Het verhaal van: Daniëlle

Het belang van samen spelen

National Assembly for Wales https://www.flickr.com/photos/nationalassemblyforwales/5201569732/in/photolist-8VDpsL-e6W8DF-8eAwVu-ayGnaa-4TLEMC-6z9S5x-5NtDo6-hmaLwL-5BAwp3-fv4A8d-i46Zf1-3h9Av-9iRQkM-okcLWp-oCZvj8-6sY8F9-8VDohQ-oSYyx-8kKjSL-iux3Tc-oJGLwB-iyKPjk-gV3Emv-qyRTQC-6kTX8X-7pz6uP-gBKYfq-nz3Giy-6emWTd-8GnH22-9K6vcg-e9cWh4-2vn8ov-4GSWRn-ae643d-mbLVfH-mzBD4p-cDRh1u-6wnx18-dSVvy6-7vZjfG-pexr4H-878n6f-78LZAy-6N6nvd-47wvuw-oCYxe-cnywhW-aoMvSX-7uGycgDaniëlle heeft haar kinderen Jessie (6 jaar) en Mila (7 jaar) bij MEE aangemeld omdat zij op zoek is naar naschoolse dagbehandeling. Jessie heeft een verstandelijke beperking en Mila een gehoorprobleem. Ik vermoed dat moeder zelf ook een licht verstandelijke beperking heeft.

Daniëlle wil graag dat haar kinderen na schooltijd iets te doen hebben, omdat ze eigenlijk alleen maar thuis zitten. Mila en Jessie mogen van Daniëlle niet buiten spelen. Dit vindt zij onveilig. Eigenlijk zijn alle activiteiten waarbij geen professionele begeleiding is geen optie voor Daniëlle. De school geeft aan dat Daniëlle een zeer beschermende moeder is die door haar bezorgdheid de sociale ontwikkeling van Jessie en Mila belemmert. In de gesprekken die ik heb met Daniëlle, merk ik inderdaad dat zij erg bezorgd is over haar kinderen. Ik zie ook dat Daniëlle eigenlijk niet goed weet wat de mogelijkheden zijn en dat haar onwetendheid ervoor zorgt dat ze alles direct afschrijft. Ik leg aan Daniëlle uit dat naschoolse dagbehandeling dure zorg is die niet bedoeld is voor kinderen die simpelweg op zoek zijn naar een leuke activiteit.

Ik vertel haar over de sportconsulenten van MEE  en leg haar uit dat ze vrijblijvend eens kan praten met één van hen. Er zijn talloze activiteiten denkbaar op het gebied van sport. Ook voor kinderen met een beperking en die zijn altijd onder begeleiding. Het spelen met andere kinderen is belangrijk voor Jessie en Mila, dit probeer ik haar zo goed mogelijk duidelijk te maken.

Elke keer als ik Daniëlle spreek, benadruk ik weer hoe belangrijk het is dat haar kinderen in aanraking komen met andere kinderen en dat ze samen kunnen spelen. Vlak bij de woning van het gezin bevindt zich het buurthuis waar elke woensdagmiddag gespeeld kan worden. Daar was Daniëlle echter nooit enthousiast over, omdat de begeleiding bestaat uit vrijwilligers die geen ervaring hebben met de beperkingen van haar kinderen.

Met de nadruk op het belang van spelen heb ik Daniëlle, Mila en Jessie uitgenodigd bij mij in het buurthuis, om te laten zien waar ik zit en hoe het eruit ziet. Ik heb ze uitgenodigd op woensdagmiddag  zodat ze op een ongedwongen manier een beeld kunnen krijgen van het spelen. De kinderen zijn, op eigen initiatief, binnen mum van tijd aan het spelen en hebben de grootste lol.

Jessie en Mila mogen sindsdien elke week naar de speelactiviteit op het buurthuis. De eerste keren bleef Daniëlle om te kijken, inmiddels gaat zij tussendoor naar huis. Ook haar oudere dochter krijgt meer vrijheden die passen bij haar leeftijd. Daniëlle lijkt opgelucht en is meer ontspannen. De nieuwe situatie doet ook haar goed.

Onlangs vroeg Daniëlle wanneer zij een afspraak kan maken met een sportconsulent. Ze wil nu ook graag op zoek naar een leuke sport voor haar kinderen.

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Komen en gaan

Moslim vrouw met kindMevrouw Yoesra Chabvin wordt aangemeld bij MEE door een medewerker van het Blijf-van mijn lijf huis. Yoesra heeft eerst met haar zoontje anderhalf jaar in het Blijf-van-mijn-lijf huis gewoond. Daarna in een zelfstandig appartement. Ze is gevlucht uit haar huwelijk, omdat haar man haar veelvuldig sloeg en vernederde. Op het moment van aanmelding bij MEE ontvangt Yoesra al anderhalf jaar nazorg en begeleiding aan huis, maar ze kan nog steeds niet helemaal zelfstandig functioneren. Bij het Blijf-van-mijn-lijf huis beginnen ze te vermoeden dat mevrouw Chabvin een verstandelijke beperking heeft.

