Het verhaal van: Sophia

Eén vraag, meerdere problemen

sophia-mee-verhalenSophia is op zoek naar een school voor speciaal onderwijs voor haar oudste zoon Milo (8). Hij heeft ADHD en autisme en is op zijn huidige school niet op zijn plek. Hij vindt er geen aansluiting bij zijn klasgenoten, hij wordt gepest, loopt didactisch achter en is snel in paniek. In een aangepaste omgeving zou Milo beter tot zijn recht komen, zo is besloten op zijn huidige (reguliere) school. Sophia is het hier mee eens. De vraag voor een passende onderwijsplek komt terecht bij Marlise, cliëntondersteuner van MEE in een wijkteam.

Marlise: ‘Sophia is een enthousiaste jonge moeder en doet alles voor haar twee zoons. Milo’s broertje Joost is bijna drie en heeft Downsyndroom. Als casusregisseur kijk ik niet alleen naar de vraag over de onderwijsplek voor Milo, maar ook naar andere vragen of problemen die spelen binnen een gezin. Om te beginnen gaan we op zoek naar een geschikte school. Die is al snel gevonden en Milo wordt hier ingeschreven. Ik geef Sophia wat opvoedondersteuning om haar te helpen nog beter om te gaan met haar zoon met autisme. Dan gaan we aan de slag met de financiële problemen van het gezin.

Sophia en haar twee zoons komen rond van een bijstandsuitkering. De intensieve zorg die haar twee kinderen nodig hebben heeft zij nog niet kunnen combineren met een baan. Ik breng Sophia in contact met een schuldhulpmaatje, een vrijwilliger die samen met haar gaat kijken hoe zij van haar schulden afkomt. Ook laat ik het gezin kennis maken met de voedsel- en kledingbank. Omdat Joost bijna drie jaar wordt en Downsyndroom heeft, heeft Sophia binnenkort recht op dubbele kinderbijslag voor hem. Ik leg Sophia uit hoe ze dit kan aanvragen, en ze gaat hiermee zelf aan de slag.

Joost gaat sinds kort twee dagdelen naar een peuterspeelzaal om in contact te komen met andere kinderen. Sophia wil voor Joost het liefst een reguliere speelzaal, maar al snel blijkt dat dit geen geschikte plek is voor hem. Hij praat er niet, zit stil in een hoekje en loopt achter in zijn ontwikkeling. Ik praat hierover met Sophia, zij vindt het een grote stap om Joost naar een speciaal kinderdagverblijf te brengen. Het liefst wil ze dat hij zo gewoon mogelijk mee kan doen en ook in aanraking komt met kinderen zonder beperking. Er blijkt in de buurt een perfecte oplossing voor Joost te zijn. Een groep, speciaal voor kinderen met meervoudige beperkingen, die samenwerkt met regulier basisonderwijs en een reguliere peuterspeelzaal. Zij zorgen voor dagelijks contact tussen kinderen met en zonder (ernstig) meervoudige beperkingen. Binnen deze groep krijgt Joost ontwikkelingsgerichte activiteiten aangeboden en gespecialiseerde begeleiding om zich optimaal te ontwikkelen. Joost heeft zijn draai hier al snel gevonden. Er valt een enorme last van Sophia’s schouders. Haar beide zoons zitten op een goede plek. Aan haar financiële problemen wordt gewerkt. Met een goed gevoel gaat zij de toekomst tegemoet.

 

 

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

Lees meer...
Het verhaal van:

Nikki en Miranda krijgen de hulp die ze nodig hebben

NikkiNikki is tien jaar, heeft twee broers en volgt speciaal basisonderwijs. Ze heeft een heftig verleden met huiselijk geweld. Haar vader is sinds een jaar uit haar leven en mag zijn kinderen niet meer zien. Nikki’s moeder Miranda heeft grote schulden. Er gaat van alles mis thuis en ze is het overzicht volledig kwijt. Daarnaast vertoont Nikki moeilijk gedrag. Ze kan enorme woedeaanvallen hebben waarbij ze agressief gedrag vertoont en dingen vernielt. Op school is er eigenlijk niets aan de hand, deze woedeaanvallen heeft ze vooral binnenshuis.

Schoolmaatschappelijk werk wordt betrokken vanwege Nikki’s gedrag thuis en de opvoedvragen die Miranda hierdoor heeft. Er wordt contact gelegd met de gezinscoach die ook betrokken is bij het gezin. De gezinscoach staat op het punt om af te sluiten: er is een gesprek geweest met Miranda over de financiën en sindsdien wil Miranda niets meer met de gezinscoach of welke vorm van hulpverlening dan ook te maken hebben. De schoolmaatschappelijk werker stelt voor om met Miranda in gesprek te gaan om te kijken of zij kan bemiddelen. Miranda accepteert namelijk nog wel hulp via de school vanwege de moeilijkheden met de opvoeding van Nikki.

Er volgt een afspraak met Miranda. De gezinscoach heeft er weinig vertrouwen in dat Miranda hem nog binnen zal laten, maar wil haar toch nog een kans geven en gaat er dus mee akkoord om halverwege het gesprek aan te schuiven. Al snel blijkt dat de aanpak van de gezinscoach bij Miranda niet in goede aarde is gevallen. Hij had er niet omheen gedraaid en haar duidelijk verteld wat er mis was met haar financiën en hoe zij haar problemen moest oplossen. Deze duidelijkheid was bij Miranda in het verkeerde keelgat geschoten.

