dan moet ik u enigszins teleurstellen, dat weet ik namelijk ook niet!” Gelukkig klinkt er aan de andere kant van de lijn net zoveel gelach als aan mijn kant van de lijn….

“Well, mevrouw, hoe moet dat dan als ik bij het gemeentehuis kom?”

“Weet u wat meneer? Ik zit achter een computer en ik ga het gewoon even voor u opzoeken….Meneer, ik heb het gevonden hoor. Zijn vader heet van Amsberg, dus heet Willem-Alexander ook van Amsberg van zijn achternaam!”

“Nou mevrouw, how nice dat u dat voor mij heeft opgezocht, hoe spel ik dat?”

Ik spel voor meneer de achternaam. Dit verloopt niet helemaal vlekkeloos, maar uiteindelijk lukt het.

“Mevrouw hartelijk dank voor uw antwoord”.

“Geen dank meneer, nu komt het vast goed bij het gemeentehuis!”

“Have a nice day!”

Als ik heb opgehangen begin ik te gieren van het lachen. Ik kijk mijn collega aan die er helemaal niets van begrepen heeft. Ik eigenlijk ook niet eerlijk gezegd. Hoe is deze meneer bij MEE terecht gekomen???

Ach, er is weer iemand geholpen!

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Een nieuwe toekomst

Een nieuwe toekomstLeila heeft een IQ van 63 en psychische problemen. De afgelopen jaren waren onstabiel. Een aantal jaar geleden werd zij gedwongen te trouwen met een man. Niet veel later werd hij opgepakt door de politie. Leila zag hem nooit meer terug, maar was dus wel met hem getrouwd.

Sindsdien heeft Leila op straat gewoond. Haar familie bedreigde haar. Als ze niet op straat leefde, verbleef ze bij mannen en verdiende haar inkomen door middel van prostitutie.
Ze heeft niemand op wie ze een beroep kan doen.

In 2012 meldde Leila zich bij MEE. Ze wilde hulp. Na de tweede afspraak verdween ze echter weer en was maanden uit beeld. In november klopt ze opnieuw aan bij MEE. Dit keer is Leila zeer gemotiveerd. Ze komt al haar afspraken netjes na en wil niets liever dan een nieuw leven, een woonplek, passende begeleiding, medische hulp (een dokter kunnen bezoeken) en psychische hulp, om haar traumatische ervaringen te kunnen verwerken. Af en toe is Leila zeer emotioneel. Ze woont tijdelijk bij een vriendin, maar wil hier liever niet blijven. In het huis gebeuren dingen waar zij niet mee in aanraking wil komen, maar ze heeft geen andere mogelijkheden.

Leila is geboren en getogen in Nederland, maar heeft wel een verblijfsvergunning. Ineens blijkt dat Leila’s verblijfsvergunning, die nog enige tijd geldig zou zijn, is ingetrokken in september 2012 omdat zij zou hebben aangegeven geëmigreerd te zijn. Hierdoor verblijft Leila momenteel illegaal in Nederland. Ze komt terecht in een opvang voor illegale vrouwen.

Leila heeft geen inkomen, geen ziektekostenverzekering, geen verblijfsvergunning en is getrouwd met een man die ze niet kent. Bij de opvang voor illegale vrouwen moet ze na enige tijd weg en ik heb geen vervolgplek voor haar. Ik heb een CIZ-aanvraag gedaan voor wonen met begeleiding maar verwacht hier niets van, gezien het ontbreken van de zorgverzekering en de ongeldige verblijfsstatus.

Dan is er licht aan het einde van de tunnel. De indicatie wordt tegen alle verwachtingen in afgegeven en we kunnen op zoek naar een woonplek. Leila blijkt toch een geldig  paspoort te hebben en de intrekking van haar verblijfsvergunning wordt teruggedraaid nadat aantoonbaar is gemaakt dat Leila niet is geëmigreerd. Ik kan haar helpen op zoek te gaan naar een geschikte woonplek en een advocaat kijkt naar de echtscheiding. Leila krijgt een nieuwe toekomst.

Een consulent van MEE

Lees meer...