Het verhaal van: Johan

Met een beperking op reis langs 28 Europese lidstaten

WenenJohan Peters werkt tijdelijk als communicatiemedewerker bij MEE. Daarnaast is hij actief als freelance journalist. In dat kader is hij sinds 2013 bezig met een groots project. Johan reist alle 28 lidstaten van de EU langs om in elk land mensen met een beperking te interviewen over hun leven aldaar.

‘Ik heb zelf een lichamelijke beperking door een val op mijn achterhoofd toen ik acht jaar oud was. Door die val raakte ik bewusteloos. Een week later kwam ik weer bij en vertelde men mij dat ik een hersenbloeding had gehad waaraan ik was geopereerd. Vanaf dat moment moest ik leven met een lichaam dat aan de rechterzijde niet meer normaal functioneert. Ik heb er geen controle meer over. Ik kan mijn rechterhand niet gebruiken en met mijn rechterbeen loop ik ‘apart’.

‘Ik heb zelf mijn handicap vrij snel geaccepteerd, maar merkte dat anderen er meer moeite mee hadden. Privé en in de maatschappij. Dat is niet altijd een leuke ervaring. Je moet ermee leren omgaan. In 2012 kwam bij mij de vraag op hoe mensen met een beperking in andere Europese landen hun leven met een beperking praktisch ervaren en hoe zij daarmee omgaan. De uitwerking van het antwoord resulteerde in het voornemen een reis te maken langs alle (nu 28) lidstaten van de EU.

‘Aanvankelijk was ik van plan die reis in één keer af te leggen, maar dat bleek financieel en praktisch te hoog gegrepen. Doordat ik alleen mijn linkerhand kan gebruiken en je er niet vanuit moet gaan dat transportmiddelen, stations of hotels per definitie toegankelijk zijn, moet ik niet met twee zware koffers op stap gaan. Om maar iets te noemen.

‘Sinds 2013 heb ik 16 landen bezocht. Op de site www.mensenmeteenbeperkingaanhetwoord.be (ja, ik ben avontuurlijk aangelegd. Sinds 2006 woon ik in Antwerpen) vind je allereerst alle interviews die ik op mijn reizen heb afgenomen. Met jongere en oudere mensen. Mensen met een fysieke, visuele of auditieve beperking of bijvoorbeeld het Asperger Syndroom. Daarnaast heb ik mijn persoonlijke reisindrukken erop verwerkt.

‘Het doel dat ik met de site voor ogen heb, is validen te laten ervaren hoe het is om als persoon met een beperking deel te nemen aan de maatschappij. Onderwerpen als toegankelijkheid, wonen, werken en inclusie keren steevast in mijn interviews terug. Ik denk dat ik aardig in die opzet slaag. De site trekt gemiddeld 3.000 bezoekers per maand.

‘De algemene tendens in de interviews is dat er in heel Europa wel initiatieven zijn om mensen met een beperking in de maatschappij te laten integreren. Het tempo verschilt echter aanzienlijk per land. Wat uiteraard ook een financieel verhaal is. In Roemenië bijvoorbeeld moet iedereen het met een naar onze maatstaven laag maandelijks inkomen per maand doen, gehandicapt of niet. Je zou verwachten dat het in de Scandinavische landen juist fantastisch is geregeld voor mensen met een beperking. Afgaande op de verhalen die je uit die landen hoort. Mijn bezoek aan Scandinavië leerde mij echter dat ook daar praktisch gezien nog genoeg te verbeteren valt en dat als gevolg van de economische crisis financiële zekerheden zijn aangetast.

‘We zijn er nog lang niet in Europa wat het inclusieverhaal betreft. Die conclusie kan ik nu al trekken, ook al moet ik nog langs 12 landen reizen. Ik hoop uiterlijk in 2018 mijn reis te kunnen afronden. Ik maak de reizen uitsluitend dankzij sponsorgeld en mijn beschikbare spaargeld.

‘Een ander interessant project om de stem van mensen met een beperking te laten horen, is ten slotte het project van de universiteiten van Antwerpen en Gent, ‘Zonder grenzen’ geheten. Op http://sgkb.zondergrenzen.be/ vind je meer dan 20 video-interviews met Vlamingen met een beperking over participatie en inclusie. Een soort Mensen met een beperking aan het woord, maar dan lokaal.’

Johan Peters

Lees meer...
Het verhaal van:

De touwtjes in eigen handen

de touwtjes in eigen handenJohan is 55 jaar en had een goed leven: een eigen bedrijf, een huwelijk en een mooi huis. Plots keert het tij en zijn bedrijf gaat uiteindelijk failliet. Niet lang daarna ontdekt hij dat zijn vrouw vreemd gaat en tot overmaat van ramp zet ze hem het huis uit.

Een nieuwe baan vinden blijkt lastig en ook een geschikte woning vindt hij niet. Hij woont tijdelijk in een kraakpand. Dan krijgt hij een hersenbloeding.

Als Johan zich bij MEE aanmeldt woont hij bij een kennis in het tuinhuis. Sinds de hersenbloeding lukt het hem niet meer om zijn leven op te pakken. Naast alles wat hij al kwijt was, verliest hij ook het grootste deel van zijn sociale netwerk na zijn hersenbloeding. Johan wil graag weer een eigen inkomen en een eigen woning. Hij wil zijn leven weer in eigen hand hebben.

Omdat Johan bij iemand inwoont, kan hij volgens SoZaWe geen uitkering krijgen. Een postadres wordt niet toegestaan. Ik meld Johan aan bij Centraal Onthaal. Hij ziet het niet zitten om bij het Leger des Heils te moeten verblijven om een uitkering te kunnen krijgen en van daaruit hopelijk weer zicht te hebben op een eigen woning, maar hij heeft op dat moment geen keuze. Tot zijn grote vreugde blijkt dan dat hij Centraal Onthaal als postadres mag opgeven voor SoZaWe, zodat hij toch een uitkering kan krijgen. Dit is de eerste stap in de goede richting. Er is inmiddels ook op korte termijn uitzicht op een eigen woning.

Johan laat mij weten dat hij weer hoop heeft gekregen. Zijn leven was uitzichtloos en nu is er weer een lichtpuntje. Hij heeft eindelijk een begin waarop hij kan voortbouwen. Ik denk dat het hem lukt om binnen afzienbare tijd weer een zelfstandig bestaan op te bouwen en de touwtjes weer in eigen handen te krijgen.

Een consulent van MEE

Lees meer...