Rustig bespreekt de schoolmaatschappelijk werker met Miranda de situatie. Miranda kan haar verhaal doen. Ze voelt zich begrepen en ontdooit zichtbaar. Daardoor ontstaat de mogelijkheid om Miranda wat dingen uit te leggen. Langzaam begint ze weer open te staan voor de hulp die ze hard nodig heeft. Tot grote verrassing van de gezinscoach laat Miranda hem even later binnen en kan de hulpverlening weer worden opgepakt. Er wordt afgesproken dat Miranda hulp krijgt bij de opvoeding van haar kinderen.

Gezien het enorme trauma van Nikki gaat de gezinscoach onder andere zorgen voor hulp van een psycholoog.

Lees meer...
Het verhaal van:

Alleen en toch gelukkig

www.garrisonphoto.orgHet flatje van Sylvia is klein, duidelijk bedoeld voor één persoon. Ik weet dat ze twee kinderen heeft die beiden nog schoolgaand zijn. Ze verteld dat ze ontzettend blij is met deze plek en zich eindelijk weer een beetje ontspannen voelt. Ze laat me de foto’s zien van haar jongens die op een prominente plaats in de kamer staan. Ze hebben mooie, vrolijke gezichten en Sylvia is duidelijk trots op ze. ‘Als de jongens hier bij me zijn in het weekend geniet ik het allermeest” zegt ze. Toch wonen ze niet bij haar en ook dat is voor iedereen het beste, daar is ze van overtuigd. Voordat ze dit kon zeggen heeft ze een lange weg afgelegd.

Haar jongste zoontje is geboren met een slecht werkende schildklier waardoor hij een ontwikkelingsachterstand heeft. “hij ziet er uit als een heel normaal jochie van 6 maar op het moment dat je met hem wilt praten merk je dat er iets mis is want dat kan hij niet.”

Nu zit hij op speciaal onderwijs en krijgt hij de aandacht en begeleiding die hij verdient. Maar dat is wel anders geweest. Toen Sam 3 jaar was en Sylvia nog samen was met haar man, zaten ze met de handen in het haar. Want weten dat je kind een ontwikkelingsachterstand heeft en weten hoe je daar dan mee om moet gaan zijn twee heel verschillende dingen. Sam praatte niet en begreep weinig. Hij zag geen enkel gevaar maar werd wel steeds groter en sneller. “We moesten hem 20 uur per etmaal in de gaten houden”. Ook was hij regelmatig volkomen van slag zonder dat Sylvia begreep waarom. De huisarts wees hen op MEE. De consulent die zij kreeg was gespecialiseerd in opvoedondersteuning bij kinderen met een beperking en leerde Sylvia en haar man te werken met pictogrammen (plaatjes) om met Sam te kunnen communiceren. Ook zorgde ze voor wekelijkse begeleiding in het gezin die Sylvia kon helpen met een vaste dagstructuur voor Sam. Samen zochten en vonden ze passend onderwijs voor Sam. Om het gezin wat te ontlasten ging Sam af en toe naar een logeeropvang zodat ze weer een beetje aan elkaar en zichzelf toekwamen. Eind goed al goed?

“Toen mijn man in het buitenland was heb ik er ineens alles uitgegooid tegen ‘mijn’ consulent, ze schrok er echt van!”. Ze was diep ongelukkig in haar huwelijk; haar man misbruikte en vernederde haar, maar naar de buitenwereld toe was hij de ideale man en echtgenoot en niemand wist er van. Zelfs haar naaste familie niet. “Op dat moment zat ik er helemaal doorheen en had het gevoel geen kant op te kunnen.” Ze vond kracht door het gesprek en besloot samen met haar kinderen weg te gaan en bij haar zus in te trekken.

Omdat dit geen houdbare situatie was heeft de consulent van MEE: 1 gezin 1 plan op gestart. Iedereen die betrokken was rond dit gezin werd bijeengeroepen om mee te denken over een oplossing voor dit gezin. Met name haar ouders, broers en zus hebben (nog steeds) een belangrijke stem. Haar man belooft beterschap en ze proberen het nog een tijdje. “ Niet zo zeer voor mezelf maar voor mijn kinderen wilde ik alles op alles zetten om weer een gezin te vormen”. Helaas lukte het Sylvia niet meer om zich weer goed en veilig te voelen bij haar man; er was te veel gebeurd.

“Bij de volgende 1 gezin 1 plan bijeenkomst kondigde ik dus aan dat ik liever met mijn kinderen alleen wilde wonen”. Tot haar verbazing bleek niemand het vanzelfsprekend te vinden dat de kinderen met haar zouden meegaan. “ Het klopt dat de opvoeding mij eigenlijk altijd al zwaar viel; ik kan heel somber zijn, ik heb veel ellende meegemaakt in mijn jeugd. Ook heb ik beschadigde wervels waardoor ik veel pijn in mijn rug kan hebben. Dan ben je niet de leukste moeder.” Hoewel haar man vaak geen leuke echtgenoot was is hij wel altijd een goede, betrokken en leuke vader geweest. “Zijn kinderen zijn alles voor hem.”

Dan nu toch eind goed als goed? “Ja” lacht ze. “Doordeweeks zijn ze bij hun vader en zorgen ook mijn moeder en zus voor mijn jongens. En in het weekend zijn ze bij mij en ben ik er 100% voor ze en kan ik echt van ze genieten!”


Een consulent van MEE

Lees meer...