Het verhaal van:

Alleen en toch gelukkig

www.garrisonphoto.orgHet flatje van Sylvia is klein, duidelijk bedoeld voor één persoon. Ik weet dat ze twee kinderen heeft die beiden nog schoolgaand zijn. Ze verteld dat ze ontzettend blij is met deze plek en zich eindelijk weer een beetje ontspannen voelt. Ze laat me de foto’s zien van haar jongens die op een prominente plaats in de kamer staan. Ze hebben mooie, vrolijke gezichten en Sylvia is duidelijk trots op ze. ‘Als de jongens hier bij me zijn in het weekend geniet ik het allermeest” zegt ze. Toch wonen ze niet bij haar en ook dat is voor iedereen het beste, daar is ze van overtuigd. Voordat ze dit kon zeggen heeft ze een lange weg afgelegd.

Haar jongste zoontje is geboren met een slecht werkende schildklier waardoor hij een ontwikkelingsachterstand heeft. “hij ziet er uit als een heel normaal jochie van 6 maar op het moment dat je met hem wilt praten merk je dat er iets mis is want dat kan hij niet.”

Nu zit hij op speciaal onderwijs en krijgt hij de aandacht en begeleiding die hij verdient. Maar dat is wel anders geweest. Toen Sam 3 jaar was en Sylvia nog samen was met haar man, zaten ze met de handen in het haar. Want weten dat je kind een ontwikkelingsachterstand heeft en weten hoe je daar dan mee om moet gaan zijn twee heel verschillende dingen. Sam praatte niet en begreep weinig. Hij zag geen enkel gevaar maar werd wel steeds groter en sneller. “We moesten hem 20 uur per etmaal in de gaten houden”. Ook was hij regelmatig volkomen van slag zonder dat Sylvia begreep waarom. De huisarts wees hen op MEE. De consulent die zij kreeg was gespecialiseerd in opvoedondersteuning bij kinderen met een beperking en leerde Sylvia en haar man te werken met pictogrammen (plaatjes) om met Sam te kunnen communiceren. Ook zorgde ze voor wekelijkse begeleiding in het gezin die Sylvia kon helpen met een vaste dagstructuur voor Sam. Samen zochten en vonden ze passend onderwijs voor Sam. Om het gezin wat te ontlasten ging Sam af en toe naar een logeeropvang zodat ze weer een beetje aan elkaar en zichzelf toekwamen. Eind goed al goed?

“Toen mijn man in het buitenland was heb ik er ineens alles uitgegooid tegen ‘mijn’ consulent, ze schrok er echt van!”. Ze was diep ongelukkig in haar huwelijk; haar man misbruikte en vernederde haar, maar naar de buitenwereld toe was hij de ideale man en echtgenoot en niemand wist er van. Zelfs haar naaste familie niet. “Op dat moment zat ik er helemaal doorheen en had het gevoel geen kant op te kunnen.” Ze vond kracht door het gesprek en besloot samen met haar kinderen weg te gaan en bij haar zus in te trekken.

Omdat dit geen houdbare situatie was heeft de consulent van MEE: 1 gezin 1 plan op gestart. Iedereen die betrokken was rond dit gezin werd bijeengeroepen om mee te denken over een oplossing voor dit gezin. Met name haar ouders, broers en zus hebben (nog steeds) een belangrijke stem. Haar man belooft beterschap en ze proberen het nog een tijdje. “ Niet zo zeer voor mezelf maar voor mijn kinderen wilde ik alles op alles zetten om weer een gezin te vormen”. Helaas lukte het Sylvia niet meer om zich weer goed en veilig te voelen bij haar man; er was te veel gebeurd.

“Bij de volgende 1 gezin 1 plan bijeenkomst kondigde ik dus aan dat ik liever met mijn kinderen alleen wilde wonen”. Tot haar verbazing bleek niemand het vanzelfsprekend te vinden dat de kinderen met haar zouden meegaan. “ Het klopt dat de opvoeding mij eigenlijk altijd al zwaar viel; ik kan heel somber zijn, ik heb veel ellende meegemaakt in mijn jeugd. Ook heb ik beschadigde wervels waardoor ik veel pijn in mijn rug kan hebben. Dan ben je niet de leukste moeder.” Hoewel haar man vaak geen leuke echtgenoot was is hij wel altijd een goede, betrokken en leuke vader geweest. “Zijn kinderen zijn alles voor hem.”

Dan nu toch eind goed als goed? “Ja” lacht ze. “Doordeweeks zijn ze bij hun vader en zorgen ook mijn moeder en zus voor mijn jongens. En in het weekend zijn ze bij mij en ben ik er 100% voor ze en kan ik echt van ze genieten!”


Een consulent van MEE

Lees meer...