Ze kan niet lezen en schrijven, omdat ze in haar geboorteland Marokko nooit naar school is geweest. Haar Nederlands is nog vrij beperkt en ze begrijpt niet goed hoe instanties werken. Het intake gesprek doe ik samen met een collega die haar taal spreekt. We leggen uit dat mevrouw een onderzoek krijgt om te kijken of ze hulp vanuit MEE kan krijgen. Aanvankelijk wil Yoesra daar niet aan meewerken. Ze vertelt dat ze niet gehandicapt is. Haar hoofd doet het niet goed, omdat ze veel geslagen is en ze niet kan lezen en schrijven omdat ze nooit naar school is geweest.

Als duidelijk is dat ze alleen hulp kan krijgen als ze mee werkt aan het onderzoek, stemt ze zuchtend in. Uit het onderzoek bij MEE blijkt dat Yoesra een lichte verstandelijke beperking heeft en de verdere hulpverlening kan starten. Er liggen veel vragen. Vragen rond haar tijdelijke verblijfsvergunning, financiële vragen, vragen rond de school van haar zoontje die niet goed meekan met leren en over de instanties waarmee ze te maken heeft.

Door haar consulent te worden stap ik een nieuwe wereld in. Een wereld waarin ik te maken krijg met verlenging van een tijdelijke verblijfsvergunning, inburgeringcursus, plafond-leerling en taaltoets via de computer. Samen beginnen we aan een spannend traject waarin elkaar begrijpen de hoogste prioriteit heeft. Ik leer dat lidwoorden overbodige toevoegingen zijn en dat werkwoord-verbuigingen een luxe is waar je ook buiten kunt. Mevrouw Chabvin zegt: ‘ik komen kantoor, ik praten, ik brief.’ En kijk, dat begrijp ik goed. Door goed naar haar te luisteren, leer ik welke begrippen ze kent en welke woorden ze niet begrijpt. Zo leer ik al gauw dat ze het woord ‘goed’ kent, maar als ik variaties gebruik zoals ‘mooi’, ‘fijn’ of alleen maar een toevoeging erbij ‘zo goed?’, kijkt ze me glazig aan. Het is opletten wat je zegt, maar… wat is communicatie toch een mooi iets.

Als we elkaar begrijpen, bloeien we allebei op. Op een gegeven moment praten we over de brief waarin ze opgeroepen wordt om te kijken of ze alsnog de inburgeringcursus kan volbrengen. Ik bereid haar voor op het gesprek en zeg wat belangrijk is om te vertellen: ‘hoofd moeilijk, hoofd pijn, vergeten snel’. Ik zie aan haar ogen dat ze begrijpt wat ik bedoel en aan haar samenzweerderig lachje om haar mond dat ze ook de onderliggende boodschap begrijpt: duidelijk maken dat de inburgeringcursus te hoog gegrepen is voor haar.

Ik leer Yoesra kennen als een dappere, eerlijke dame die ondanks haar nare verleden en ondanks het feit dat ze nooit scholing heeft gehad, weet wat ze wil in het leven. Ze komt met steeds meer vragen en verhalen. Zo vaak dat ik haar regelmatig moet zeggen dat ze moet wachten totdat ik tijd heb om er voor haar te zijn. Als ze opbelt en ik kan haar niet gelijk helpen, start ze een onderhandeling die mij sterk doet denken aan een prijsonderhandeling op de Marokkaanse groentemarkt: ‘Lieke, kan je mij helpen?’. ‘Nee vandaag heb ik geen tijd, volgende week kan wel’. ‘Lieke, 10 minuten! Brief gemeente moeilijk’. ‘Sorry Yoesra, vandaag heb ik het druk, kan niet vandaag. ‘Lieke, 5 minuten, ik komen, jij kijken, ik gaan’.

Uiteindelijk legt ze zich neer bij een afspraak voor de volgende dag. Als ik na een aantal weken de bevestiging binnen heb van het CIZ dat Yoesra in aanmerking komt voor individuele begeleiding van een zorgaanbieder, voel ik verdriet. Ik zal deze mevrouw, die me dierbaar is geworden, weer moeten loslaten. En… hoe leg ik haar uit wat de reden is dat een andere organisatie haar verder gaat begeleiden? In het intake gesprek is dat wel genoemd, maar dat zal ze vast weer vergeten zijn. Uiteindelijk begrijpt ze mijn uitleg over de vervolghulp wel en ze vat samen: ‘ik begrijpen, het is komen en gaan’. Ik zal haar gaan missen. Maar, zij gaat het wel redden. Deze mevrouw heeft voor hetere vuren gestaan. Ze maakt goed contact en zo is het leven: komen en gaan.

Een consulent van MEE

Lees meer...