Het verhaal van: Armando

Armando krijgt de kans op een beter leven

ArmandoArmando is opgegroeid op de Antillen en is op 26-jarige leeftijd in Nederland komen wonen. Inmiddels is hij in de vijftig. Het gaat niet goed met Armando. Hij komt bij Aad, cliëntondersteuner van MEE, in beeld op verzoek van de nachtopvang. Daar is Armando terechtgekomen nadat hij werd vrijgelaten uit de gevangenis en geen woning had om naar terug te keren. Men vermoedt psychische klachten en een ontwikkelingsachterstand. Armando laat erg onaangenaam gedrag zien. Hij is boos en gefrustreerd en uit dit naar alle hulpverleners die op zijn pad komen. Dit komt zijn situatie niet ten goede.

Aad: ‘Armando heeft dringend hulp nodig, maar hij is zo wanhopig dat hij erg dwingend en gespannen overkomt. Armando is boos en gefrustreerd. Door goed naar hem te luisteren, verandert gaandeweg het gesprek zijn houding. Uiteindelijk wordt het hem te veel en barst hij in tranen uit. Hij voelt zich onvoldoende gehoord door verschillende instanties en hulpverleners, het is onduidelijk wie hem helpt en waarbij. Ik merk dat hij geen overzicht heeft en veel stress ervaart. Ik stel hem voor om met een gedragsdeskundige van MEE (psycholoog) in gesprek te gaan. Op die manier kan er onderzocht worden of er sprake is van een (licht) verstandelijke beperking en psychische problemen. Armando wordt boos: hij is toch niet gek?! Uiteindelijk weet ik hem ervan te overtuigen dat dit hem juist verder kan helpen en hij stemt in.’

Mara is gedragsdeskundige bij MEE. Zij gaat met Armando in gesprek en voert een onderzoek uit. Mara: ‘In zijn gesprek met mij is Armando dwingend en ervaart duidelijk veel stress. Hij vertelt mij dat hij bedreigd is in het verleden en dat hij ook op dit moment bedreigd wordt. Hij is ontzettend angstig en achterdochtig en slaapt nauwelijks. Zijn vermoeidheid en onrust maken het lastig de intelligentietest af te nemen, maar dit lukt uiteindelijk wel. Armando blijkt inderdaad een licht verstandelijke beperking te hebben. Doordat hij verbaal relatief sterker is wordt hij vaak overschat, met alle gevolgen van dien. Hij kan informatie begrijpen, maar het onthouden en er iets mee doen is erg lastig voor Armando. Het zorgt er ook voor dat hij zijn problemen niet zelfstandig kan aanpakken. Hij heeft familieleden in de buurt wonen, maar omdat zij in het verleden de politie op de stoep hebben gehad vanwege Armando, blijven ze liever uit zijn buurt. De vrienden die hij heeft zijn vrienden uit het criminele circuit. Armando probeert hen op afstand te houden. Hij heeft twee kinderen waarmee hij nauwelijks contact heeft. Armando heeft tevens last van forse psychische klachten. Hij heeft ingrijpende gebeurtenissen achter de rug, waardoor hij mogelijk een posttraumatische stressstoornis heeft ontwikkeld. Dit zorgt voor veel angst, spanning, prikkelbaarheid en woede-uitbarstingen. Armando kan lastig helder denken en heeft moeite zich te concentreren.’

Armando is duidelijk niet op zijn plek binnen de nachtopvang. Aad: ‘Hij voelt zich bedreigd en onveilig op de slaapzaal met dertig man, waardoor zijn klachten verergeren. Het is belangrijk dat er zo snel mogelijk intensieve begeleiding en een plek voor begeleid wonen komt voor Armando. Hij heeft veel ondersteuning nodig, maar we moeten beginnen bij de basis: een plek waar Armando tot rust kan komen en waar hij zich veilig voelt. Een veilige plek die hem ervan weerhoudt terug te vallen in het criminele circuit.’

