Het verhaal van: Marlon

Eindelijk een eigen kamer

eindelijk een eigen kamerVanuit mijn rol als schoolmaatschappelijk werker ging ik op huisbezoek bij Marlon, een nieuwe leerling. Omdat zijn vader in het buitenland verbleef, had ik afgesproken met Soraya, de oudere zus van Marlon. De woning is gelegen in een wijk die op de schop gaat en was grotendeels dichtgetimmerd, de wijk zo goed als verlaten. Een armoedige en troosteloze vertoning. De deurbel ontbreekt, de voordeur is met planken verstevigd. Wat ik binnen aantref is echter nog veel erger. Als consulent heb ik in de loop der jaren veel gezien, maar zoiets had ik nog niet eerder meegemaakt. Geen meubels, maar zakken en dozen, stapels kleding en troep. Matrassen op de grond zonder beddengoed. Soraya legde me uit dat haar vader vast zat en haar moeder was een jaar of acht geleden bij het gezin weggegaan en zat vast in het buitenland. De vrouw die voor Marlon en Soraya zou zorgen was ook vertrokken. Soraya had haar opleiding moeten opgeven omdat er geen geld was voor het vervoer en omdat ze voor haar broertje moest zorgen. Ja, er zou iemand van Jeugdzorg langskomen, dat was haar zes weken eerder beloofd. Tot op die dag had ze niemand gezien.

Er kwam geen ondertoezichtstelling, want, zo werd geredeneerd, een ouder in hechtenis kan nog steeds gezag uitoefenen. Marlon kon uiteindelijk gelukkig terecht bij een tante, waar hij een jaar woonde tot zijn vader vrij kwam. Hij kon weer op zijn oude school terecht. Marlon had zich goed ontwikkeld en bleek een voorbeeldige leerling, dus verdere ondersteuning was niet nodig. Tot een paar jaar later..

Marlon zat inmiddels in het vierde jaar. Hij was altijd vrolijk, beleefd en goed verzorgd, maar ineens begon het op te vallen dat hij wat magerder werd. Na enige tijd vertrouwde Marlon één van de docenten toe dat zijn vader weer vast zat in het buitenland. Hij woonde nu bij zijn broer. Ze hadden het niet breed. Op school hielden we hem in de gaten, zagen er op toe dat hij tussen de middag wat at en gaven hem af en toe een ov-kaartje om naar zijn voetbalclub te kunnen gaan. Marlon is een trotse jongen en vertelde echter niet alles. Een paar maanden later werd hij bij het Acute Team van MEE aangemeld door iemand van het sociale wijkteam. Via de woningbouwvereniging waren zij met Marlon en zijn broer in contact gekomen. Er was een huurachterstand ontstaan en de woningbouwvereniging was erachter gekomen dat de hoofdhuurder zich niet in de woning bevond. Vader was voor een vakantie naar de Dominicaanse Republiek vertrokken en een half jaar later ontdekten de kinderen via een kennis dat hij weer vast zat.

Met man en macht probeer ik een beschermingsonderzoek aan te vragen. Ondertussen bepaalde de rechter dat de woning half mei verlaten moet worden, omdat er geen geld is. Het sociale wijkteam heeft geregeld dat de jongens bij de Voedselbank terecht kunnen, school geeft wekelijks een tas met eten mee en zorgt voor OV-kaartjes. Op de voetbalclub mag Marlon tijdelijk meedoen zonder contributie te hoeven betalen. Er komt steeds meer boven water: er is al jaren geen kinderbijslag ontvangen, Marlon heeft geen huisarts, geen paspoort, geen beltegoed en geen geschikte kleding. Gelukkig valt de kleding van mijn zoon bij hem in de smaak.

Dan is daar Eva, een ex-vriendin van vader met wie Marlon al vele jaren een goede band heeft. Samen hebben we weer contact met haar gezocht en zij wil hem wel in huis nemen. Er komt meer goed nieuws: voorlopige ondertoezichtstelling. Vandaag heb ik hem geholpen om zijn spullen, het beetje wat hij heeft, naar Eva te brengen. Daar heeft hij nu een eigen kamer. Ik hoop dat zij in aanmerking komt voor een pleegzorgvergoeding, want ook zij moet de eindjes aan elkaar knopen. ‘Nu mag je me mammie noemen, zegt ze lachend als ze Marlon de huissleutel overhandigd.’ Ik heb hem in maanden niet zo gelukkig zien lachen.

Een consulent van MEE

Lees meer...