Mara omschrijft Armando als een tikkende tijdbom in haar contact met de Wmo-adviseur die bepaald of Armando een indicatie krijgt. Mara: ‘Aad en ik hadden, net als onze contactpersonen binnen de nachtopvang, de angst dat de situatie zou escaleren. Dat Armando zijn woede fysiek zou gaan uiten en dat hij zichzelf of iemand in zijn omgeving iets zou aandoen. Cliënten zoals Armando zijn complex: ze werken niet mee en gedragen zich dusdanig dat veel hulpverlening afhaakt. Het onvermogen wordt niet herkend, alleen het onbeschofte en agressieve gedrag wordt gezien. Armando voelt zich door Aad eindelijk gehoord en begrepen. Dankzij de resultaten van de onderzoeken en mijn aanbevelingen heeft Armando inmiddels een tijdelijke indicatie zodat hij kan instromen op een plek voor begeleid wonen. Hij heeft daar nu een eigen kamer. Onlangs hebben we vernomen dat hij een indicatie voor deze passende woonplek heeft gekregen, zodat hij er in elk geval de komende negen maanden kan blijven. Op deze manier kan Armando op veel gebieden de begeleiding krijgen die hij nodig heeft en kan hij aan de slag met de verwerking van zijn trauma’s.’ Aad: ‘Zonder hulp zal Armando zich gedwongen voelen om terug te vallen in het criminele circuit. Hij heeft niets en hij heeft ook niet veel te verliezen. Nu krijgt Armando een kans op een beter leven.’

 

 

 

De foto dient ter illustratie en heeft geen betrekking op de betrokkene

Lees meer...
Het verhaal van:

Het lijkt op een scène uit een horrorfilm

het lijkt een sceneHalf juni meldt meneer Smit zich aan. Hij heeft last van schulden. Maar nog voordat er contact gelegd is met meneer Smit belt zijn zus en zij laat weten dat de administratie van de sociale werkplaats waar beiden werkzaam zijn, zich ontfermd heeft over de schulden en dat er geen hulp meer nodig is.

Eind februari is er weer een aanmelding van meneer Smit en deze keer met alarmerende begeleidende teksten van bedrijfsmaatschappelijk werk. Er zou naast de schulden sprake zijn van vervuiling. En de gemeente wil pas iets doen als er de zekerheid is van structurele hulp nu en in de toekomst. Iedereen wacht op elkaar en er is niemand die wat doet.

Ik ga op zoek naar meer informatie en kom te weten dat de moeder van meneer Smit zes jaar geleden is overleden. Er is toen eenmaal iemand van thuiszorg langs geweest, maar die kwam al snel niet meer terug vanwege hondenplas op de vloer en de valse honden van meneer Smit. Ik maak een afspraak met meneer Smit en zijn zus, die in de buurt woont, zal er ook bij zijn. Van buiten lijkt het huis niet afwijkend, totdat de deur opengaat…

Een ondoordringbare walm van rook, plas en poep komt mij tegemoet. Een vrouw die er verwaarloosd uitziet geeft mij een hand. Een hand waarin ik letterlijk even blijf plakken. Binnen is het een kakofonie van geblaf veroorzaakt door twee honden die niet stil te krijgen zijn. Meneer Smit wordt met de honden naar boven gestuurd door zijn zus.

Heel voorzichtig ga ik op het puntje van een stoel zitten en beweeg nauwelijks. Vanaf het plafond hangen lange zwarte draden naar beneden en de zus kijkt mij zwijgend aan. Ze zegt niets en het lijkt op een scène uit een horrorfilm.

Na een kwartier wil ik nog maar één ding, weg en wel zo snel mogelijk! Als ik buiten sta heb ik jeuk…, ik wil douchen, douchen en nog eens douchen. Ondertussen is de vraag duidelijk; of wij van MEE het ‘even op willen knappen.’

Een maand later is de zus van meneer Smit ook aangemeld als cliënt bij MEE waardoor er een tweede consulent bij betrokken wordt. We werken aan een rapport waarmee we een indicatie aan kunnen vragen. Een indicatie die hard nodig is om de benodigde hulp in te kunnen zetten om hun leven weer op de rails te krijgen.

Zodra de indicatie er is gaan we op zoek naar de juiste structurele ondersteuning. En we starten een traject voor schuldhulpverlening. We zullen deze cliënten blijven volgen tot de benodigde hulp is gerealiseerd en zij zelf weer verder kunnen.

Dan komt ook de gemeente in beweging. De huizen van meneer Smit en zijn zus worden door de gemeentereiniging helemaal opgeknapt en schoongemaakt. Nu kunnen ze echt een nieuwe start maken. Schoon schip!

Een consulent van MEE

Lees meer...
Het verhaal van:

Hij leeft in zijn eigen wereld

huis troepIk leer Joop kennen via de zorgnetwerker van het algemeen maatschappelijk werk. Ze vraagt zich af of Joop niet tot de doelgroep van MEE behoort. Joop heeft de afgelopen 3 jaar al verschillende hulpverleners over de vloer gehad, en hij heeft ze allemaal weer de deur gewezen. “De GGD kwam alleen maar katten en duiven ruimen, de gemeente zeurt en de huisbaas doet niks.”
Ook de buurt is tegen hem, ‘zelfs die lui op de hoek, die zijn gek’, aldus Joop.

Behalve de zorgnetwerker komt er niemand in. Na lang onderhandelen, krijgt zij het toch voor elkaar dat ik een keer mee mag. Wanneer ik bij Joop aanbel zie ik dat zijn kozijnen aan vervanging toe zijn. Ik mag binnenkomen. Het huis is compleet vervallen. Er liggen verschoten Perzische tapijtjes, er hangt gelige vitrage met gaten en het behang, ooit met oranje bloemen, is nu vergeeld.

In zijn huis lijkt het of de tijd heeft stil gestaan. De vloer is deels bedekt met ouderwets zeil. Omhoog krullende stukken zijn door Joop weggesneden. Overal hangen vergeelde en vervaagde foto’s, een kalender uit 2008 en porseleinen poezenbeeldjes en kleurige vaasjes sieren de donkerbruine stoffige schouw. De tijd heeft in het leven van Joop in wezen ook stil gestaan. Joop drentelt zenuwachtig heen en weer. Ik probeer tijdens het gesprek bijna onzichtbaar te zijn in de hoop dat Joop rustig zijn verhaal kan doen naar de zorgnetwerker. Joop is voor mij nauwelijks te verstaan. Zijn spreektempo ligt enorm hoog en hij gaat van de hak op de tak. Ik span me in om zo veel mogelijk informatie op te pakken. Gedurende het gesprek stel ik af en toe een vraag. Uiteindelijk stemt Joop er in toe dat ik voortaan bij hem langskom. Ik vermoed dat hij tot onze doelgroep behoort.

Joop heeft 3 jaar geleden zijn moeder verloren, na een ziekbed. De dieren die Joop verzorgt, betekenen alles voor hem. Hij leeft in zijn eigen wereld, maar de buurt is niet blij met die wereld. Op zijn plaatsje voert Joop zijn eigen duiven maar ook wilde duiven. Het worden er steeds meer. Ze vliegen overal, zitten overal en bovendien, poepen overal. De buurt heeft meerdere keren klachten ingediend bij de beheerder en de gemeente. De maat is vol!

Joop lijdt aan paniekaanvallen, hij hyperventileert en voelt zich voortdurend bekeken en bekritiseerd. Hij slaapt slechts drie uur per nacht en geeft aan elke dag hevig te trillen. Iedereen is er op uit om zijn leven zuur te maken. Hij zal ‘die en die’ wel eens een lesje leren door ‘een bom te plaatsen of ze neer te steken, gereedschap genoeg’.

Joop is vermagerd. Hij offert zijn uitkering op aan voer voor zijn dieren. Zelf eet hij soms niets, dierenvoer of brood met boter. ‘Dieren zijn belangrijker dan mensen!’ Joop heeft een huisvriend die af en toe een boodschap doet of iets uit de vuilcontainer haalt, zodat ze kunnen eten. Joop is eenzaam. Af en toe komen er mensen aan de deur die misbruik van hem willen maken. Ze proberen hem geld af te troggelen of laten hun fiets maken zonder er voor iets terug te doen. Joop maakt elke dag schoon op zijn manier volgens een vast patroon. Hij heeft het heel druk. Elke vrijdag douchet Joop in een kofferdouche, zijn huis heeft geen badkamer.

Joop schaamt zich voor zijn woning en voor zijn manier van bestaan, maar is niet bij machte om er iets aan te veranderen. Met veel geduld en duidelijkheid weet ik uiteindelijk na een jaar Joop zo ver te krijgen dat ik hem mag filmen. Een regulier onderzoek zit er echt niet in. Joop komt niet buiten en laat de gedragsdeskundige niet binnen. Samen met haar kijk ik op kantoor naar de filmopname. Zij maakt een mooi verslag over Joop met behulp van alle rapportages die ik gemaakt heb het afgelopen jaar. Joop functioneert op de grens van licht en matig verstandelijk beperkt, er is een vermoeden van Psychiatrie, Autisme en NAH. Joop interesseert het niks: “ Wat schiet ik er nou mee op joh!”.

Ik krijg een indicatie voor 15 jaar. Nu aan mij de taak om Joop zover te krijgen dat hij begeleiding toelaat. Het punt nadert waarop ik Joop moet overdragen aan een hulpverlener. Spannend voor Joop, maar ook voor mij. Stiekem zal ik hem best een beetje missen, de duivenman.

Een consulent van MEE

Lees meer...